Maaike 的个人资料Maaike Molenaar (somewhe...照片日志列表更多  |  工具 帮助 |
|
7月26日 Crikey!!! Australian ZooNadat ik zondag een beetje brak begon (ivm het stappen met Chrissy en JD & Friends...), ben ik die middag naar de markt op South Bank gegaan. Was wel een leuke markt, maar helaas geen live-muziek waar ik op hoopte. Rond een uur of half 6 weer richting huis gegaan en daar met Chrissy, JD en een fles wijn (tja, moeten wat te drinken hebben...) naar de bioscoop gegaan. We hebben de film Lucky Miles bekeken, een film van australische makelij over een groepje bootvluchtelingen die gedropt worden ergens in de Great Sandy Desert... Leuke film en mooi gemaakt, erg realistisch en de verschillende karakters van de Iraqi, Cambodjaan en de Indonesier waren erg mooi weergegeven (tja dat soort opmerkingen ga je maken als je met mensen omgaat uit de filmwereld...). Thuisgekomen even wat gegeten en uiteraard weer een wijntje erbij. Maandag en dinsdag waren een beetje thuisdagjes, met enkel wat tripjes uit om wat boodschapjes te doen en met Chrissy wat antiekshopjes langs te gaan voor een nieuwe opdracht die ze heeft (op zoek naar de juiste mexicaanse bordjes...). Maandagavond had ik ze een heuse Hollandse hap voorgeschoteld: hutspot!! Tja, een wintermaaltijd, maar ja het is hier winter nu (met 20 graden en strakblauwe lucht, maar goed...)! Dus ik aan de slag met de aardappelen, wortelen, uien (even een goeie Uien-snijden-zonder-huilen-tip: adem door je mond terwijl je de uien snijdt!!! zelf bedacht en het werkte!!!) en een soort knakworsten. Tja, de echte rookworst kon ik niet vinden en de knakworst was het beste alternatief. En ze vonden het gelukkig nog lekker ook, weer eens wat anders uiteraard, maar wel erg lekker.
En gister was een geweldige dag, crikey!!! De echte fans hebben de uitroep al herkend uiteraard... Ik ben gister dus naar de Australian Zoo geweest, home of the Crocodile Hunter Steve Irwin. De zoo is 37 jaar geleden gestart door Bob en Lyn Irwin, Steve's ouders en sinds een jaar of 15 was Steve met zijn vrouw Terri de eigenaar. Rond 9.30 werd ik door CC opgehaald van CC's Croc Connections. Hij had veel te vertellen over de familie Irwin en met name over Bindi, het dochtertje. De dag ervoor was ze 9 geworden en dat was een groot feest in de Zoo. Zo'n 8500 kids en hun ouders waren gekomen (kids onder 14jr mochten gratis naar binnen) en het was een drukte van jewelste dus. Was wel blij dat ik een dagje later er was, aangezien het dus veel te druk was in de Zoo om alle voorstellingen goed te volgen. En ik kon dus wel alles goed zien. In de bus op de heenweg kregen we een stuk van een docu te zien over Steve en hoe het allemaal begonnen was. Zo zie je Steve als een 9-jarig jochie al bovenop een krokodil duiken... En geen steek veranderd in al die jaren dus. Vlak voordat we bij de Zoo waren gaf CC nog even wat uitleg over de kaart van het park, zodat we wisten waar alles was en zo geen shows hoefden te missen. Daar aangekomen direct naar het Crocoseum gegaan, waar de show was met slangen (weinig show met de slangen zelf), vogels (die vlak over je hoofd scheerden) en een krokodil (de show door Steve zelf was vast wel spectaculairder, maar dit was ook leuk gedaan) wat een leuke show was. Vooral veel gelachen om van die domme geintjes... hahahaha! Daarna heerlijk door het park gewandeld en veel beesten gezien. Prachtig zeg, al die wilde dieren bij elkaar, veel krokodillen uiteraard, maar ook de slangen ontbraken niet. Wat heel erg leuk was, was dat je op bepaalde stukken gewoon tussen de kangaroes liep en daar dus zo mee op de foto kon gaan. Geweldig!! En ook een koala aaien was gewoon mogelijk! Ook heb ik nog een leuke tijgershow gezien (wist niet dat tijgers ook hun voedsel tot in het water achternajagen? Die beesten sprongen er gewoon zo in!) en het voeren van de otters was ook erg leuk. Ook be ik nog met een Koala in mijn handen o de foto gegaan, wat een lieve zachte knuffelbeestjes zijn dat zeg!! Het park was ook helemaal zoals Steve dat bedacht had en je merkt gewoon aan veel dingen dat het helemaal Steve is: echt gepassioneerd, enthousiast en betrokken. Zelfs de bordjes om aan te geven als een hok in verbouwing was, was werkelijk tekst zoals Steve dat zou zeggen. Op de terugweg kregen we nog een stuk documentaire te zien en daarna een stukje over de uitvaart van Steve vorig jaar. De speech van Bindi, van bekenden mensen en goede vrienden. Pfff moest wel ff wat traantjes wegpinken hoor...
Nou ik ga maar weer richting huis, moet nog even stofzuigen (had beloofd dat ik dat zou doen) en kijken of ik mijn foto's nog even kan uploaden. Zien jullie ze snel weer!!! En dit weekend ga ik met Chrissy en JD naar Noosa, een leuk havenplaatsje iets noordelijk van Brisbane. Ben benieuwd!!!
Veel liefs,
Maaike 7月22日 Australie!!!Jawel, ik ben aangekomen in het nieuwe land op mijn wereldreis: Australie!! Nadat ik dus zaterdag 14 juli nog in Auckland had rondgehangen (niet al teveel gedaan vanwege de hangover van vrijdag...) kreeg ik 's avonds nog verrassend een telefoontje van mijn ouders. Erg leuk om ze nog even te spreken voordat ik weer het vliegtuig in zou gaan. Daarna wel op tijd naar bed gegaan, want om 5.30u zou mijn wekker weer gaan...
