Maaike Molenaar (somewhere in this world!!)

For everyone who visited this site daily to see if everything was still ok with us: yes, all goes well here! Sorry, it has been a while…

Where were we: In Bir, where Brad didn't paraglide. After a couple days in Bir we went back to McLeod Ganj, where we for just a weekend before we could fly to Delhi. Brad went to conversation-class with Tibetan refugees, what was very interesting. He has talked with them about the world (where are you from, what is it like over there, where have you been etc), political and more of that kind of subjects. On my dads birthday (jep he is 60 now!!) we went to a Tibetan Dance and Music concert. It was a one man show that lasted an hour, but very nice to see and hear. The organizer, Karma Lodue, was a very impressive man (in spite of that he was only 1.60m) who hoped that he could continue the culture of Tibet this way. Because of his enthusiasm we have given generously  to his organisation. For dads birthday we had a delicious brownie (Kunga Guesthouse makes the best!!!).

We left on the 2nd of November from McLeod Ganj. With the taxi we drove via very windy roads (what a way to get sick…) to Gaggal air port to fly to Delhi. There arrived we stayed a night in a hotel, Airport Inn. Whenever you go to Delhi: do NOT stay at the Airport Inn!! Terribly arrogant staff which claimed that they had gone to the airport twice (at least one hour before our plane would arrive..), but we were not there?? No, our plane (shich was a daily flight which goes always on the same time) was not suddenly an hour earlier… strange huh? Grmbl… Then they wanted to sell us a bottle of water which was already opened… Yes, we are not crazy! (in these countries you always have to buy closed bottles of water… you want no tap water here!) We wree happy to leave the following morning! In Kathmandu, Nepal we arrived still rather wary, but that proved be unfounded. Of course it is good to be aware everywhere, but the Nepali's are really a lot more honest and more friendly than the Indians. After the busy and hectic India was even the capital of Nepal, Kathmandu, a relief. We stayed one night in Shangri-La Guesthouse and the next day we flew to Pokhara. Since we sat on the good side of the small plane, we could admire the Himalayas very well!!

At the flying school in South Africa Brad got to know Nushie, who lives here in Pokhara, and she had arranged a hotel for us for 100 euro per month (normally 150 per month). It is also very useful to have some local knowhow and she can us help with all ins and outs (where do we pay too much, what is usual, etc). We also have met up with Craig, a friend of ours (his girlfriend Christa arrives mid-December for 5 weeks, with her daughter who lives in South Africa) and also Jamie and Bella are here who we met via Craig in Germany. And via them we have met Ally and Claudio and their babyboy Noah, loads of fun!! Yesterday we spent the afternoon at Maya Deva, a village outside of Pokhara, where Claudio works as one of the parahawking pilots. That is just a little different than paragliding, because you are flying with a bird of prey!! WOW!!! Brad and I are also definately going to do that in our time here!!!

Our hotel is veyr good, on a nicely quiet location with a garden and our shower is wonderful (believe us, if you are travelling a good shower is already an unique something!)!!! The staff is very helpful, just like in many restaurants in this area. They help you with everything and are verycaring for you if you are sick (have been)…. because yes, we have both catched the traveller virus now: diarrhoea!!! Maaike's turn was on Friday the 13th (bad luck huh?) and Brad ranregularly to the toilet on the 15th. Thank goodness we are both feeling very well again and Brad is right now flying of Sarangkot Mountain again! He has flown his first Himalayan flights now and it was awesome! Unfortunately the previous week we had less nice weather (cloudy)), it was therefore also colder and Brad could not fly because of it (that we were sick came also at the right moment, being sick at perfect flying weather is very annoying!). Here in Pokhara it is usually nice warm weather in daytime with some sunshine, and in the evening it becomes chilly. But just an extra blanket on the bed and we can sleep nice and warm. The shopping also goes vey well over here, Maaike has found good running shoes for 9 euro...!!! Shit, what an attack on our budget… hahaha! And fine fleece jackets for 5 euro, flip-flops for 1 euro…. No, it's not too bad here!!

