Maaike's profileMaaike Molenaar (somewhe...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
April 29 Weer op het Noordereiland...Lieve allemaal,
jeetje, wat vliegt de tijd als je zo geniet van het reizen!!! Ben de afgelopen twee weken druk bezig geweest met allerlei dingen bewonderen, wandeltrips te maken, en lekker genieten uiteraard.... Dus tja, sorry, het is weer een pittig lang verhaal geworden... Ik heb voor het leesgemak maar even wat tussenkopjes gemaakt dus... Kunnen jullie in etappes lezen... :-)) Veel leesplezier!!!
Abel Tasman National Park
Nadat ik dus een rustig dagje had gehouden in Motueka (nog op het zuidereiland dus) op dinsdag 17 april, ben ik woensdag op een geweldig mooie zeiltrip gegaan langs het Abel Tasman National Park. Rond kwart over negen werd ik opgehaald en stapte in het busje met een Canadees stelletje. Met de bus eerst naar Kaiteriteri (of hier ook wel Kaiteri genoemd, om het ff af te korten...) en daar op een catamaran gestapt. Op de boot was nog een dame alleen en een gezinnetje met 2 kids. Het was wel lekker weer, maar de wind die over de oceaan blies was nogal frisjes, dus had ik lekker al mijn laagjes kleding aan gehouden... De zeiltocht verliep dus langs het Abel Tasman National Park, het kleinste National Park van Nieuw Zeeland, maar het duurt toch nog 5 dagen om het langs de kust te bewandelen. Een stopje bij Split Apple Rock, een rots die, jawel verrassend, er uitziet als een gesplitste appel... Een appel van 3 meter doorsnee welteverstaan... Helaas was het vloed, waardoor we niet even grappige foto's konden maken van onszelf tussen die twee appelhelften... De kust van het park was ook prachtig om te zien, met diverse rotsformaties en mooie begroeiing. Rond een uur of 12 meerden we aan in Anchorage Bay, een van de mooiste stranden van het park. Met een lunchpakketje aan land en samen met de Canadezen bleef ik daar achter terwijl de catamaran weer verder zeilde.... What? Jep, de boot vertrok zonder ons.... Wat ook de bedoeling was hoor... hahaha! Want samen met het stelletje had ik de twee-daagse trip geboekt en dat hield in dat we die middag de tijd hadden om wat in het park rond te wandelen. Een wandeling naar Cleopatra's pool dan maar! De wandeling die af en toe langs wat steilere paadjes verliep duurde ongeveer 1,5 uur. En de Pool, een klein watervalachtig gebeuren, tja het was wel mooi om te zien, maar nou niet echt superdesuper ofzo... Maar ach, we waren weer lekker bezig voor die paar uurtjes!
Toen we weer op het strand aankwamen, ben ik nog even naar wat mooie rotsen gelopen om daar foto's te maken. Die waren nu tenminste zichtbaar omdat het eb was. Wat een verschil tussen eb en vloed op dat strand zeg! Met vloed is het strand maar 3 meter breed en met eb is het zo'n 2 meter breed! Dus kon ik nu tussen rotsen doorlopen die op de heenweg niet begaanbaar waren. Was wel erg mooi om te zien. Rond een uur of 4 werden we opgehaald met een rubberbootje en konden we een andere catamaran op. Ditmaal geen zeilversie, maar een hoge boot met keuken en slaapgedeelte (onderin dus...). De kapitein, Sean, was een gezellige jonge gast die een snelle rondleiding gaf en ik had al gauw mijn bedje gevonden... een krap bedje, van gelukkig wel 1.90m lang, maar slechts 50 cm ruimte boven mijn hoofd (niet onverwacht omhoog komen dus...) we konden even heerlijk relaxen met wat boekjes op het dek in het zonnetje... Heerlijk!!! Daarna kregen we een goed verzorgd bbq-diner, met lekkere salades en vleesjes. En tja, wat ga je daarna doen.... Hm, dan maar scrabbelen! Gezellig met zijn achten aan de scrabble, waaronder 3 Engelsen (Charlotte, Joe en Tom) en een Schot (Nick). Die Schot had weer eens zo'n accent dat ik in eerste instantie werkelijk niet hoorde waar ie nou vandaan kwam. Maar toen ie vertelde dat ie uit Schotland kwam, verklaarde dat een hoop... En begon ik dat accent eigenlijk wel erg schattig/grappig te vinden. Ik speelde samen met een Australische dame, maar helaas hadden we geen geluk met de letters (tja je moet iets de schuld geven... hahaha), dus werden we 3e van de vier teams... Het was wel erg gezellig met een aantal woorden waarvan we soms hadden: hm, is dat wel goed engels? ;-) Rond een uur of tien maar richting bed, en toen alle lichten uitgingen bedacht ik me nog: okee Maaik, niet vergeten, je ligt in een krap bedje op een boot.... Voor ik dus wakker zou worden en in mijn desorientatie omhoog zou schieten tegen de bovenkant aan... auwie... Gelukkig was alles goed gegaan en werd ik rond een uur of 7 door de zonnestralen weer wakker en heb mijn hoofd niet gestoten... Daarna ontbeten en delunch voor die dag klaargemaakt en nog even heerlijk op het dek in het zonnetje zitten (ook een mooie sunrise kunnen fotograferen...).
Sean bracht mij en de Canadezen weer aan land en met zijn drieen hebben we nog even twee wandeltochten gemaakt die ochtend. Eentje naar een mooi uitkijkpunt op een schiereiland-deel, waardoor we een mooi overzicht hadden over het hele Abel Tasman National Park. De tweede wandeling was naar Watering Cove en dit was me nogal een wandeling... Eerst een stuk behoorlijk steil omhoog.... even uitrusten in de volle zon en daarna steil naar beneden richting die Cove-baai... Pfff.... Tja en dan weer terug... Weer steil omhoog en steil naar beneden... Eigenlijk wilden we toen wel het water in springen om af te koelen, maar ja, het water was toen we weer in Anchorage Bay aankwamen toch wel erg koud. En aangezien we bijna weer op de zeilboot zouden stappen niet echt bevorderlijk voor de gezondheid met met natte haren in de wind te gaan zitten... Dus maar even in de schaduw geluncht en rond 1 uur weer de zeilboot op. Die middag verliep de zeiltocht wederom langs een stuk van het National Park en hebben we nog wat zeehonden-pups gezien, erg schattig om te bekijken. En vervolgens weer de hele route terug naar Kaiteri(teri). Wat heerlijke tocht zeg, lekker met je hoofd in de wind, relaxen in het zonnetje, af en toe de zeilen omzeilen (haha) als de schipper weer eens de zeilen moest veranderen. In Kaiteriteri weer in een bus gestapt die ons eerst naar Marahau bracht. Daar weer in een andere bus en volgens mij had die dame nog niet veel buservaring... Pfff.... een slingerende route omhoog de bergenn in werd werkelijk in zijn 1 genomen... Waardoor we eigenlijk lopend nog wel sneller in Motueka hadden aangekomen... Mijn god, zoals de Canadees al tegen me zei: ik dacht dat we nooit zouden aankomen... hahaha!