Gaaaaap.... ja ik moet er echt uit. Snel gewassen, aangekleed en de tassen verzameld: klaar om te gaan. Uitgecheckt en naar buiten, waar de bus naar het vliegveld langs zou rijden. Maar ja, ik moest uiteraard even op de bus wachten en werd al snel aangesproken door een groepje jongens die na het stappen bij de shoarmatent nog even een happie deden. Een van die jongens, Callum, had een tijdje geleden een paar maanden in Eindhoven gestudeerd, dus sprak wel een paar woordjes Nederlands. Best grappig om te horen. Toen dus de bus in en de vrolijke buschauffeur begon meteen een heel gesprek met me (en ik maar denken dat ik nog wel eventjes mijn ogen dicht kon doen voor ik op het vliegveld was...). Op het vliegveld aangekomen meteen ingecheckt en alle controles door (geen vloeibare stoffen mee enzo...), en toen was het tijd voor een ontbijtje. Even een bakkie thee en wat muesli gedaan en lekker wat zitten lezen. De tijd ging gelukkig wel snel en al gauw was het tijd om richting de gate te gaan. Met het boarden had ik ook geluk, want aangezien ik in rij 64 (bijna achterin) was geplaatst, mocht ik als een van de eersten het vliegtuig in. Ik had weer mooi een raamplekkie en ik zat naast een ouder stel dat oorspronkelijk in Zuid-Afrika geboren was, dus kon ik daar mooi even met ze over kletsen. Helaas vonden zij het geen aanrader om er nu heen te gaan, gezien de onrustige toestanden daar. Oke, ik zet het nog niet op mijn wereldreis-lijstje! Zij vonden het ook weer erg dapper van me dat ik zo in mijn uppie de wereld over reis. Jep, ben er zelf ook wel erg trots op, hihihi! De vliegreis verliep erg vlot en ik had het geluk dat ik heerlijk even wat Prison Break afleveringen kon bekijken (waaronder eentje die ik volledig gemist had), heerlijk... ;-) Rond 11.25u plaatselijke tijd kwam ik in Brisbane aan. Wat een prachtig gezicht was dat zeg, bij het vliegen over de kust richting Brisbane kon ik perfect naar beneden kijken en zag ik mooie zandformaties onder water, prachtig! Net een stel duinen die onder water liggen. Het weer was ook van bewolkt bij Nieuw Zeeland, naar strakblauwe lucht in Australie gegaan. Wat een heerlijk weertje zeg! En dan te bedenken dat het winter is! Anywayz, in Brisbane moest ik uiteraard ook de nodige controles weer door en daarna naar buiten gelopen (mijn jas had ik duidelijk niet meer nodig, het was een graadje of 18). Al snel kwam er een rode auto aanrijden (ik moest uitkijken naar een rode Forrester, maar geen idee hoe die eruit moest zien, dus lette ik maar op rode auto's), en zag daarin een bekend gezicht. Ik had JD al op de foto's gezien bij Lydia, dus ik dacht: dat moet de man van mijn achternicht Chrissy zijn! Dus even gezwaaid en inderdaad: dat was dus JD. Het was een vlot ritje naar hun huis en meteen gezellig zitten kletsen over mijn avonturen op mijn wereldreis. In hun huis (een erg leuk ingericht huis moet ik zeggen, erg gaaf) even een koppie thee gedaan en kennisgemaakt met LJ (Lisa Jane), die voor JD aan de slag was om een model voor een grot te maken (is voor een nieuwe tv-reclame, aangezien Chrissy en JD de art doen voor tv, film en dergelijke). Jaja, ook op zondag aan de slag. Chrissy zelf was in de city aan het werk voor een nieuwe Nokia-commercial. Na de thee ben ik met een door LJ getekende kaart van de straten in de omgeving op pad gegaan, even een wandeling maken door Brisbane. Even een taartje en een glas juice gedaan, op een nieuw avontuur! Terug bij JD en Chrissy's huis had ik eerst even een tukkie gedaan (anderhalf uur ofzo), de dag was namelijk wel erg lang aan het worden voor mij... Ik was dus opgestaan om 5.30u Nieuw Zeelandse tijd, wat dus betekende dat het 3.3u Brisbane tijd was. En aangezien ze Chrissy pas laat thuis verwachtten, moest ik er dus wel een erg lange dag van maken... Daarna was ik met LJ aan de slag gegaan om wat cdtjes en dvdtjes in elkaar te flansen voor de Nokia-commercial (het moest er wel echt uitzien uiteraard). Was wel een gezellig klusje om te doen en de eerste fles wijn was al snel opengemaakt... Erg gezellig dus... ;-) Toen Chrissy eindelijk thuis was, om 22.15, konden we eindelijk gaan eten. De green curry die JD gemaakt had, stond al een tijdje te pruttelen, dus de geur had ons al hongerig gemaakt! Met zijn vijven (de vriend van LJ, Josh, was ook langsgekomen) hadden we lekker gegeten en vrij snel daarna besloot ik om maar richting bed te gaan. Chrissy had mij namelijk al op de crew-lijst gezet voor de maandag-opnames voor de (internationale!!!) Nokia-commercial. Gaaf!!! Kan ik ook op mijn cv zetten dat ik Art Department Work Exp ben geweest (whatever that may be...)