Much love, Maaike and Brad

Here we are, in India!!! We had to travel for a long long time, very tiring. Thursday morning the 15th of October we got up early to catch the bus to Füssen, from there we took the train to the airport of Munich. In our first flight I (Maaike) found a surprise in the compartment in front of my chair from Brad… A beautiful ring!!! No, no proposal involved, but simply a wonderful ring. It is silver Moebiusring, which stands for inner and outer beauty and everlasting love…. sigh… :-) Anyway, we had a long trip to go after that. It was about 6.5 hours to fly to Dubai, and the service of Emirates was very good. Good food and a good choice of movies. The movie The Number 1 Ladies' Detective Agency is very good (better than the book!). In Dubai we had to wait for about 4.5 hours and fortunately we found great lounging chairs to relax in. But yes, we could not go to sleep, cause we didn't want to miss our flight! Very tired we got onto the next plane at 04.00 that would take us to New Delhi. Upon arrival in India we had to go through an influenza control gate (you just had to declare that you do not feel sick and where you have been the previous 6 days. They also had an infra-red scanner so that they could see if you maybe had a fever). Then we went with a bus of the international airport to the national airport. We waited 5 hours for our next flight and we arrived at 16.00 in Gaggal airport. Then 45 minutes more with the taxi and finally we were in MacLeod Ganj, the place of residence of Dalai Lama in exile. Unfortunately we were just too late to register for the teachings, but we would be able to follow it anyway, only just outside instead of in the temple. Well, that did not matter, we would see the Dalai Lama as well, via the tv screen and also in person if he walks along before and after the teachings. After all that travelling and arranging we wanted a good hotelroom, but in the guesthouse we wanted to stay everything was occupied that night, except for a room without own bathroom. Well no, for this first night here after 2 days of no sleep we really want a room with our own bathroom! Therefore we decided to stay for one night in a little more expensive hotel which had a good room for us. After a little walk in the area and dinner we went to bed early and didn't wake up before 9.30 the next morning.

After moving to the other guesthouse (Kunga) we spend a few days days with shopping (very cheap t-shirts and so. We had almost nothing with us, only the clothes we were wearing!), go see movies (in a restaurant next to us they showed Kundun), reading (The Four Noble Truths, where the teachings are about. Then at least we know what they are talking about) and trying not to get sick! Well we succeeded quite well in that last bit, so far still no Delhi-Belly for us, only from time to time a little bit of runs, but that is normal. On the streets we were mainly walking around with our fingers in our ears. Firstly because of all the hooting on the street (we still don't get how the cars can pass each other through those little narrow streets filled with people, but apparently the hooting is working very well!), but also because of Diwali. This the festival of light, and apparently it has to be celebrated with lots and lots of fire work… And then not just the beautiful high fountains of light, but mainly extremely annoying loud bangs. If we would go to India again in the future, then definitely not during Diwali!

On October 20th the teachings started. Every morning we woke up early to be at the temple in time. Luckily it was not too busy and we went in not too much time through the security gates. Everybody was being searched, because you 're not allowed to bring in  photo- and videocamera's, and of course also no weapons. Afterwards we found a fine place to sit in the shade and from the temple they were already singing the Mantra of Compassion (of the current Dalai Lama): Om Ma Ni Padme Hum. This means: Hail to the jewel in the lotus, and is a metaphor for the compassion that exists in each sentient being. Around an hour or half ten the complete crowd (not already too tightly sit fortunately) started moving around and we saw the Dalai Lama walking past. What a wonderful moment. He is such an impressive, wonderful man, and we have seen him in real life!!! Wow!!! The teachings (in the poor English of His Holiness, he joked about that himself) were a great experience, but not all parts were easy to understand for us. For those things you really have to be a Buddhist. But it was nevertheless very very interesting. Besides the Four Noble Truths (the base of Buddhism) he also talked about science and Buddhism, and how he finds that everyone must find his or her own belief, whether it is Christianity, Islam or Buddhism. During the teachings we received tea offered by monks and nuns. Finally we tasted the real Tibetan buttertea! Well, it is really tea with butter. Probably very useful in minus 30 degrees and high up in the mountains, but not if you sitting in the sun, covered all around with trees. On the second day there was a Q and A section. The funniest question which we heard: What should you do when you start to feel sleepy during the teachings?? (laughter everywhere) Answer of the Dalai Lama: Enjoy it! If you feel yourself getting sleepy, please go to sleep. Just as long as you don't snore!!! (lots of more laughter around of course!!). Really magnificent of the Dalai Lama to just give an honest, funny answer to this question and that he was not annoyed by it or ignored the question. All in all it was a very successful experience to attend the teachings and especially to see His Holiness the 14th Dalai Lama.

