Maaike 的个人资料Maaike Molenaar (somewhe...照片日志列表更多  |  工具 帮助 |
|
3月25日 Nieuwe foto's en bijna 13.000 bezoekers!!!Jawel, daar zijn ze dan eindelijk: nieuwe foto's!!! Geniet van de prachtige beelden van Te Anau, de Kepler Track, Milford Sound en Doubtful Sound!!!
En daarnaast heb ik inmiddels bijna 13.000 bezoekers!! Joepie!!!
Veel liefs en xxx,
Maaik 3月19日 Celebration!!!Lieve allemaal, ik heb wat te vieren, vandaag ben ik namelijk precies een half jaar weg uit Nederland... Jaha, 19 september begon mijn reis en we zijn zomaar alweer 6 maanden verder! En ja, ben ik 'al' 6 maanden weg, of 'pas' 6 maanden? Voor mijn gevoel 'pas' 6 maanden, de tijd vliegt om joh, we zitten alweer in 2007 en de vierde maand komt alweer dichterbij... En ja, ik heb verder ook weer genoeg te melden, dus leest u voort! Vorige week maandag had ik nog even gezellig met mijn mamsie zitten kletsen op de msn en de nodige roddels weer uitgewisseld, heerlijk om op de hoogte te worden gehouden van al het wel en wee in Nederland. Daarna ben ik even lekker op een terrasje gaan zitten, en wat boodschapjes en dergelijke gedaan. Dinsdag moest ik weer aan de slag, en aan het einde van de dag even gezellig met wat collega's een koppie gedaan in het centrum van Te Anau, omdat we even moesten overleggen over het cadeau dat we gingen kopen voor een collega die ging trouwen. Dus dat even gekocht, de nodige maffe dingetjes uiteraard zoals een eetbare string + bijpassende handboeien en een sex-spel. Zo komen ze hun honeymoon op Fiji wel door denk ik.... hahaha!! Na al de cadeautjes gekocht te hebben zijn we de kroeg in gedoken, de Moose. Hier was het niet druk, maar wel gezellig zo met alle poets-collega's. Het werd uiteindelijk wel lekker laat, aangezien een groepje collega's die later bleven me steeds aan het bier wilden houden. Ach toe nou, je blijft toch nog wel ff, neem nog 1 biertje dan... Maar goed, ik was dan ook een van de weinigen van dat groepje die weer aan de slag moest de volgende dag.... Dus had ik me om een uur of 11 naar het Holidaypark laten brengen door de barkeeper die ook als chauffeur dient voor de bargasten... erg handig!! De volgende dag dus weer aan de slag, en alhoewel het werk wel lekker ging moest ik 's avonds toch wel ff een tukkie doen na het eten.... Had zowaar mijn favo-serie Prison Break helemaal gemist.... gvd, shit, en meer van dat soort krachttermen... Donderdag was een normaal werkdagje, inclusief de bussenwas... Had nu eindelijk ook eens een keer de grootste bus voor mijn kiezen gekregen, zo'n 40 persoonsbus zeg maar. De rest zijn van die kleinere busjes voor 9 tot 20 man enzo. Dus moest ik toch even aan de manager van Tracknet vragen of hij die grote bus even naar de parkeerplek wilde brengen na het wassen. De rest doe ik namelijk wel zelf, ook die grotere bussen voor 20 personen, tenzij er een lastige trailer achterzit en ik dat ding achteruit moet inparkeren.... Dat laat ik toch liever aan anderen over... hahaha! Vrijdag de 16e had ik weer eens een daggie vrij, en die had ik mooi besteed aan een tripje Doubtful Sound... Ja geen twijfel over mogelijk, die was ook mooi! Weer heel anders dan Milford Sound. 's Ochtends weer op tijd opgehaald door een bus van Fiordland Explorer (nee geen Tracknet dit keer, ik moest nu wel betalen...) en naar Manapouri gebracht. Onderweg zag ik dat het stuk van de Keplertrack dat ik had gelopen helemaal niet zover van de beschaving aflag. Terwijl je als je zo'n track aan het lopen bent toch het gevoel hebt dat je in the middle of nowhere bent... In Manapouri op de boot gestapt in de haven Pearl Harbour (niet te verwarren met de film Pearl Harbor... ;-) ). Dit was een kleine catamaran voor 20 personen en dit was dan dus ook meteen de groep voor de dag. De boot