Maandag 16 juli rond een uur of 7 onder de douche en rond 7.30 de auto in richting Metro-Arts in Edward-street, waar we de opnames hadden. De hele dag ben ik op de set in de weer geweest, even dit uit de auto halen, dan dat weer vastmaken, dan hier weer assisteren, dan daar weer aan de slag. Maar het was werkelijk erg leuk om te doen! Er werden voornamelijk special effects scenes opgenomen die in de commercial voorkomen. Maf dat een hele dag werk dus maar 15 seconden van de hele commercial is... de special effects waren onder andere een exploderende colafles, rondvliegende cdtjes (die we zondag dus gemaakt hadden) en een vallende tv. Het was erg leuk om te zien hoe die tv (plasmascherm) dus van 3 meter naar beneden gegooid werd, waarbij de laatste meter dan dus gefilmd werd. Bij de laatste poging ging het alleen niet helemaal goed: de tv donderde naar beneden en knalde met 1 hoek de vloer in en bleef zo staan! Iedereen helemaal in een deuk, en het was gelukkig niet een echte vloer, maar een nep-stuk. Hoefde er tenminste geen schade betaald te worden aan Metro-Arts... Tussen de middag gingen we met zijn allen een happie eten bij de Koreaan aan de overkant en kon ik even gezellig kletsen met Chrissy, Josh en Robbie (degene die de special effects maakte). 's Ochtends waren we voornamelijk buiten aan de slag geweest, op het parkeergedeelte van de Metro-Arts, maar 's middags was het allemaal binnen (o.a. die tv dus). Echter op de 4e verdieping... en de lift deed het niet... Dus tja, toen Chrissy me vroeg om even wat uit de auto te halen, ach ja: natuurlijk doe ik wel even... Maar dat is na een keer of 7 ook wel behoorlijk vermoeiend... elke keer 4 verdiepingen naar beneden en weer terug omhoog... pfff... 's Avonds was het dus na het eten en wat kletsen al snel van: ehm, ik denk dat ik maar richting bed ga... Helemaal moe van het traplopen... Maar het was wel een erg leuke dag! De rest van de week ben ik voornamelijk bezig geweest met Brisbane verkennen. Een middagje rondlopen in de Botanic Garden, een dagje met de City Sights bus (lekker toeristisch, maar ach), mooie wandelingen gemaakt, naar het museum. Ook ben ik nog met Chrissy meegeweest naar yoga, ook erg leuk om te doen.
Gister hadden Chrissy en JD een verjaardag van een vriend van hun, die dat vierde bij de golfcourse. Het was een erg geslaagd feessie, met een spelletje Putt-Putt-golf tussendoor (wat een soort midgetgolf was, maar Chrissy omschrijving 'golf for drunk people', kwam ook aardig in de buurt... hahaha) en vooral veel borreltjes... Rond een uur of negen begon het een beetje fris te worden om daar buiten te blijven hangen, dus besloten we om naar de lokale kroeg te gaan bij Chrissy en JD in de buurt. Daar nog tot een uur of 12 de boel onveilig gemaakt (o.a. mensen die aan het poolen waren een beetje afleiden enzo... hahaha) en toen maar richting bed...
Veel liefs,
Maaike
PS de flessen wijn worden erg regelmatig opengetrokken hier... en ik moet zeggen: het smaakt me erg goed!!! hahaha! 7月14日 Het noordelijkste puntje!Ach ja, ik had dinsdag een beetje op internet geklooid, wat gelezen, en wat dvdtjes gekeken samen met Alexis. Het was alleen een beetje jammer dat de films al door iemand anders gekozen waren, want Alexis en ik hadden deze films zeker niet uitgezocht... Het begon met 'Their eyes were watching God', op zich een mooie film, maar toch best wel schokkend soms. Daarna een heuse Maori-film: 'Once were warriors'. Een film over het dagelijkse leven van een Maori-gezin. Pa en ma flink aan de drank, enorme ruzies (lees: bloed dat rondvliegt...), dochter die verkracht wordt door een goede familievriend en later zelfmoord pleegt... Enorm gewelddadig en wederom schokkend dus... En dan te bedenken dat dit dus in het dagelijkse Maori-leven voorkomt... Naar ik heb begrepen dus meer dan een gemiddeld westers gezin. Een Maori-gozer die bij ons die film kwam kijken vertelde ook dat zijn oma zijn opa had vermoord. Opa lag te slapen (zijn roes dus uit te slapen, lekker aan de zuip geweest) op de veranda en oma was het zat en pakte een bijl en .... Nou ja, vul de rest maar zelf in... Gruwelijk... En tot slot van de avond keken we 'The last king of Scotland'. Op zich een goeie film, maar ook weer zo schokkend, gruwelijk en soms werkelijk walgelijk (een van de vrouwen van de koning gaat vreemd en wordt daarom dus vermoord en op het moment dat ze op de autopsie-tafel ligt zie je dat haar benen op de plek van haar armen zijn genaaid en haar armen dus op de plek van haar benen... bleugh...). Mijn god, dat was me het avondje dvdtjes kijken wel... Ja ik weet, er zijn ook tv-zenders... Ware het niet dat de tv het dus niet deed: vanwege het slechte weer was er geen ontvangst. We konden dus niet eens de finale van The Apprentice kijken, waren we allebei net de laatste tijd een beetje aan het volgen. Gelukkig konden we op internet erachter komen wie gewonnen had. Maar goed, ik had gelukkig wel een lekkere fles Merlot erbij gehaald en wat nootjes, dus konden we toch even op mijn paps en mams toosten! Namens Alexis dus ook gefeliciteerd, mum and dad! Woensdag 11 juli ging de boottocht uiteraard ook niet door, geen zwemtocht met dolfijnen, geen rit door de hole in the rock, maar weer een dagje niksen... Lezen, internetten, gauw naar de supermarkt rennen, en weer terug door de regen... Mijn plan was eigenlijk om donderdag weer richting Auckland gaan, maar aangezien ik helaas niet bij de familie Barnes kon verblijven, besloot ik vrijdag pas naar de grote stad te gaan zodat ik maar 2 nachtjes in een hostel zou rondhangen. Dus nog een dagje extra kans op een tripje, als het weer het zou toelaten... Dus de bustocht vor vrijdag geregeld (Friday the 13th miss? Are you sure? Yep I'm sure!! Kom maar op met die zwarte katten en ladders.. I'm feeling lucky! ;-) !) en een trip naar de 90-mile-beach en Cape Reinga. Die dag verder dus met Alexis besloten om alleen maar leuke films te kijken, dus gingen we voor The pursuit of Happyness (hoe happy kan je het maken nietwaar?) en The man who sued God (alleen de titel al...). En ja het waren allebei dus feel-good-movies, dus konden we tenminste met een gerust hart slapen... :-P Ik was wel op tijd naar bed gegaan, want ja: ik had nog geen bericht gehad dat de trip niet door zou gaan...