In Motueka even wat gegeten en mijn spullen weer gepakt, aangezien voor vrijdag weer een reisdag op de planning stond... En op tijd naar bed dus... Bleek er een Zweedse dame op de kamer te liggen (jawel heren, blond haar, blauwe ogen... een droomzweedse... ;-) ) die vreselijk hard kon snurken.... En jawel, zelfs Maaike-zonder-gehoorapparaatjes-in-die-dus-maar-50%-hoort: ik werd er wakker van en kon niet meer slapen!!! whaaahhhh, jeetje wat snurkte zij dan hard zeg... Heb het niet eens geprobeerd om te luisteren met mijn gehoorapparaatjes in... Het was al erg luidruchtig voor 50%... (tot zover dus de mannelijke dromen over zweedse dames... hahaha) Uiteindelijk gelukkig toch weer in slaap gevallen onder het monotome gebrom van de dame... Groar....
Wellington
Vrijdag 20 april ben ik met een (gelukkig wat vlottere) bustocht naar Picton gegaan en daar op de Interislander Ferry (de Kaitaki) gestapt naar Wellington... Afscheid van het zuidereiland en na een paar uurtjes kwam het noordereiland in zicht. Op een gegeven moment kwam ik op de boot de engelsen en de schottige schat, ehm schattige schot weer tegen en heb met hun nog even gezellig kunnen kletsen tot we aan land moesten in Wellington. Daar mijn bagage weer opgehaald (duurde zoals gewoonlijk weer even voor mijn tassen over de lopende band rolden...) en een bus gepakt richting het Te Papa museum. Want tegenover dat museum, daar wonen Jo-Ann en Mark, een stel vrienden van mijn achternicht Anne (en teven de ouders van Claire, met wie ik oud en nieuw gevierd had). Met hun weer gezellig bijgekletst over wat ik allemaal had gedaan sinds Anne's verjaardag (waar ik ze ook al even had gesproken) en een heerlijk diner gekregen (lamskoteletjes met mintsaus...).
Zaterdag gingen we na het ontbijt met zijn drieen een wandeling maken, de Eastern Walkway. Aangezien Jo-Ann en Mark ook nog maar sinds een paar maanden in Wellington woonden, was er voor hun ook nog genoeg nieuws te zien. De wandeling gaf ons mooie uitzichten over diverse baaitjes en verliep op een gegeven moment naar een momument voor Ataturk. Heel apart, ben je aan de andere kant van de wereld, kom je een monument tegen die je ook in elk plaatsje in Turkije kan vinden. Terug naar de auto liepen we over een kiezelstrand, die zorgde dat we bij de auto een lading kiezelsteentjes achterlieten op het troittoir daar, aangezien bij elke stap wel een paar onze schoenen ingleden... Na een sandwich bij hun thuis ben ik nog even rondgelopen in de stad (erg leuke stad overigens) en had nog een lekker ijsje gedaan bij een poffertjeskraam... Wat poffertjes? Jep, heuse dutch-poffertjes... Heb die maar niet genomen, aangezien het weer was voor een ijsje, maar het was wel grappig om te zien. Rond een uur of 5 reden we met zijn drieen naar Paekakariki (tja je begint vanzelf te wennen aan die plaatsnamen... moet alleen nog op zoek naar Taumatawhakatangihangakoauauotamateapokaiwhenuakitanatahu... spelfouten voorbehouden... hahaha! Maarre, zoek maar op op www.wikipedia.com, het bestaat!), een plaatsje aan de westkust, waar we gingen eten bij een stel vrienden van hun, Carmel en Mark. Ook waren er nog twee andere stellen uitgenodigd met hun kids, dus was het een gezellige boel met 9 volwassenen en een stuk of 10 kids die rondrenden.
Zondag de 22e las ik bij het ontbijt nog over een busongeluk tussen Franz Josef en Fox Glacier op het zuidereiland... De buschauffeur zocht naar zijn mobieltje en reed zo van de weg af... in de bergen... Getver, je zal er maar inzitten... Gelukkig geen doden, maar wel heel wat gewonden... Na het ontbijt ben ik weer even door de stad gelopen en heb het parlementsgebouw bewonderd. Het ene deel van het gebouw ziet eruit als een bijenkorf en wordt daarom ook de Beehive genoemd en het andere deel is een vernuftig staaltje van anti-aardbeving-bouw. Ongeloofelijk dat de grond onder het gebouw zo'n 45 cm heen en weer zou kunnen schudden zonder dat het gebouw beweegt... Erg lastig om uit te leggen, maar in het kort: het gebouw rust slechts op een soort rubberen delen (elk zo'n 50 cm in doorsnee) die dus zover kunnen bewegen, er is dus geen betonnen connectie tussen gebouw en grond. Na het bezoekje aan het parlement ben ik weer snel richting huis gelopen, aangezien we rond 14.30 richting theater zouden gaan. Want Jo-Ann had gratis kaarten kunnen krijgen voor Fiddler on the Roof, het origineel (Anatevka) met de wereldberoemde speler Topol (die dit al jaren speelt)! Wat een prachtig levendig stuk! Geweldige zang- en acteerspel, en ook erg gave dans.