vertrok richting de Westarm Centrale over Lake Manapouri. Het was nogal een bumpy ritje, aangezien er behoorlijk wat golven waren. Bij de Westarm Centrale stapten we uit de boot de bus in en gingen we ondergronds... Na een rit van zo'n 2 km waren we 200 meter onder de grond en konden we de electriciteitscentrale bewonderen die het water van Lake Manapouri omzet in electriciteit. Was wel een maf gezicht, zo'n ondergrondse centrale, het leek wel een James Bond-filmset! Na de info gelezen te hebben, gingen we weer de bus in en werden we naar Deep Cove gebracht, een uithoek van Doubtful Sound. Daar weer een boot opgestapt en helaas (of ja toch weer: lucky me) regende het nogal in de Sound. Dus weer veel watervallen te zien. Alleen, aangezien we een klein bootje hadden was er niet veel ruimte om achter op het dek droog te staan om foto's te maken. De trip zelf was wel weer erg mooi, Doubtful Sound ziet er weer anders uit dan Milford Sound, wat lagere bergen en meer groene begroeiing overal. Ook weer wat zeehonden gezien en wat albatrossen. De hele trip ook weer terug gemaakt (met de bus naar Lake Manapouri, boot naar Manapouri en weer de bus naar 'mijn' Lakeview Holidaypark) en dus een mooi dagje uit gehad!! 's Avonds was ik van plan om niet al teveel te doen, dus even Friends gekeken en gauw even naar het centrum om wat boodschapjes te halen. Word ik toch zomaar 'ontvoerd'...!!! Ik liep dus weer richting holidaypark en toen stopte er een busje, waar mijn cheffin Nadine met een stel vrienden inzat! 'Hey Maaike, jump in!' Ik dacht dat ze richting holidaypark gingen, dus ik stapte in, maar nee, ze gingen nog wat mensen ophalen en daarna een happie eten en borrelen. Onderweg ook nog wat biertjes bij een vriend van hun, Ian, uit de koelkast gehaald. Hij was niet thuis, maar zijn raam stond open, dus de chauffeur, Rossell klom zo vanuit de auto de keuken in en kwam terug met wat biertjes... Gelukkig kon die gozer er wel om lachen en bedankte Rossell voor de inbraakveiligheidstest van zijn huis... Voordat we het chinese restaurant binnenstapten waarschuwde Nadine me nog: het kan wel een genante bedoening worden hoor... We gingen immers met 12 mensen aan twee grote ronde tafels zitten en de nodige wijntjes kwamen op tafel... En uiteraard lekker luidruchtig geintjes maken en het eten becommentarieren... Op de een of andere manier deed het me dus ook heel erg denken aan de dinerdates met mijn oud-collega's... Hoefde ik Le:en toch niet zo heel erg te missen... hihihi! Na het eten gingen we afrekenen, maar toen ik bij de kassa aankwam bleek er al voor me betaald te zijn... Hm, oh oke, geen idee wie dat betaald had, maar goed, het was al betaald dus... Daarna de bus ingestapt en naar de Moose gegaan en daar een biertje (ehm, pul bier dus...) gekregen van een van de jongens (dacht niet dat hij mijn eten betaald had...). En vervolgens nog even naar Red Cliff gegaan, een andere kroeg, en daar ook weer een biertje gekregen... Had ik toch weer een gezellig en zowaar gratis avondje uit...! Rond een uur of elf richting huis gegaan, want zaterdag stond er weer een werkdag op het program... Zaterdag dus eerst weer aan de slag gegaan om alle huisjes en dergelijke schoon te maken en de bedden op te maken voor de nieuwe gasten. 