En inderdaad!! de volgende ochtend om 7.25 kwam de bus van Fullers aanrijden! Het was ook al een mooie zonsopkomst, dus hoopte ik op een mooie dag met veel zon! En dat gebeurde! De hele dag heerlijk weer gehad! De chauffeur/gids was een vrolijke Maori (niet zoals in de film dus...) met een naam als Jan Jansen, Pieter Pietersen of Gerrit Gerritsen (nee Willem, ik zal jouw naam niet noemen...) maar dan dus in het Maori. Daarmee werd ie vroeger al veel gepest zei ie. De dag begon met een mooi Maori-lied, waarvan ik hoopte dat het geen regendans-lied was... je weet maar nooit met zo'n vreemde taal... Via Kaeo (waar een hek volhing met slippers: heb al aan mijn tante gevraagd of ze misschien naast de pumps in Dunedin, ook haar slippers hier heeft achter gelaten), smalle bruggetjes die zo smal waren dat je de reling niet eens meer kon zien vanuit de bus (iiiiieeehhhh!), de Hihi Beach (moet wel leuk zijn), wash outs (dacht eerst nog dat het door iemand was gemaakt die niet wist hoe je 'watch out' moet schrijven... zoiets als: 'ey you, wassshhh out! Maar het bleken dus weggespoelde stukken land te zijn vlak naast de weg, waardoor de berm dus verdwenen was), ondergelopen land, een croquet-club (ach ja, lekker flauw: een kroketten-club) en een weiland met slechts een open haard in het midden (?? Voor de romantische avondjes van de koe en de stier? lekker op een schapenvelletje voor de open haard over koetjes en kalfjes praten??), kwamen we aan in Awanui, waar we stopten bij het Ancient Kauri Kingdom. Dit is een winkel waar ze allerlei spullen verkopen die van Kauri-hout gemaakt zijn. Ik zag daar een aantal onwijs mooie meubelstukken, maar die waren me nog een tikje te duur... Een eettafel met 6 stoelen voor $ 48.000,- (= ongeveer 27.000 euro...) was toch een beetje boven mijn budget... ;-) Daarna reden we door naar de 90 Mile Beach, die eigenlijk maar 55 mile lang is. Waarom de naam van 90 mile dan? Weten ze zelf ook niet, maar aangezien 55 mile ongeveer 90 km is, is dat foutje misschien ooit gemaakt? Of vonden ze 55 mile beach niet leuk klinken en 90 kilometer beach te lang klinken? Ach in ieder geval kan je er nu dus met eb overheen rijden, dus deden we dat. Gelukkig is het strand een stevige zandpartij en kon de bus er goed overheen rijden. Onderweg nog een zeehondje gezien, die superschattig voor ons even wilde poseren. Ook nog 2 autowrakken gezien, van auto's die helaas niet meer verder konden. De chauffeur had veel leuke anekdotes en vertelde ook nog wat mopjes tussendoor. Waaronder dus over een touringbus die op zijn kant beland was 4 jaar geleden en dus van het strand weer afgetakeld moest worden... De chauffeur? Hij! Ehm, goed, rij nou maar weer door en doe wat voorzichtig... ;-) Aan het eind van de beach gingen we de Te Paki Quick Sand Stream in, de enige op- en afrit aan die kant van het strand. Ehm, Quick Sand, is dat niet.... Jep drijfzand dus! Gelukkig niet zoals je dat in filmpjes ziet, maar toch moest de bus door blijven rijden om te voorkomen dat de bus weg zou zakken. Op een veilig parkeerplekje, op stevig zand, werd de bus neergezet en was het tijd om te sandboarden! Van enorme hoge duinen af met een surfboard! Whooeehooee! Ook konden we nu dus merken hoe het drijfzand je inderdaad de grond in liet zakken, net zoiets als in het zand staan in de branding bij de zee, alleen was ik nu dus een heel eind van de zee verwijderd en zakte ik wat sneller. Blijven bewegen dus! ;-) Vervolgens was het tijd om naar Cape Reinga te gaan, het noordelijkste puntje van het Noordereiland! Nu ben ik dus werkelijk van noord naar zuid geweest hier in Nieuw Zeeland. Dit is tevens heilige Maori-grond, waar de ziel van de overleden Maori naar toe gaat. Toen weer richting Paihia gereden, langs de oostkant van Northland. Onderweg kwamen we nog een kudde schapen tegen die door een aantal honden de juiste kant op werden gedreven, mooi om die honden zo in actie te zien! Toen was het eindelijk lunchtijd (om 14.00u) in Houhora. In een simpel restaurantje mijn lunch opgegeten en daarna even rondgelopen daar. Nog een klein watervalletje gevonden, waar ik uiteraard de nodige foto's van heb gemaakt. Na de lunch vertrokken we richting Mangonui. In de weilanden langs de route zag ik al wat lammetjes en kalfjes (zelfs een kalfje dat echt net geboren was! Mama koe stond ernaast en er lag een bloederig hoopje naast, jukkie, maar toch wel grappig om te zien: ik was gewoon de eerste op kraamvisite! ;-) ), maar aangezien het hier nu dus winter is, zijn dit dus eigenlijk de vroege 'januari-lammetjes en kalfjes' zoals we die in Nederland hebben. In Mangonui even een heus kiwifruit-ijsje gedaan en toen we weer langs Kaeo reden heb ik even het slipper-hek op de foto gezet. Een laatste stop van de trip was bij Puketi-Kauri-Forrest, waar we een wandeling maakten tussen de woudreuzen door, het blijft een machtig gezicht. Tot slot kregen we van de chauffeur nog een afscheidsliedje in Maori te horen en was de trip afgelopen. Wat een dag!
Vrijdag de 13e (whooooeeee...) ging ik dus met de bus weer naar Auckland. Even Alexis gedag gezegd en de bus ingegaan. Mijn laatste rit door het Nieuw Zeelandse landschap, zat ik me te bedenken, dus keek ik nog maar even goed. 's Middags de laatste dingetjes geregeld bij de bank (mijn NZ-account opheffen enzo) en wat rondgewandeld in de stad. 's Avonds bij een restaurantje een heerlijk pizza gegeten en een lekker toetje toe gedaan. Rond een uur of 11 liep ik weer de hostel in en kwam ik Stacey tegen, die aan de overkant van de gang een kamer heeft (had hem eerder die dag al even gesproken) en hij vroeg of ik misschien even mee ging naar de kroeg. Ach ja, waarom niet! Laatste avondje dat ik Auckland onveilig kan maken (zaterdag lukt niet, aangezien ik zondagochtend om 6.30u op het vliegveld moet zijn...), dus gezellig met hem wat biertjes gedronken en zitten kletsen. Hij is half Maori en half Nederlands (van zijn vaders kant, maar hij spreekt geen Nederlands) en dus is ie een van de weinige Maori's die blauwe ogen heeft! Die biertjes werden uiteraard wel op een mannentempo besteld, dus moest ik flink doordrinken... En dat merkte ik vanochtend weer... Pfff... Even een douche en stevig ontbijt gedaan, was wel nodig... Nu dus nog wat laatste dingetjes in Auckland doen, zoals wasje doen, postpakketje sturen en ik zal zo nog even wat nieuwe foto's op de site zetten, kunnen jullie weer meegenieten van de prachtige plaatjes die ik hier real-life zie! Veel kijkplezier maar weer!!!