During our stay in Macleod Ganj we also met two monks who had escaped from Tibet, Sitoun and Sangye. It is one thing to read a book of someone who has escaped (the book: Child of Tibet, Soname Yangchen), but to hear the story live from somebody who has really experienced it. Goosebumps all over… 25 days of walking in the snow in the dark with little food and no water (they had to 'drink' the freezing cold snow) and hope that you will not be discovered (if they are, the Chinese shoot to kill...). Also seeing the documentary film Murder in the snow (concerning the dreadful border regime of the Chinese) was impressive. We must never forget how lucky we are to be born and live in a free country. There was also a gratitude day at the Tibetan Children' s Village, free for everybody to go and see. The children of Tibet, who live here as refugees, did a performance, danced and thanked India.

After Macleod Ganj we went to Bir, what a horrible drive... The driver was a complete a**-hole… Up to 2 times we found ourselves on the other side of the road, straight towards a rushing bus!!! Whaaaah!!! Anyway, still alive we reached Bir. The plan for Bir was for Brad to go paragliding. Unfortunately he couldn't go flying. When we arrived we heard about several accidents that happened in the weeks before and even on that day there was somebody who had broken his back. The following day there was somebody with a broken leg and we also heard about paragliders gone missing on cross country flights. Brad was not planning to make any cross country, but still… The flying was completely banned by the police while we were still around in Bir, due to a death... One of the rescue team slipped down and died... Time to leave!!

We stayed a few more days in Bir because we had a good guesthouse (newly named by us: Peaceful Garden Cafe. And they, Tibetan monks, liked the name) with a wonderful host, Tenzing, and also a good restaurant (we still didn't get sick!). Tenzing took us to his monastery where we were lucky to see a real Mandala being made. This is a sand drawing which is made in this monastery 5 times per year. (more info on Mandala's: http://www.mysticalartsoftibet.org/Mandala.htm) At the end of the day the Mandala was finished and we were able to take exactly one photo, before they sent us away, because they were about to start a ceremony.

Right now we're back in MacLeod Ganj, waiting for our flight to Nepal on the 2nd of November. The next step in our travel, looking forward to it!!!