Maandag de 23e ben ik op een heuse Lord of the Rings-tour geweest, eindelijk... Samen met een andere Nederlandse, Yvette, gingen we 's ochtends op pad met de gids langs diverse plaatsen waar de films opgenomen zijn. Uiteraard was alles weer in de oude staat teruggebracht, maar doordat de gids ook videomateriaal toonde, konden we precies zien welke bomen en struiken in de film voorkwamen en waar de acteurs langsgelopen waren. Ook zaten er een paar rare stops bij zoals bij een parkeerterrein, waar bepaalde sets gebouwd waren destijds en waar dus dus een boel auto's geparkeerd stonden... Nee, niet echt een foto-momentje... Wel mooi was een stop bij de plaats waar 'Aragorn washes ashore', waar Aragorn dus aanspoelt nadat hij van de rotsen was gestort na een gevecht met een Orc. Een stopje bij 'Rivendell' (in een natuurpark daar) was ook erg mooi om te zien en ik heb gewoon op dezelfde plaats gestaan als waar Orlando Bloom voor een van de promotiefoto's heeft gestaan in zijn kostuum als Legolas. Bij Rivendell hadden we een lunchstop en daarna reden we weer de stad in om wat meer mensen op te halen die een deel van de tour hadden geboekt. Met zijn 9-en (hm, toeval?) gingen we vervolgens verder richting Mount Victoria waar veel van de bosscenes opgenomen waren. Hier konden we een aantal leuke hobbit-foto's maken, waarbij ik een aantal keer als Frodo fungeerde en Yvette als Sam (Ken je dat stukje van 'I think I broke something' ? Jep, ik sta met een gebroken wortel op de foto!). Gezellige boel dus! De gids had ook veel interessante achtergrondinfo over de acteurs, de film en de omgeving en liet ons ook de plaats zien waas het beruchte 'Hitchcock-moment' was opgenomen en legde uit hoe dat gemaakt was (dat is het stuk voordat de Black Rider in zicht komt en Frodo roept: Get off the road!). Daarna reden we langs Seatoun, een deel van de stad waar de spelers destijds woonden (tja, als je daar een paar jaar zit voor die films, krijg je er een leuk huisje bij), we reden nog langs een aantal studio's en de laatste stop was bij het King-Kong-schip (film was ook door Peter Jackson gemaakt).
Tongariro Crossing
Dinsdag 24 april ben ik met de bus naar Ohakune gegaan, een plaatsje onder het Tongariro National Park. Onderweg zag ik nog een heuse Hollandse molen, die daar ongetwijfeld door een stelletje geemigreerde Nederlanders met heimwee geplaatst is. Verder in Ohakune weinig gedaan, behalve een busrit regelen naar en van het Tongariro Park voor woensdag.
Want tja, woensdag stond een pittige, maar prachtige-must-do wandeling op het program: De Tongariro Crossing! Met het busje naar de start van de Crossing, vanaf de Mangatepopo road. Ik liep vlak achter een andere dame die ook alleen liep en al snel draaide ze zich om: goh, volg je mij soms? Ehm ja, en dat ga ik de hele dag doen! hahaha! Dus hadden we maar besloten om samen naast elkaar te gaan lopen. Regina kwam uit Duitsland en was inmiddels al 5 maanden in Nieuw Zeeland. Het werd hierdoor een erg gezellig tocht en heb met haar veel gelachen. En ja, dat hielp me wel een dag door, want de Crossing was werkelijk een zware tocht... Maar zoals ik al zei: ook prachtig... Het begon over een soort heide-landschap, vlak en her en der lage begroeiing. Vervolgens werd het wat meer heuvelachtig en moesten we diverse klimstukjes doen... Daarna weer een beetje vlakker, maar op een gegeven moment waren we bij de Soda Springs, waar het traject dus behoorlijk steil omhoog liep... Ik keek omhoog en zag daarboven allemaal kleine mensjes zeer hoog op de berg rondlopen en bedacht me: mijn god, waar ben ik aan begonnen... Even een flinke slok water genomen en tegen Regina gezegd: ik zie je boven wel weer, loop in je eigen tempo. Want ja, ik moest wel een aantal keer weer even op adem komen hoor... wat een trip. Bovenaan met Regina even op de foto gegaan, waarbij zij haar wortel die ze aan het eten was even achter haar rug verborg. Wat me dus weer zeer deed denken aan de gebroken-wortel-van-de-hobbit-foto van maandag... Ik dit even uitgelegd aan Regina en we lagen helemaal dubbel van het lachen. Na de steile klim zat er nog een steil stukje op het program, maar we konden ondertussen weer genieten van nieuw landschap (na de heide, heuvels en bergen): vulkaankraters! Wat een prachtig gezicht, die rood gekleurde kraters waar her en der nog wat stoom uitkomt...
Daarna verliep de tocht gelukkig voornamelijk naar beneden (ik was van 1000m naar 1880m gegaan en de tocht naar beneden was weer naar 750m...), maar dit was ook niet al te makkelijk. Er lagen veel losse kiezels en stenen en gewoon naar beneden lopen was dus niet mogelijk... Dan maar een beetje met de hielen in de grond naar beneden 'springen', een beetje a la de Klimduin in Schoorl (of gewoon de duinen afhollen). Daar eerst even gerelaxed bij de Emerald Lakes, prachtige groenig-blauw gekleurde meertjes. En daarna weer verder gelopen, een stukje omhoog en verder alles naar beneden, door de bergen / heuvels met heide achtige begroeiing en na een laatste stop bij de Ketetahi-hut verder gelopen door de bossen. Dit laatste stuk was wel nogal saai, en op een gegeven moment begin je echt te hopen 'na deze bocht, daar is het parkeerterrein wel... nee, shit, nog niet... volgende bocht dan misschien...? Nog niet? Nou, dan nu toch wel bijna...' Het weer hadden we gelukkig de hele dag goed mee, het was zonnig en af en toe wat bewolkt (waardoor het wel weer kouder werd). De waarschuwingen vooraf waren wel dat het weer snel zou kunnen veranderen, van lekker zonnig naar regenstormen enzo... Maar dat viel dus wel mee voor ons. Al zongen we af en toe wel even, als de zon weer eens weg was en de wolken het nogal frisjes maakten: 'I got sunshine, on a cloudy day...' Hahaha! Na een lange tocht van uiteindelijk 6 uur en 20 minuten kwamen we dan aan in het Ketetahi-carpark... YEAH!!! I did it!!! Ik heb de Tongariro Crossing gelopen!!! Joehoe!!! Bij de parkeerplaats konden we even uitrusten voor de bussen weer kwamen en aangekomen in Motueka had ik geen puf meer om te koken... Dus dan maar simpel een broodje gedaan... Nog gezellig met een Israelische jongen gesproken en daarna heerlijk Prison Break gekeken.
Taupo
Donderdag moest ik om 10 u weer uitchecken en heb even wat afleveringen van Friends gekeken op een dvdtje, tot iemand van de hostel me naar Waiouru bracht. Onderweg nog wat meer info gekregen over de omgeving en heb ik gezien tot waar de modderstromen van een van de bergen van het Tongariro National Park waren gekomen, geloof me, als die bergen op kilometers afstand liggen is dat een behoorlijke stroom geweest! In Waiouru op de bus naar Taupo gestapt en daar weer snel een hostel gevonden. Even een broodje gedaan en wat rondgelopen in Taupo. En ook hier weer een mooie zonsondergang gezien!