Voor de laatste keer: liefs vanuit Nieuw Zeeland,
Maaike
PS ik sta nu op 16995 bezoekers, oftewel: bijna 17.000!!!
Oh ja: laat even horen hoe het met jullie allemaal gaat! Ben benieuwd naar jullie vakantieplannen enzo!!! 7月10日 Het winterloze noorden...Na nog 1 nachtje Rotorua bij de familie Esendam, gingen we zaterdagochtend met zijn allen richting het Internationaal Stadion van Rotorua. Want Dennis moest daar een wedstrijd spelen, met jongens die een groep ouder zijn dan hem en tegen een team uit Auckland. Een grote eer dus! Hij had me vrijdag meteen al gevraagd of ik ook kwam kijken, en aangezien mijn bus naar Auckland pas om 16.00 zou vertrekken, kon ik inderdaad wel mee! Leuk om weer eens in een stadion te zijn (niet van het kaliber Victorie-stadion, maar dat mocht de pret niet drukken), ook al moest ik nu voor de 'blauwen' (Rotorua) juichen ipv de rooien (AZ)... Na de wedstrijd kregen we nog even een happie, en daarna werd ik bij het infocenter afgezet. Daar dus voor de laatste keer afscheid genomen van de familie Esendam. (Connie, Harald, Marieke en Dennis, nogmaals: superbedankt voor alles!!!) Toen dus op de bus naar Hamilton en aangezien ik daar een uurtje had tot de bus naar Auckland vertrok, had ik even een happie gegeten bij de BurgerKing. Daarna dus de bus naar Auckland. Ik kreeg in de bus opeens de vraag van een Canadees of ik misschien wist of hij voor het vliegveld bij de ene of de andere stop de bus uit moest bij Auckland, maar ehm, dat weet ik niet hoor. Hij dacht dat ik uit Auckland kwam ofzo. Hm, zal aan mijn metropolitische uitstraling (=dame uit een metropool... zoals de metropool Benningbroek??) gelegen hebben... ;-) Maar goed, wel nog even gezellig met deze mede-wereldreiziger gesproken. In Auckland aangekomen kon ik gauw een backpackershostel vinden en na even wat rondgelopen te hebben, een koppie koffie van de Starbucks, en even babbelen op de msn met een oud-collega en een dansmaatje, ben ik richting bed gegaan. Maar ja, het was wel zaterdagnacht he... Dus de hele nacht door kwamen er mensen de kamer in en uit lopen. Licht aan, licht uit (als ze al merkten dat er iemand lag te 'slapen'...). Maar goed, het was maar voor 1 nachtje... Zondagochtend.... Gaaaaaaapppp, moet ik er al uit...? Ja dus, de bus naar Whangarei pakken om 8.30u... Dus weer richting busstation gegaan en onderweg kwam ik dus nog mensen tegen dus uit de kroeg kwamen rollen... Auckland, the city that never sleeps dus!!
In Whangarei was ik naar de dichtstbijzijnde backpackerslodge gegaan, maar die was werkelijk drie keer niets... Smerige keuken, wc-deuren die amper dichtkonden en dan ook nog eens niemand bij de receptie (vandaar dat ik eerst even e.e.a. kon checken). Gauw weer richting travelcentre gegaan dus en me daar op laten halen door iemand van de Bunkdown Lodge. Peter (van oorsprong Nederlander, maar al jaren in NZ) kwam me al snel ophalen en het beviel me meteen heel wat meer. Hij runt deze lodge samen met zijn vrouw Noell en ze hebben hun best gedaan om er een huiselijk gebeuren van te maken. In een grote cottage-achtige woning hebben ze diverse kamers gecreerd en met een gezamelijke keuken en woonkamer (op hun eigen prive-hoek na dan) is het dus een gezellige boel. De meertalige hond (heb slechts Nederlands en Engels uitgeprobeerd op m, en hij begreep beide... of komt dat omdat 'sit' en 'zit' behoorlijk veel op elkaar lijken? ;-) ) en de speelse jonge kat (maf beessie) maken de boel compleet. Toen even een wandeling door de stad gedaan. Het was alleen jammer dat de watervallen nogal een stukje buiten de stad liggen, het was net even te ver lopen en de stadsbussen rijden niet op zondag. Dus dan maar richting de City Basin, het haventje van de stad waar genoeg schattige pandjes te zien zijn. Whangarei kon me helaas niet overtuigen om langer te blijven dus had ik maar een busticket geboekt naar Paihia voor de volgende dag. 's Avonds had ik met de Canadeese Courtney en een Sloveense dame even een film zitten kijken. Het was alleen jammer dat richting het einde van de film de stukjes film steeds korter werden en de stukjes reclame steeds langer... Daardoor duurde de film zo lang, dat ik echt op het eind zat te wachten om naar bed te mogen. Maandagochtend dus met de bus naar Paihia. Bij de bushalte stond nog een prachtige dame, van maori-afkomst. Echter zorgde diezelfde afkomst er ook voor dat ze dus een heuse maori-tattoo heeft, op haar kin en onderlip wel te verstaan. Jeetje, zo zonde, maar tja aan de andere kant: het is de cultuur. In Paihia direct naar de Centabay-lodge gegaan, op aanraden van Courtney die daar eerder was verbleven. Daar dus ingecheckt en naar het infocentre gegaan om wat trips te boeken voor dinsdag en woensdag. Dinsdag naar de noordkaap (Cape Reinga) en woensdag een boottrip met zwemmen met dolfijnen (wel koud, maar goed, we zien het wel...). Daarna even geluncht en weer naar de backpackerslodge gegaan. In mijn kamer kwam ik Alexis tegen, een vrolijke spontane dame uit Manchester, Engeland. En ik kon haar meteen even de groetjes doen van Courtney, aangezien die twee elkaar kenden. Toevallig dat ik dus nu met haar een kamer deel. Rond een uur of half zes kreeg ik te horen dat de trip naar het noorden niet door kon gaan vanwege weersomstandigheden. Het was gister al wat regenachtig, maar ja, ik hoopte dat het wel beter zou worden... Nou nee dus... Ach, ik zie wel. Gisteravond met Alexis tv gekeken, Friends, een NZ-soap en daarna Desperate Housewives, en tussendoor lekker zitten kletsen, het was weer een gezellig avondje dus!