Warm regards, Maaike and Brad

Daar zijn we dan, in India!!! We hadden een lange vermoeiende reis die in totaal veel te lang duurde.... Donderdagochtend de 15e stonden we vroeg op om met de bus naar Füssen te gaan, daar de tein te nemen en dan naar het vliegveld van München te gaan. In onze eerste vlucht vond ik (Maaike) een verrassing op mijn stoel van Brad... Een prachtige ring!!! Nee, geen aanzoek hoor, maar gewoon een prachtige ring. Het is een zilveren Moebiusring, die staat voor inner en outer beauty en everlasting love.... zucht... :-) Maar goed, daarna hadden we dus een flinke reis te gaan. Het was zo'n 6.5 vliegen naar Dubai, en de service van Emirates was erg goed. Prima eten, en leuke filmkeuze. De film The Number 1 Ladies' Detective Agency is erg leuk (beter dan het boek!). In Dubai moesten we ongeveer 4.5 uur wachten en gelukkig hadden we fijne ligstoelen gevonden om in te relaxen. Maar ja, niet echt om te slapen, want we wilden onze vlucht ook niet missen! Dus moe stapten we om 04.00 het volgende vliegtuig in, dat ons naar New Delhi zou brengen. Bij aankomst in India moesten we door een griepcontrole heen (aangeven dat je je niet ziek voelt en waar je de afgelopen 6 dagen bent geweest, en ze hadden een infraroodscanner zodat ze konden zien of je misschien koorts hebt). Vervolgens gingen we met een bus van het internationale vliegveld naar het nationale vliegveld. Ook daar wachtten we weer 5 uur op onze volgende vlucht en kwamen we om 16.00 aan in Gaggal airport. Toen nog eens 45 minuten met de taxi en eindelijk waren we in MacLeod Ganj, de woonplaats van de Dalai Lama in ballingschap. Helaas waren we te laat om ons nog in te schrijven voor de teachings, maar we zouden het wel kunnen volgen, dan wel buiten in plaats van in de tempel. Nou, dat maakte niet uit, we zien de Dalai Lama dan even goed via een tvscherm en ook persoonlijk als hij langs loopt. Na al dat gereis en geregel wilden we een fijne kamer, maar in de guesthouse naar keuze was alles bezet, behalve een kamer zonder eigen douche en toilet. Nou nee, voor deze eerste nacht willen we wel graag eigen badkamer! Dus dan maar naar een wat duurder hotel die voor ons een goede kamer had. Na heel even wat rondlopen en dineren in het stadje, gingen we op tijd naar bed en werden we pas weer om 9.30 wakker de volgende ochtend.
 
Na de verhuizing naar het andere guesthouse (Kunga) hebben we een aantal dagen ons vermaakt met shoppen (lekker goedkope t-shirts etc. We hadden bijna niks mee hier naar toe, alleen de kleren aan onze kont!), films kijken (in een restaurant naast ons toonden ze Kundun), lezen (The four noble truths, waar de lezingen over zouden gaan. Weten we tenminste waar ze het over hebben) en proberen niet ziek te worden! Nou dat laatste was aardig gelukt, we hebben tot dusver nog steeds geen Delhi-Belly opgelopen, slechts af en toe wat race-kak, maar dat is normaal. Tevens liepen we veelal over straat met onze vingers in de oren. Ten eerste vanwege het getoeter op straat (we snappen nog steeds niet hoe die auto's nou door die straatjes elkaar kunnen passeren, maar dat getoeter helpt blijkbaar goed!) maar ook vanwege Diwali. Dit is het festival van het licht, en moet blijkbaar gepaard gaan met flink wat vuurwerk... En dan bedoelen we dus 100.000 klappers en andere luide knallen. Mochten we in de toekomst weer naar India gaan, dan zeker niet rondom Diwali!

 

Op 20 oktober begonnen de teachings. Elke ochtend stonden we vroeg op om op tijd in de tempel te zijn. Het was gelukkig niet al te druk en we konden vlot door de veiligheidspoortjes. Iedereen werd gefouilleerd, want je mag naast wapens (uiteraard) ook geen fototoestellen of andere opnameapparatuur meenemen. Daarna vonden we een fijn plekje in de schaduw en hoorden we vanuit de tempel al de mantra van Compassie (van de huidige Dalai Lama): Om Ma Ni Padme Hum. Dit betekent: Heil aan de juweel in de lotus, wat een metafoor is voor de compassie (medeleven) die in elk levend wezen bestaat. Rond een uur of half tien begon de hele menigte (niet al te krap zitten gelukkig) te bewegen en zagen we de Dalai Lama met zijn gevolg langs lopen. Wat een prachtig moment. Het is zo'n bijzondere, indrukwekkende man, en wij hebben hem in het echt gezien!!! Wauw!!! De teachings (in het gebrekkige Engels van His Holiness) waren bijzonder om mee te maken, maar niet alle stukken waren voor ons makkelijk te bevatten. Je moet daarvoor echt een Boeddhist zijn. Maar toch, het was interessant toen hij het over wetenschap en Boeddhisme had, en ook hoe hij vond dat iedereen zijn eigen geloof moet vinden, of dat nu Christendom, Islam of Boeddhisme is. Tussen de teachings door kregen we thee aangeboden door monniken en nonnen. Eindelijk hebben we de echte Tibetaanse buttertea gehad! Nou, dat is dus echt thee met boter. Waarschjnlijk heel erg nuttig in - 30 graden en hoog in de bergen, maar niet als je in de zon en beschut tussen bomen zit. Op de tweede dag was een vraag en antword gedeelte en de grappigste vraag die we hoorden: Wat moet je doen als je je slaperig voelt worden tijdens de teachings?? (gelach alom) Antwoord van de Dalai Lama: Geniet ervan! Als je je verveeld voelt, val dan gerust in slaap. Als je maar niet snurkt!!! (nog meer gelach uiteraard!) Echt geweldig zoals hij op dit soort vragen gewoon een antwoord geeft en niet ge-ergerd de vraag negeert en verder gaat. Al met al was het erg geslaagd om de teachings mee te maken en vooral om de Dalai Lama te zien.