Vrijdag ben ik met de hotbus naar de Craters of the Moon gegaan, een thermisch landschap met diverse stoomkraters. Daar een mooie rondwandeling gedaan van zo'n 50 minuten en daarna richting de Huka Falls gelopen. Weer een mooie krachtige waterval. Niet zo hoog, maar wel weer een prachtig natuurgeweld zeg, als dat bruisende water! Na weer wat fotomomentjes ben ik naar Taupo teruggelopen, even geluncht en een busrit naar Rotorua voor zaterdag geboekt. Vervolgens even in het centrum rondgelopen en daarna weer naar de hostel. Kom ik in mijn kamer gewoon mijn mede-hobbit Yvette weer tegen! Dus even bijgekletst over de afgelopen week (weer nieuwe wortel-verhalen te vertellen dus... hahaha) en later bij het eten gezellig met haar en nog twee Nederlanders, Daan en Paul, zitten kletsen. En ach ja, als je Nederlanders tegenkomt: waar wonen jullie...? En tja, Daan en Paul komen gewoon uit Hoorn he... Hahaha, zit je aan de andere kant van de wereld, komen ze gewoon bij mij uit de buurt vandaan! Was weer even een Noord-Hollands onderonsje, aangezien Yvette uit Hilversum komt. Zaterdag had ik op tijd ontbeten met Daan en later met Paul (ik had toch alle tijd, dus bleef even in de keuken rondhangen), daarna mijn tassen allemaal dicht gekregen, en met de jongens richting de bus gelopen. De bus naar Rotorua had alleen wel ff vertraging en dus smste ik al richting de familie Taft (waar ik weer zou verblijven, na mijn eerdere bezoek daar in december) dat het wat later zou worden. In Rotorua werd ik opgehaald door Peter en bij hun thuis kwam ik de rest ook weer tegen, Karenza, Callum en later ook Kelsey en mams Sue. Gezellig weer bij kunnen kletsen over al mijn avonturen van het Zuidereiland.
En dan is het weer zondag... 29 april... zal het de dag worden dat AZ kampioen gaat worden...??? Whaaaahhhh, ben er zenuwachtig van!!! Weet nog niet hoe, maar ik ga het proberen op internet te volgen (al is het maar de tussenstanden...). Maarre, vind het alsjeblieft niet zielig voor me dat ik helemaal hier zit en niet in het stadion, want genieten doe ik evengoed wel!!! Deze hele reis blijft een geweldige ervaring en dat wil ik nog steeds voor geen goud (of zelfs een kampioenschap) missen!!!
Maarre, even met zijn allen: Come on AZ!!!!!! Rettekettettekettet AZ!!!! Whaaaaahhhh!!!!
Veel liefs,
Maaik
PS even een update (hier om 2.30u in de nacht...): fuck-motherfuck-fuck-shit...... Wat een spannende maar teleurstellende ontknoping van de competitie.... AZ toch geen kampioen.... :-(((((( April 17 Christchurch en Kaikoura, enne: nieuwe foto's!!!Jawel!!! Ze staan er weer op: de nieuwe foto's!!!! En daarnaast moet ik mijn verhalen ook maar weer ff bijwerken, anders kunnen jullie de foto's niet meer volgen... (ehm, zoiets, ofzo...)
Veel lees- en kijkplezier!!!
Maar goed, na de verjaardag van Anne ben ik daar blijven rondhangen, dus lekker lezen (ze heeft een boekenkast vol geweldige boeken... EG: al eens Janet Evanovich gelezen? Aanrader!!!), in de zon zitten, Hilary vervelen, rondhangen in het centrum van Christchurch, wandelen, ach even lekker niks dus.... Maar goed, toen was het Goede Vrijdag, dus Anne en Steve waren ook vrij en we besloten een mooi tripje te maken naar Taylor's Mistake... Ja foutje dus.... Meneer Taylor wilde naar Lyttelton varen, maar kwam in de verkeerde baai... Oeps, foutje!? Maar goed, andere had ie ook geen baai naar zich vernoemd gekregen! hahaha! Maar dit is een heerlijk, relaxed baaitje, met vooral veel mooie baches (vakantie-huisjes) die in de rotsen gebouwd zijn. Erg mooi om te zien! Daarna zijn we naar Lyttelton gereden, waar ik de heuse Love Boat heb gezien, de echte!!! Want ja, in de serie heette die boot de Pacific Princess en zo heette deze boot ook!!!! Anne en Steve moesten er eerst nog om lachen toen ik riep: hee, de Love Boat, maar moesten me later toch gelijk geven!!! hahaha! Na een koppie koffie in Lyttelton reden we door naar een Maori-plaatsje, waar we even een kerkje bekeken hebben. Dit was een klein houten kerkje, zonder al teveel poespas, maar wel erg leuk om even te bekijken. 's Avonds kregen we visite van Steve's broer John en diens vrouw Jenny. Ik had haar ook al gesproken op de verjaardag van Anne, en het was dus erg leuk om ze weer even te zien. Gezellig met zijn allen wat gegeten en daarna kwamen de kaarten op tafel. Een of ander spel dat ik niet kende, en ook na een paar rondjes kijken snapte ik er niets van, dus ben ik op Hilary's kamer gaan zitten. Hij speelde wat playstation-spelletjes en hierbij heb ik AZ met 4-1 van Real Madrid zien winnen... Jammer dat in werkelijkheid wat andere wedstrijden waren in de Uefa-cup... (ja ik zit hier flink te balen van Werder Bremen... Jammer dat ik zoveel duitsers tegenkom... ;-) ) Zaterdag weer een rustig dagje gehouden, met wat wandelingetjes en weer lekker lezen in het zonnetje. 's Avonds heb ik eens een hele rugby-wedstrijd bekeken op de tv (nu nog maar een keertje in het stadion... lekkere mannen die rugby-spelers!!! jummie!!! hahaha), en het was een mooie avond voor Christchurch, daar de Crusaders met 53-0 wonnen van een ploeg uit Perth, Australie.