En ja, dan word ik vanochtend wakker en hoor de regen al flink kletteren op het dak... Inderdaad, vreselijk slecht weer... Regenbuien, windstormen... Ze noemen Northland dan wel het winterloze noorden van Nieuw Zeeland, maar het is zeker geen herfstloos noorden!!! Ik ben blij dat ik zondag richting Australie vertrek, daar is het warmer en volgens mij ook droger!!! Hopen dat ik morgen nog wel een tripje kan maken... :-)) En ga ik dan donderdag richting Auckland.
Vandaag is het trouwens 10 juli, de dag dat mijn paps en mams 32 jaar getrouwd zijn!!! Van harte gefeliciteerd paps en mams!!! Ik zal vanavond een borreltje op jullie nemen!!!
Heel veel liefs en een dikke zoen,
Maaike 7月6日 Coromandel PeninsulaDaar ben ik dan weer, even de tijd en gelegenheid gevonden om mijn verhalen en foto's weer even op de site te zetten!!! Het is weer een behoorlijk verhaal geworden, dus heb ik weer met tussenkopjes gewerkt... Anywayz: veel leesplezier en bekijk ook mijn nieuwe foto's weer even!!!
Laatste weekje Rotorua
Zondag 24 juni was ik dus wederom naar de Tafts gegaan om Kelsey wat franse bijles te geven. En dit ging steeds beter. Aangezien Sue mijn achternicht en haar vriendin Anne wel weer eens wou spreken, maar haar niet aan de lijn kreeg, besloten we voor donderdag maar weer af te spreken. Maandag en dinsdag waren weer de gebruikelijke werkdaagjes. Woensdag moest ik ook aan de slag, maar dit zou waarschijnlijk de laatste dag zijn dat ik met Zane en Rose zou werken, aangezien ze beide andere verplichtingen hadden op vrijdag. Dus had ik even een tractatie bij de lunch gedaan (hartige bladerdeeg-hapjes), wat enorm werd gewaardeerd. Nog even op de foto met beide dames en afscheid genomen. 's Avonds was hier de laatste aflevering van Prison Break, geen idee waar en wanneer ik dan seizoen 3 kan gaan bekijken? hahaha! Donderdag 28 juni was ik overdag bezig met schoonmaken, wassen, taart bakken en wat laatste inkoopjes doen. Die avond ging ik weer naar de familie Taft, voor een dit keer definitief afscheidsetentje (had ik immers al een paar keer eerder gehad... hahaha). Kelsey vertelde me dat ze heel erg blij was met mijn hulp bij haar frans, het ging erg goed met haar spreekbeurtje! Anne hadden we helaas weer niet aan de telefoon gehad. Maar goed, na een heerlijk diner dan toch echt afscheid genomen van iedereen. Vrijdag 29 juni was mijn laatste werkdag bij PlentyFlora en dit was wel heel raar hoor. Ik ben er toch 2 maanden aan de slag geweest en heb geweldige collega's gehad daar. Bij de koffie hadden we mijn zelfgemaakte appel-kiwi-taartje gegeten (bijna net zo lekker als mijn mams' appeltaart...) en van mijn collega's had ik een leuk boek (met optische illusies, voor als ik me verveel tijdens mijn reis) en een leuk kaartje gekregen. Op dat kaartje stonden leuke, lieve teksten. Van Coonie en Harald uiteraard hun bedankje en dat ik welkom ben als ik weer eens in Nieuw Zeeland kom. En van Zane: 'Thanks for good laughing and learning signlanguage. I miss you, I love you.' En van Rose: 'Aa-a-choo, bless you! As I said,k sneezing has a whole (holy?) new meaning. Kia kaha Arohanui (betekent: stand strong, much love).' Rose kwam toch nog wel even een paar uurtjes werken en had voor mij nog een taartje mee en 2 setjes van kettinkje + armbandje met Paua-shell (mooie blauwige parelmoer). Ze kon niet kiezen, dus kreeg ik twee setjes. Wat een lieverd he! 's Avonds heb ik met Harald, Connie en de kids gegourmet. En zoals het hier in Nieuw Zeeland hoort had ik een salade meegebracht (iedereen neemt wel iets mee voor het eten). Collega Lourdes had nog een bakje met noodles voor me gemaakt, maar die nam ik maar mee op de trip naar de Coromandel. Zaterdagochtend nam ik afscheid van de Esendammetjes. Nog niet definitief uiteraard, aangezien ik de auto de week erna nog moet terugbrengen. Bij de koffie hadden we nog even een gebakkie gedaan. Tja al die taartjes moesten wel op natuurlijk... De rest van de taart van Rose had ik maar achtergelaten, want het paste niet meer in mijn backpack... hahaha!