Tijdens ons verblijf in Macleod Ganj hebben we ook kennis gemaakt met 2 monniken die gevlucht waren uit Tibet, Sitoun en Sangye. Het is een ding om een verhaal te lezen van iemand die gevlucht is (Het boek Child of Tibet, Soname Yangchen), maar om het verhaal live te horen van iemand die he heeft meegemaakt. Kippenvel... 25 dagen door sneeuw in het donker lopen met weinig voedsel en geen water (ijskoude sneeuw drinken) en hopen dat je niet ontdekt wordt. Wat moeten wij toch blij zijn dat we in een vrij land leven. Ook het zien van de documentaire film Murder in the snow (over het afschuwelijke grens-regime van de Chinezen) deed ons dit weer realiseren. Ook was er bij de Tibetan Children's Village een dankbaarheidsdag waar iedereen heen kon om dit te zien. Hier deden de kinderen van Tibet, die hier als vluchtelingen leven, een voorstelling en dansje en bedankten India.

Daarna zijn we naar Bir gegaan, waar Brad wilde gaan paragliden. Helaas is dit plan niet doorgegaan vanwege een aantal redenen. We hoorden bij aankomst dat er diverse ongelukken waren gebeurd, zo ongeveer dagelijks was er wel iemand die zijn been of rug brak en ook zijn er in de afgelopen tijd een aantal paragliders verdwenen op lange vluchten. Nu ging Brad geen lange vluchten maken, maar toch... Nee, dan liever verstandig: helaas geen paragliden hier. De volgende dag gingen we nog wel naar de berg in Billing. En de rit er naar toe was niet echt geweldig.... 45 minuten langs afgronden racen en toeteren... En dan te bedenken dat we een prima chauffeur hadden! (Beter dan die we van MacLeod Ganj naar Bir hadden, wat een eikel... tot 2 keer toe reden we over de verkeerde weghelft recht op een aanstormende bus af!!! Whaaaah!!!)

Momenteel zijn we nog in Bir aangezien we een prima guesthouse hebben met een geweldige gastheer, Tenzing, en ook een goed restaurant (we zijn er nog niet ziek van geworden). Tenzing heeft ons meegenomen naar zijn klooster waar we het geluk hadden om een heuse Mandala te zien. Dit is een zand-tekening die in dit klooster 5 keer per jaar wordt gemaakt. (meer info: http://www.mysticalartsoftibet.org/Mandala.htm) Heel bijzonder dus om te zien! Aan het einde van de dag was de Mandala af en we konden net 1 foto maken, voordat ze ons wegstuurden, want ze begonnen met een ceremonie.

En nu wachten we op onze vlucht naar Nepal. We vliegen daar op 2 november naar toe, dus we hebben alle tijd om naar MacLeod Ganj terug te gaan en daar vandaan naar Kathmandu te vliegen. Weer een volgende stap in onze reis, zin in!!!

Veel liefs, Maaike en Brad

Hoi allemaal,

even een kort berichtje om te laten weten dat we goed zijn aangekomen en lekker genieten in Dharamsala.

Liefs,

Maaike en Brad

 

 

Hi everybody,

just to let you know that we arrived safely in India and enjoy ourselves here in Dharamsala.

Love,

Maaike and Brad