Zondag was het Pasen, alleen niet met de gebruikelijke paasbrunch zoals ik die thuis gewend ben. Anne moest namelijk onverwacht naar Aunty Lydia toe, die gevallen was en wat hulp kon gebruiken... Later hoorden we dat ze gestuikeld was in de gang (over wat gevallen wasgoed) en zo met haar hoofd een deuk in de deur had geknald... Oeps... Iedereen bezorgd om die deur natuurlijk... ;-) Lydia had wel wat blauwe plekken, een zere nek en een gekneusde vinger, maar uiteindelijk viel het gelukkig wel mee. Maar goed, Anne bleef daar toch maar een nachtje slapen. Alleen had Anne nogal last van haar rug dat weekend en kwam ze maandag dus met vreselijke rugpijn thuis... Helaas, de plannen om mij die dag naar Kaikoura te brengen gingen niet door... Anne kon werkelijk geen stap verzetten en een dag in de auto was zeker geen optie voor haar. Ik besloot dus om nog maar wat langer rond te blijven hangen om haar zo een beetje te kunnen helpen. Dinsdag bood ze echter aan dat ik haar auto wel kon lenen, om naar Akaroa te rijden. Want tja: ze moest toch wel wat blijven bewegen, dus voor wat eten en drinken naar de keuken: dat redde ze zelf wel. Dus ik de auto in en na een mooie, maar bochtige toch door de bergen, kwam ik in Akaroa aan. Dit was een baai van een schiereiland, die jaren geleden door Fransen bezet werd, met het idee om heel Nieuw Zeeland te veroveren. Helaas hadden de Engelsen net 5 dagen daarvoor het Wailtanghi-verdrag met de Maori's gesloten, dus viel er niets meer te veroveren voor de Fransen. Het stadje heeft echter nog wel een Franse sfeer. Na een kopje koffie ben ik lekker rond gaan wandelen, langs wat prachtige schattige cottages, door de Garden van Tane (waar ik even geschommeld heb, was lang geleden!! Leuk om je af en toe lekker kind te voelen... hahaha!), naar een monument (wat eigenlijk niet zo interessant was, maar goed, het uitzicht was wel mooi) en weer terug langs de kust. Toen even een lunch gedaan. Ik bestelde een gerookte zalm-sandwich, en even later komt de serveerster met een groot bord met een en al salade en zalm en avocado aan. Dus ik even zoeken, maar toch het broodje gevonden, dat daar dus onder bedolven lag... Niet echt zoveel sandwich, maar evengoed wel erg lekker geluncht! Na de lunch ben ik naar The Giant's House gegaan. Niet dat dit nu echt zo'n groot huis was, maar het huis staat op een berg. Toen er dus een klein meisje aan kwam lopen (jaren gelee), dacht ze, dat huis is zooooooo groot, daar moet wel een reus wonen! Nu is het een huis van kunstenares Josie Martin (meer info op http://www.linton.co.nz/) die in de tuin diverse mooie (voornamelijke Mozaiek-) kunstwerken heeft staan. Het leek wel Alice in Wonderland-achtig! Erg leuk om te zien en ik kon er wel een tijdje blijven rondwandelen, ik zag steeds weer nieuwe dingetjes! Daarna ben ik weer teruggereden naar Christchurch. En tja, als de zon zo mooi over het water schijnt.... Ik moest gewoon af en toe weer ff terugrijden naar mooie plekjes waar ik foto's kon maken, wat een geweldig gezicht zeg... Toen ik 's avonds weer terugkwam was Anne naar de fysio geweest en was werkelijk 100% een ander mens dan die ochtend! Ze kon weer normaal roindwandelen en de pijn was stukken minder! Dus kon ze woensdag weer aan het werk. Echter gaf ze wel aan dat Steve haar wel naar haar werk kon brengen, dus als ik de auto wilde...? Nou, een bezoekje aan Aunty Lydia stond nog wel op het program! Dus dat voor woensdag gepland!
Woensdag de 11e ben ik 's ochtends eerst nog even Christchurch ingegaan en rond een uur of 2 richting Rangiora gereden. Daar lag Aunty Lydia nog wel in bed na haar middagdutje, maar ze was al weer druk bezig met allerlei kaartjes te schrijven, foto's uit te zoeken, en ga zo maar door. Ze was weer lekker haar chaotische zelf dus! Even een koppie thee met haar gedaan, lekker bijgekletst over waar ik allemaal heen geweest ben, en daarna even wat boodschapjes gedaan. Ook wilde ik graag met haar het graf van ome Rikus (haar overleden man, mijn moeders oom dus) om daar een bloemetje te brengen (want volgens mij had niemand van onze familie dat nog gedaan). Dat vond Lydia wel heel erg lief van me en samen hebben we daar even een bloemetje neergelegd. Daarna bracht ik Lydia weer naar huis en heb afscheid genomen. Want tja, dit zou de laatste keer zijn dat ik haar hier zie! Donderdag ben ik met de auto (mocht m weer lenen) naar Brighton en Sumner gereden, dit zijn twee strand-districten van Christchurch. In Brighton ben ik over de pier gelopen en heb even relaxed wat bladen gelezen in de bieb, met uitzicht over de zee. Heerlijk relaxed! Daarna in Sumner een broodje gegeten en ik zag daar in de verte de sneeuw op de bergtoppen liggen... Zit je daar in het zonnetje in een zomers hemdje met zonnebril op de neus... aparte contrasten! Vrijdag (de 13e... iiieeehhhh...) heb ik mijn bus naar Kaikoura geboekt om daar zaterdag naar toe te gaan. Verder die dag niet al te veel gedaan. Zaterdag dus een laatste ontbijtje met Anne en Steve (Hils lag nog te slapen) en daarna afscheid genomen van Steve. Ook Hilary kon er niet aan ontkomen, dus had ik m nog ff wakker geknuffeld en gedag gezegd. Anne bracht me daarna naar de bus en hield voor mij een plekkie aan de rechterkant vrij (heel subtiel, met vette knipoog), want tja: dan heb je de mooiste uitzichten over de kustlijn! Toen eindelijk ook van Anne afscheid genomen, haar enorm bedankt voor alles en een dikke knuffel gegeven. Ze zei tot slot nog: en ik zie je over 10 jaar wel weer hier verschijnen, met man en kinderen... Ehm, oke, vooruit dan maar... Shit, heb ik nog een deadline gekregen ook... hahahahaha!! Na een rit van een paar uurtjes (met het laatste half uurtje dus langs de kust, die er spectaculair uitzag...!) aangekomen in Kaikoura. Daar een bed geregeld in de Sunrise Lodge en een tripje voor zondag geboekt. Zaterdagmiddag op de fiets gestapt en naar de Peninsula gereden (punt van het schiereiland dus), om daar de Seal kolonie te bewonderen. Die zeehonden lagen gewoon tussen de bosjes uit te rusten en je kon rustig foto's van ze maken. Erg leuk om te zien! Daarna ben ik omhoog gelopen voor een Hilltop-wandeling, met prachtige uitzichten over de kustlijn en de baai van Kaikoura.