Thames
Op weg naar Thames had ik erg veel regen, maar halverwege klaarde het gelukkig alweer op. De route erheen was ook erg mooi, door bijna tropisch lijkende wouden, langs bergen en vooral door veel schattige kleine plaatsjes. In Thames heb ik even wat rondgewandeld en doordat het weer zo opklaarde kon ik nog wat mooie sunset-foto's maken. 's Avonds kon ik dus van de noodles van Lourdes smullen en ben ik op tijd richting bed gegaan. En was ik zondag ook weer op tijd wakker! Het weer was alleen nogal druilerig, dus had ik er geen trek in om een wandeltocht van 7 uur te gaan doen op gladde bergpaadjes. Dus had ik maar even een rondje door Thames gereden en wat foto's gemaakt van de mooie coloniale gebouwen daar. Prachtig zeg, alsof je terug gaat in de tijd! Erg leuk zoals dat allemaal bewaard is gebleven. Ik wilde nog voor een goldmine-tour gaan (veel goudmijnen in dit gebied), maar helaas was die gesloten. Dus maar even een bakkie gedaan en richting Coromandel Town gereden. Weer een prachtige coastal route daarheen. Veel groen en veel mooie cottages en baches (vakantiehuisjes) in de dorpjes die ik onderweg tegenkwam. Het waren wel veel bochtige wegen, dus had ik mijn tijd ervoor genomen. In een van de dorpjes stond nog een grappig bord: 'Welcome safe drivers! We have 2 cemeteries and no hospital!' Weet je tenminste waar je terecht komt als je een ongeluk hebt... ;-) Inmiddels ben ik dus wel een volleerd links-rijder geworden met al die ervaring die ik nu heb. Ik vind het inmiddels ook raar om op tv een amerikaanse film te zien waar ze dus rechtsrijden! Dat wordt wat als ik terugkom... In Coromandel Town ben ik weer naar de backpackershostel gegaan en aangezien het nog steeds zo regende heb ik maar even lekker rustig zitten lezen en mijn dagboekje weer gevuld.
Coromandel Town
Maandag 2 juli (jeetje ja, het is alweer juli!) ging ik op tijd mijn bed uit om eventueel naar het noordelijke punt van de Coromandel te rijden. Maar ik had er uiteindelijk toch weinig zin in om via een lange, bochtige, onverharde weg te rijden om een dagwandeling te maken. Dus dan maar richting de Drivers Creek Railway gegaan. Daar een kaartje gekocht en even rondgekeken bij het 'stationnetje'. Het is namelijk een spoorweg die door een kunstenaar aangelegd is (in totaal 27 jaar over gedaan). De route loopt dwaars door een woud en langs diverse kunstobjecten en loopt zo in 3 km naar boven, naar de heuse Eyefull Tower. Als je dit dus uitspreekt klinkt het als Eiffeltower... Hier een prachtig uitzicht over de Coromandel en het stadje. Daarna was ik naar de Waiau-Falls en de Kauri-Grove gereden, over een deels onverharde weg, met wat mooie kuilen om te omzeilen.De waterval was mooi om te zien, met een mooie tropische begroeiing eromheen. Daarna dus een korte wandeling naar de Kauri-Grove. Kauri-bomen zijn de grootste bomen van Nieuw Zeeland. Niet de hoogste, maar wel de dikste! Wat een enorme woudreuzen zijn dat zeg! Ook was er nog een siamese Kauri, die dus een paar meter boven de grond zich uitsplitste in twee. Daarna teruggereden en een broodje in de hostel gedaan. 's Middags heb ik een mooie route gereden richting Colville, dit ligt noordelijk van Coromandel Town (en is nog met verharde weg te bereiken). 's Avonds zat ik met een hele groep Duitsers (Nina en Christine en Steffan, Guy en Frederique) in de hostel en hebben we gezellig zitten kletsen. Erg aardig was dat ze dus speciaal voor mij in het Engels communiceerden! (mijn duits is nicht so zoeper...) Dinsdag was het plan om met de auto naar Whitianga te gaan, maar helaas had de auto andere plannen... Toen ik net een paar kilometer de bergen opging besloot de koppeling de geest eraan te geven en in plaats van dat de auto nog vooruit ging, ging ie met veel herrie achteruit... rollend dus... Shit... Weer de AA gebeld (My name is Maaike and I need a drink...) en na een half uurtje werd ik opgehaald. Hij kon het meteen al ruiken: koppeling doorgebrand.. En die deed het al zo super... niet dus... In het engels heet dat dus de clutch en ik had inderdaad het gevoel dat ik de clutch kwijt was... ;-) Onderweg naar Coromandel Town zei de chauffeur dat het wel eenpaar dagen zou gaan duren en vroeg waar ik heen wou en ik vertelde dat Whitianga op het plan stond. Nou, ik zal meteen even bellen met het infocentrum of de bus daarheen al weg is. Nou nee dus: die buw zou een uurtje later vertrekken! Wat een geluk! ik werd dus van de garage naar het infocenter gebracht en kon daar bijna meteen de bus in! In Whitianga aangekomen meteen weer naar een backpakershostel en ik kreeg samen met een engels meisje die ook net aangekomen was een korte tour door het dorp (daar is de supermarkt, daar is de haven) van de receptioniste Michelle. Wat een ontvangst!! Whitianga is een leuk strandplaatsje en ik had meteen even lekker rondgewandeld daar. Met de ferry de haven over (het omrijden zou anders een half uurtje zijn...) en daar ook nog even een mooie route gewandeld over rotsen en naar een ander baaitje. 's Avonds was het weer een rustig avondje in de YHA.
Whitianga
Via Michelle had ik voor woensdag een boottripje geregeld die om 10.30u uit de haven zou vertrekken. Dus rond een uur of 10 naar de haven gelopen en daar meteen kennisgemaakt met Dan, de schipper, en Nicky en Robert, een wat ouder stel die ook met het boottochtje meegingen. Het was een mooi klein bootje, waardoor we dichtbij de kant konden varen en diverse keren ook grotten inkonden. Het was een erg mooi tochtje. Al snel zagen we een kleine pinguin zwemmen en veel vogels rondvliegen. De rotspartijen bestaan voornamelijk uit uitgeharde lava en puin, waardoor de wanden een mooi schouwspel van kleuren en vormen vertonen. Ook is het behoorlijk breekbaar spul, waardoor de rotspartijen dus bijna jaarlijks kunnen veranderen doordat er rotsen wegzakken of afbreken. Uiteraard werd ook Cathedral Cove aangedaan, een enorme rots met een doorgang met een behoorlijke hoogte (zo hoog als een kathedraal?). Verder vaarden we dus een aantal keer een grot in, waaronder eentje die verrassend genoeg weer open was als je verder door de grot ging (openlucht grot dus...). Ook stonden op de bergen een aantal prachtige grote huizen, waarvan ik me nu afvraag of ze daar wel veilig staan, zo op die lavagrond.... Op de terugweg hebben we nog geprobeerd om dolfijnen te zien, maar dit was helaas niet gelukt. Terug in Whitianga even een noodle-soepje als lunch gedaan en daarna wat rondgelopen en in de YHA even lekker gelezen. Het weer betrok weer een beetje, dus zat ik heerlijk in het raam (in een soort erker zeg maar) naar de zee te staren toen het weer begon te regenen. 's Avonds had ik met de Amerkaanse Beth zitten kletsen en gegeten. Zij was net in NZ aangekomen, dus kon ik haar alvast e.e.a. vertellen over verschillende plaatsjes. Meteen even mijn e-mail en site doorgegeven zodat ze me evt vaker kan raadplegen. Vervolgens was ik wel op tijd naar bed gegaan, want....