Zondag dus een tripje... En niet zomaar een, maar een heuse Whale Watch trip!! Samen met Max, een duitse jongen die ook in de Sunrise Lodge verbleef (en toevallig een rugbyspeler, vandaar dat ie zo'n goed lijf had... hahaha), de boot opgestapt en op naar de walvissen!! Na een tijdje rondvaren hing de kapitein een sonar-ontvanger overboord om te luisteren en jawel: er was een walvis in de buurt!! Dus wij het dek op en na even rondhangen en kleine stukjes heen en weer varen: hey, kijk daar!!! Jawel een walvis!!! Dus met de boot dichterbij de walvis en heel wat foto's gemaakt! Wat een enorm beest zeg! net zo lang als de boot waar wij opzaten (zo'n 18 meter lang). De walvis bleef ongeveer 8 minuten boven en daarna maakte ie een mooie 'duik' naar beneden, voor ons de mogelijkheid om mooie foto's te nemen van de staart die zo sierlijk naar beneden glijdt. We kregen toen te horen dat dit de walvis Noodle is. Er zijn zo'n 4 walvissen regelmatig in het gebied en allemaal hebben ze een naam gekregen (ze herkennen ze aan de staart). De naam Noodle is ontstaan omdat de eerste keren dat ze m zagen, de walvis steeds precies 2 minuten boven water bleef en dan weer verdween. En tja, als je bedenkt dat er hier 2-minute-noodle-soepjes zijn... Tja, de 2-minute-Noodle-Whale dus! Gelukkig blijft ie nu wel wat langer boven, maar de naam is gebleven. Daarna kreeg de kapitein een andere walvis in het vizier, dus met de boot er snel naar toe. Maar helaas, net toen we er waren was de walvis weer onder gedoken. Dus toen maar weer terug naar de plaats waar Noodle was verschenen, aangezien die na een minuut of 40 wel weer boven water zou komen. En ja hoor, we konden weer uitgebreid foto's maken van 'onze' Noodle. Met een prachtige schittering van de zon op het water vaarden we weer terug. Jippie, ik heb een walvis gezien!!! 's Middags ben ik op de fiets naar het Fyffe House gefietst. Dit is een van de oudste huizen van Kaikoura en gebouwd op een fundering van, jawel, heuse walvisbotten. Ook was het hek om dit huis (waarvan nu nog maar 2 'paaltjes' waren blijven staan) gemaakt van walvisbotten. Heel apart om te zien dus!
Gister (maandag 16 april) ben ik met de bus van Kaikoura naar Motueka gegaan. Wat een lange moeizame busrit zeg... Toen ze wilden vertrekken vanuit Kaikoura bleken er maar 13 mensen in de bus te zitten, terwijl de lijst 14 mensen aangaf... Hm, we missen er eentje... Uiteindelijk een uur later vertrokken, met 13 mensen, geen idee wie dan die 14e zou moeten zijn, niet gevonden dus... Daarna een lange rit langs de kust en door de bergen naar Picton, daar overgestapt op een andere bus en verder naar Nelson. Daar ook weer op een andere bus en op naar Motueka... Tja, bleken er nog wat mensen bij te moeten komen die vanaf een andere bus kwamen, die wat vertraging had... Dus in een dorpje weer gewacht op die bus, mensen overgestapt op onze bus en rond een uur of vijf eindelijk in Motueka aangekomen... Meteen de eerste Backpackershostel ingegaan en een bed geregeld... Gister dus weinig zin om nog wat te doen... Evenwat salade-ingredienten gekocht en wat gegeten. Een Nederlandse jongen in de hostel (Gijs) vroeg nog of ik zin had om Heat te kijken, ze hadden de film er om 20.00u ingegooid... Hm, die film duurt 4 uur he... Nee, doe maar niet... Dus gisteravond nog even in mijn dagboekje gelezen (geweldig om terug te lezen wat ik 6 maanden geleden allemaal had gedaan!) en lekker op tijd mijn bed in... Ook vandaag even een rustig dagje ingelast, dus even foto's en verhalen bijwerken en een trip geboekt voor morgen, en donderdag, en de reis voor vrijdag geregeld! Ik ga morgen namelijk op een zeiltrip langs het Abel Tasman National Park, met een overnachting in het park. En dan vrijdag van Motueka naar Wellington, het Noordereiland komt in zicht dus!!! Vrijdagmiddag ben ik op het Noordereiland!!!
Veel liefs en een dikke zoen,
jullie Maaikie
PS: nog maar 129 bezoekers en ik zit op de 14.000!!! joehoe!!! April 03 Ben weer in Christchurch!!Ja ja, na diverse omzwervingen ben ik weer aangekomen in Christchurch! Ik zal even de route beschrijven sinds maandag 19 maart, toen ik precies een half jaar weg was!
Dinsdag de 20e was het niet veel meer dan gewoon aan de slag met het housekeepen. Ik had wel weer eens andere kamers te doen, de touristcabins! Ach ja, zo ben ik tenminste over het hele vakantiepark geweest, met al die verschillende soorten kamers en huisjes. Woensdag moest ik 's avonds ook nog eens de bussen doen aangezien Cameron lekker vrij had. Het viel gelukkig wel mee met de bussen en om een uur of 8 (na 3 uurtjes wassen dus) was ik klaar. Toen ik richting mijn kamer liep kwam net Corry aanrijden, de bus- / taxichauffeuse van Tracknet, die vroeg of ik nog naar de Karaoke-avond ging in de Moose. Ach ja, waarom niet, dacht ik, dus even snel omgekleed, wat makeup opgedaan en weer richting Corry in de taxi gegaan. Dus op naar de Moose, met Corry, haar zoon en zijn vriendin, en mijn collega's Marion en Emiko. Emiko was een enthousiaste karaoke-fanaat, die een stuk of 4 liedjes had gedaan, dus ja, toen moest ik ook maar. Dus Whitney Houston werd er ingegooid, The Greatest Love of All en jawel: het was weer een succes! Ik had weer flink applaus gekregen! hahaha! En uiteraard weer lekker laat gemaakt, met de nodige Amstel Lightjes. Donderdag was hierdoor een zwaar maar gelukkig wel relaxed werkdagje geworden. Wat huisjes schoongemaakt, bedden opgemaakt en 's avonds weer wat bussen gewassen. Vrijdag was mijn laatste werkdag, dus had ik wat koekies ingeslagen om te tracteren en uiteraard gingen ze allemaal op (als je bedenkt dat het gros van de medewerksters dergelijke hapjes als koek en chips als lunch of zelfs als ontbijt nemen). Het was een kort werkdagje, rond een uur of 14.15 waren we klaar en kon mijn vrije tijd beginnen! Ik had afgesproken met Yuki, Emiko en Nadine om naar Happy Hour in de Moose te gaan om half zes, dus lekker even gerelaxed en getut voor ik klaar was om de goedkope biertjes weer tot me te nemen... hahaha! In de Moose kwam ook Stephanie langs, een vriendin van Nadine uit Duitsland die over was in Nieuw Zeeland voor een poosje. Na de nodige biertjes in de Moose, besloten Yuki en Emiko naar huis te gaan, maar Nadine, Stephanie en ik waren nog niet uitgefeest, dus op naar de Red Cliff-bar. Hier was het totaal niet druk, dus konden we de barkeeper, Jordy uit Wyoming, USA, lekker bezig houden met allerlei nieuwe cocktails. We hadden wel zin in een cocktail, maar geen idee welke, dus verzon hij maar een paar nieuwe. Ik geloof dat de 'Jordy Delight' wel erg lekker smaakte, maar dat kon ook de 'Wyoming Special' geweest zijn... Uiteraard waren we erg benieuwd of ie thuis een heuse cowboy was en moest hij even zijn gespierde benen tonen (wel netjes in de jeans gebleven hoor... ;-P), die door ons goedgekeurd werden. Ook liet hij 'per ongeluk' even iets op de grond vallen zodat we zijn gespierde achterwerk ook konden beoordelen. Nou, ook wel goedgekeurd hoor! jummie! hahaha! Je snapt: we vermaakten ons prima daar!!! Ook had ik mijn mamsie nog even aan de telefoon gehad, aangezien het haar verjaardag was vrijdag de 23e!
Zaterdag had ik nog even een dagje tussendoor voordat ik richting Queenstown zou vertrekken op zondag. Dus voor die dag alleen even een stukje Keplertrack gepland om te lopen. Het weer was heerlijk, dus ben ik vanaf het Holidaypark naar de Control Gates gegaan en daarvandaan richting Brod Bay gelopen. Daar even op het strandje liggen bakken, wat goed lukte met een heerlijk zonnetje! Helaas konden de sandflies me ook vinden daar, dus na een half uurtje bakken (wat genoeg is in de gemene Nieuw Zeelandse zon) ben ik maar weer teruggegaan. Toch weer een heerlijke wandeling door het 'sprookjesbos' daar gedaan! Bij het Holidaypark kwam ik Britta en Yuki tegen die aangaven dat zij 's avonds wel even met me wilden stappen. Corry de taxidame had dat namelijk voorgesteld, ze was bang dat ik al vertrokken was zondar dat ze me had kunnen spreken, maar nee: dus dan nog maar even een avondje 'Moosen'!! Dus rond een uur of 8 met Britta en Yuki naar Corry's huis gegaan, waar ook Marion rondhing (die eveneens graag nog een laatste avondje met me wilde rondhangen in de Moose), en daarna met de taxi naar de Moose gegaan. Daar was eerst nog een rugby-game, en later op de avond kwam er een 'one-man-band': een gozer die verdomde goed gitaar speelde en lekkere dansnummers eruit wist te gooien! Ook had ik nog sjans, alleen jammer dat die gozer niet echt doorhad dat ik zo'n 20 cm te lang was voor hem... Toch irritant als zo'n opdondertje naar je loopt te staren vanuit de 'diepte'... Maar ja, niets aan te doen, ik weet dat ik onweerstaanbaar ben... ;-)) hahaha! Ook wilde Marion me nog koppelen aan een gozer die aan de bar zat, die gelukkig wel van een juiste lengte was (=langer dan mij dus...). Dus moest ik haar drankjes maar gaan halen aan de bar. Helaas liep dit op niets uit aangezien mijn kleine bewonderaar zich tussen mij en de leukere gozer had gepropt en ik niet die kant uit wilde kijken... grmbl... Zondag had ik een lekkere hangover van alle biertjes en cocktails van zaterdagavond, maar goed, er moest gepakt worden, alles in de rugzak gepropt en de rugzak bij Tracknet neergezetl. Ik moest namelijk om 10.00u de kamer uit en de bus vertrok pas om 11.45. Dus mijn tas even opgeborgen daar en naar het centrum gegaan. Kreeg nog een laatste rit van Corry, die me tegenkwam lopend op weg naar het centrum en me daar dus even heen bracht. Daar een koppie gedaan, wat laatste internetcheck gedaan en rond een uur of 11.15 naar Holidaypark teruggelopen. Om 11.30 was het pauzetijd voor de housekeepingteam, dus kon ik nog even een laatste keer afscheid van iedereen nemen. Toen de bus in en ik werd uitgezwaaid door Corry, Emiko en Marion. Corry vertelde me gauw door het raampje dat die chauffeur naast me de leukste was van Tracknet, lucky me! Ja, dat had ik ook al door!! Het was ook de jongste geloof ik, aangezien de rest al richting de 50 ging... hahaha! En daarna kwam Emiko nog even aan mijn raampje om me te vertellen dat zijn naam Coran is. Nou, dank je wel Emiko! hahaha! Hm, volgens mij wilden ze nog een laatste koppelpoging voor me doen ofzo... hahaha! Een mooie rit naar Queenstown, langs Lake Wakatipu, en daar aangekomen netjes voor de deur van Thomas's hotel afgezet, waar ik eerder ook al verbleef. Coran bedankt voor de rit en via hem de groetjes aan de meiden op het Holidaypark laten doen. 's Avonds even lekker mexicaans gegeten en verder weinig gedaan die avond. Maandag stond een lange busrit weer op het program!