Coromandel Town --> Whangamata
... ik kon de auto weer ophalen in Coromandel Town!! En daarvoor gingen er slechts 2 workers-bussen per dag van Whitianga naar Coromandel. De normale bussen gaan namelijk alleen kloksgewijs over de Peninsula, en Whitianga - Coromandel Town is dus tegen de klok in... En tja die workers-bussen gaan om 2.30 's middags (wat ik dus te laat vond, dan zou ik de hele dag kwijt zijn) en om 5.30 's ochtends... Gaaaaap.... Nou ja, dan die supervroege bus maar... Om 5.35 stond de bus voor en die was dus helemaal leeg. Ik had verwacht dat ie vol zou zitten met bouwvakkerstypes, maar nee, de chauffeur legde uit dat ie altijd leeg van Whitianga naar Coromandel rijdt 's ochtends en dan terug weer volgeladen gaat. Dus was ie blij met een praatje met mij. De tocht van een uur ging nu dan ook lekker vlot. En tja, dan ben je dus om 6.30 in een klein stadje... Stikkedonker natuurlijk... Maar gelukkig voor mij gaat het eerste cafe altijd om 6.15 open! Dus daar afgezet en een paar koppen thee gedaan en wat zitten lezen. Om 8.00u naar de garage en daar mijn autootje weer dankbaar in ontvangst genomen. Hij was zelfs gewassen! Tja, dat kon ik niet zo laten, dus besloot ik toen om via de '309-road' weer richting de oostkust te gaan. Dit is een mooie bochtige gravelroad, dus modder te over! ;-) Nee hoor, het viel ook wel weer mee met de viezigheid, maar ik dacht: laat ik even een andere route nemen dan die gebruikelijke snelweg. Ik voelde me een heuse rallyrijder. Ik ging alleen niet al te snel, want tja, ik had geen bijrijder naast me die me aanwijzingen gaf over de snelheid om de bochten in te gaan... hahaha! Aan de oostkust had ik even bij de Hot Water Beach gekeken, waar ik helaas geen hotpool kon graven omdat het vloed was (bij eb kan je namelijk je eigen kuil graven die dan volloopt met heet water). Daarna in Tairua even een koppie gedaan en doorgereden naar Whangamata. Daar was ik meteen weer een gravelroad opgegaan naar de Wentworth Valley (moet wel mooi zijn, what's in a name, nietwaar? ;-) ) waar een mooie wandelroute zou zijn naar een waterval van 50 meter hoog! Whaaahhh!!! Een waterval!!! Ben ik dol op!!! Het was wel een beetje drassig, maar evengoed goed te belopen. Ik moest alleen wel 2 x de beek over en aangezien het water een beetje hoog stond, was dat nogal een kunst! Maar goed, ik laat me niet tegenhouden, ik doe mijn schoenen uit, sokken uit, broek opgerold en ik loop er wel doorheen. De tweede keer was dat niet eens nodig, er waren 2 oversteekmogelijkheden, eentje de bestaande en een andere net door een stel dat ik tegenkwam compleet gemaakt door een extra steen ertussen te leggen. Ach ik ga wel over de bestaande heen. Jeps, via de rotsen naar de overkant, zonder nat te worden! Joehoe! Toen door naar de waterval en die van alle kanten bekeken. Van bovenaf, vanaf halverwege en van onderaf (wat nog wel een kunst was om daar te komen, aangezien het een behoorlijk steile route betrof)! De waterval was inderdaad 50 meter hoog, en bestond uit twee delen van allebei ongeveer 25 meter elk. En ja, dan moet je weer terug. Ik dacht nu, die ene oversteek die door dat stel gemaakt was kan ik ook wel over... Helaas was die extra steen die zij ertussen hadden gelegd nogal wiebelig en ja hoor... schoenen in het water en bijna mijn tas nat... ik dus verder: Grmbl... (geluid van mij) Zompzompzomp... (geluid van mijn schoenen...) Tweede oversteek: weer mijn schoenen en sokken uit en broek opgerold... Dit was uiteindelijk niet eens nodig geweest, want ik wist het zo te presteren dat ik dus uitgleed, en bijna tot mijn kruis aantoe in het water knalde... Flinke schaafwonden op mijn benen en een zeiknatte broek... dus ik verder weer richting auto: GRMBL.... ZOMPZOMPZOMP.... AUWIE... (nog meer geluid van mij...) Maar ach, ik kon me er weinig druk om maken, het leed was al geschied... In de auto dus maar gauw de verwarming aan en enigszins op kunnen drogen. Dan maar gauw een backpacker opzoeken in Whangamata. Daar omgekleed en even het stadje doorgelopen. Toen wat gegeten en met een groepje Duitse jongens (jeetje waar zijn al die Nederlanders gebleven??) even een film gekeken.
Weer naar Rotorua
En tja vandaag, 5 juli, dus met de auto weer naar Rotorua gegaan. Even de foto's weer op CD en op de site gezet (check them out!!!) en ik ben nu weer bij de familie Esendam. Nog een nachtje hier en dan ga ik morgen met de bus naar Auckland en dan zondagochtend door naar Whangarei in Northland, het noordelijkste gebied van Nieuw Zeeland.
Zullen er weer nieuwe avonturen komen...? Dat lees je volgende week wel weer!!!
Dag vriendjes, dag vriendinnetjes... ;-)
Seeya!!
Liefs Maaikie |
|
|
%3a+2007%e5%b9%b47%e6%9c%88&referrer=){kind=small}