Want ja, maandag ging ik naar Franz Josef. Via Cromwell (waar ik in de vineyard gewerkt had), Lake Wanaka (weer mooie foto's gemaakt), Lake Hawea, Haast Pass, Jackson Bay (die door de chauffeur als Jacksons Bay werd aangeduid, iets waar aunty Lydie me al voor waarschuwde en waar ze een vreselijke hekel aan heeft... 'Het is Jackson Bay, niet JacksonS!' Moest er dus wel ff om lachen toen de chauffeur Jacksons Bay zei!!! hahaha) en Fox Glacier. In Franz Josef aangekomen naar een backpackers hostel gegaan, de Glowworm Cottages en even wat boodschapjes gedaan. Na een lekkere simpele magnetronmaaltijd (heerlijk een klein keukenblokje op de kamer!) en wat tv (Friends en Depserate Housewives) op tijd naar bed gegaan. Want voor dinsdag had ik een flinke wandeltrip geboekt: een full day trip over de Franz Josef Glacier!!! En ja, het was een behoorlijk pittige trip! Gelukkig werden diverse materialen aangeboden door de Glacier Guides waar ik de trip geboekt had. Dus het enige waar ik zelf voor moest zorgen was: een aantal lagen bovenkleding, een short of andere sneldrogende broek (zolang het maar geen spijkerbroek was) en wat eten en drinken. Van de Glacier Guides kregen we stevige stappers (soort van die 'legerkisten'-boots), Talonz (van die ijzeren dingen om onder je schoenen te binden om niet uit te glijden in het ijs), een regenjack en wanten en een muts. Want het kon soms wel wat frisjes en nattig zijn op de Glacier! Toen de bus ingestapt en na 10 minuten rijden waren we bij de parkeerplaats van de Glacier. Daarna een wandeltochtje door een bos en we kwamen aan in de vallei van de gletcher. De gids gaf aan dat we toen nog zo'n 2.5 km moesten lopen voor we bij de gletcher aan zouden komen. Het zag er niet zo uit, de gletcher leek veel dichter bij. Maar inderdaad, we waren toch nog zo'n 40 minuten aan het lopen voor we bij de gletcher waren! Daar moesten we even wachten op een andere gids, zodat onze groep van 22 man in tweeen gesplitst zou worden. Toen konden we onze Talonz onderbinden. Ik had netjes een tas met nummer 4 gepakt, aangezien ik ook boots maat 4 had. Maar in mijn tas bleken maatje 7 te zitten!! Gvd!!! Wat een rotzooi!!! Maar gelukkig hadden ze nog wat reserve Talonz bij de Glacier liggen dus kon ik uiteindelijk met maatje 5 (paste wel aardig) onder mijn schoenen de gletcher op. Wat een aparte bedoening zeg! Erg maf om over die gletcher te lopen. Het was een mooie maar soms erg zware tocht. Door nauwe smeltende gangetjes lopen (vandaar dat we dus onze regenjacks aan moesten doen), omhoog klimmen over erg smalle treedjes, zelfde soort treedjes naar beneden, zorgen dat je niet uitglijdt... Wat een dag zeg! Had mijn knie nog wel flink gestoten (ja, dat ijs is echt keihard...), en had er een rare bult op zitten... Ook was ik nog een stukje uitgegleden, waardoor mijn been onder de schrammen zat... Ik noemde het maar mijn FranzJosef-been met die schrammen, blauwe plekken en bult... Want ja: ik heb het gedaan!!! Ik ben over een gletcher gegaan!!! Been there, done that!!
Woensdag ben ik met de bus via Arthurs Pass naar Christchurch gegaan. Eerst met de bus naar Greymouth en daar vandaan met een volgende bus naar Christchurch. Het was wel een mooie tocht, zo zit je bij de Glaciers, dan ga je weer de Southern Alps in en opeens kom je weer aan in het vlakkere landschap van Christchurch. En dat alles binnen 8 uurtjes! In Christchurch naar Thomas's hotel gegaan, onderdeel van diezelfde Thomas's hotel in Queenstown. Want ja, ik wilde de familie wel verrassen dat ik weer in de buurt was! Donderdag op zoek gegaan naar een cadeautje voor Anne, die vrijdag 50 zou worden en vrijdag dus die kant opgegaan. Het grote feest zou zaterdag zijn, maar ik dacht: laat ik ze nu alvast maar verrassen! Dus vrijdag met de taxi naar het huis van Anne en Steve gegaan. Helaas kwamen Anne en Steve laat thuis, had ik van Steve vernomen die ik op de hoogte bracht dat ik weer 'in da house' was, aangezien ze nog een borrel hadden en daarna even een hapje gingen eten, maar de verrassing voor Anne was geweldig toen ze thuis kwam en mij op de bank aantrof!! Vrijdagavond dus even heerlijk bij kunnen kletsen. Zaterdagochtend waren we allemaal druk bezig me de voorbereidingen voor het feest. Ik was voornamelijk aan het stofzuigen en de boel schoonmaken (hm, dacht dat ik klaar was met dat housekeepen?), Hilary en Jason (een vriend van m) brachten de zware spullen van de garage het huis in en Anne en Steve zorgden dat alles klaar stond. Rond 11.30u kwam de catering en vanaf 12.00u kwam de eerste visite binnen. Veel onbekenden voor mij, maar het was erg leuk om Claire (van de New Years party) weer te zien, en uiteraard Leesa en Richard en hun zoons Morgan en Liam, en Aunty Lydia! Ook was het heerlijk om Jud en Chiz en hun vier jongens te zien. Helaas was baby Bryn nogal ziekjes, maar de andere drie, Heath, Archie en Kieran, waren hun immer-bezige zelf... Het weer was heerlijk, dus konden we lekker buiten zitten in het zonnetje. Daar gezellig met wat mensen gesproken, onder andere de vader van Steve die uiterst geinteresseerd was in mijn reis en ook alles over Nederland wilde weten. De catering had goed hun best gedaan en we kregen lekkere hapjes voorgeschoteld en uiteraard een lekkere mudcake... Wat een moddertaart?? Ja, zo wordt hier de chocoladetaart genoemd, en hij smaakte lekkerrrrrr!!! Jud en Chiz en de kids bleven ook te slapen, dus ik deelde Hilary's (die toch niet thuis sliep) kamer met Heath, terwijl de rest in de logeerkamer verbleef. Zondagochtend zat er dan ook een vrolijk kijkende Heath naast mijn bed toen ik mijn ogen open deed... Gelukkig ben ik niet zo wakker gemaakt als Steve, die 3 springende jongens op zijn bed aan trof... Anne was voor die tijd al het bed uit en had de jongens naar zijn kamer gestuurd. Bryn was gelukkig heel wat beter dan zaterdag, dus heb ik weer wat mooie foto's van alle jochies kunnen maken. Verder was zondag een relax-dagje. Anne en Steve deden nog even een middagtukkie toen Jud en Chiz weer richting huis waren gegaan en daarna zij Anne en ik even een wandeling gaan maken bij het riviertje vlak bij hun huis. Gister weinig gedaan, alleen lekker gelezen in de zon, Hilary lopen vervelen en wat boodschapjes gedaan. En ja, toen bedacht ik me dat het weer 2 weken geleden was dat ik op mijn weblog had geschreven!!! Dus vandaag maar ff een internetcafe opgezocht...
Maar goed, nu zijn jullie weer helemaal op de hoogte!!! Ik ga nu lunchen!!
Veel liefs en een dikke zoen,
Maaik |
|
|
%3a+April%2c+2007&referrer=){kind=small}