's Avonds hadden we een veiling met collega's van de gevonden voorwerpen die het afgelopen seizoen achter zijn gelaten in de kamers en nimmer zijn opgehaald. Het was een gezellige bedoening, alhoewel er wat de veilingspullen betreft niet echt dingen voor mij tussen zaten. Niets gekocht dus, mijn backpack is al vol genoeg en er zaten niet echt dingen tussen waarvan ik dacht: dat moet ik hebben... Maar goed, het was wel erg leuk met alle collega's. Tevens was het St Patricks Day, weet alleen ff niet wat voor feest dit moest voorstellen, maar we moesten allemaal wat groens aan doen... Gelukkig had ik nog wel een groen sjaaltje in mijn backpack zitten, dus kon ik me tenminste vertonen... hahaha! Daarna een barbecue en lekker aan de borrel met zijn allen. Rond een uur of half tien gingen we met een aantal collega's (o.a. de japanse Yuki en Mitsuko, de duitse Britta en de kiwi's Marion en Steve) naar de Moose waar we door onze eigen taxi-chauffeuse heen gebracht werden (zij werkt ook voor Tracknet). Hier was het een enorm gezellige boel, vanwege St Patricks Day was daar ook iedereen in het groen en was een live-bandje dat goeie muziek speelde. De hele avond dus heerlijk op de dansvloer gestaan, en zelfs nog even ge-headbangd... (doe ik dus noooooooooit meer, mijn nek doet nog pijn...) Rond een uur of half 3 was het toch echt tijd om naar huis te gaan, aangezien om 8 uur de wekker weer zou gaan... Gelukkig ging hier de wintertijd in waardoor we die nacht een extra uurtje zouden hebben... Tja dat heb je op het zuidelijk halfrond, hier wordt het nu dus herfst...! Dus zoals ik al zei, om half 2 (!) liep ik samen met wat collega's en twee kiwi-gozers, Andrew en Cameron uit Gore, richting holidaypark. Het was een gezellig wandelingetje van zo'n 15 minuten, daarna de rest richting bed gestuurd en ik had met Andrew de avond even goed afgesloten... ;-) De volgende dag waren er een paar collega's behoorlijk brak... Gelukkig had ik er niet zo'n last van, op de een of andere manier had ik geen kater en dat terwijl ik toch de nodige biertjes achterover geslagen had.... hahaha! Maar toch was ik gisteravond wel op tijd mijn bedje ingedoken en had ik zo ongeveer 10 uur geslapen voor de wekker vanochtend weer ging... hihihi... Vandaag dus weer aan het werk en ja, het is de 19e en dus ben ik een half jaar weg... Denk dat ik zo maar ff een gebakje neem om het te vieren...! :-))) Veel liefs en xxxxxx (6 stuks, 1 voor elke maand... hihihi), Maaike PS binnenkort weer nieuwe foto's, heb er weer genoeg gemaakt!!! Moet alleen ff wachten tot ik ze een beetje normaal kan uploaden... 3月11日 Keplertrack en Milford Sound.... Zucht....Zo, wat was dat prachtig zeg.... Donderdag 1 maart had ik een deel van de Keplertrack gelopen... Dus op tijd mijn bed uit, broodjes gesmeerd, tas gepakt met de broodjes, water, appeltjes en een regenponcho en extra kleding (want ja, je weet maar nooit!!!) en om 09.30u met de bus naar Rainbow Reach, een vertrek-/eindpunt in de Keplertrack. Voor mij dus een vertrekpunt. Dus de brug over en linksaf geslagen, eerst maar een stukkie verder lopen ipv meteen terug naar het park. Zo'n 1.5 uur gelopen naar Shallow Bay en wat was het prachtig zeg.... De Keplertrack loopt voornamelijk door bosgebied, dat er geweldig groen uitziet door alle mosbegroeiingen. Door het vele mos en varens zag het er gewoon sprookjesachtig uit.... Soms dacht ik werkelijk dat wanneer kaboutertjes echt zouden bestaan: dan zouden ze daar rond moeten lopen... hahaha! Ook verliep een stukje door de Wetlands, een moerassig gebied (nee het pad was wel gewoon stevige grond hoor...), wat er ook weer heel bijzonder uitzag. Geweldig toch, de natuur.... de wetlands fungeren als een soort spons voor de bossen eromheen. Ze nemen het extra aan water op als het nat weer is, en in droge periodes geven ze vocht af aan de bossen, waardoor die er prachtig groen uit blijven zien! Super.... Aangekomen bij Shallow Bay ging ik even lekker zitten op een van de boomstronken daar om even een broodje te doen. En daarnaast genieten van de omgeving, een mooie grote baay, met her en der wat eenden, riet, en bergen in de verte. Het bleef ook erg rustig, naast een paar mensen die ik onderweg was tegengekomen, had ik de baai helemaal voor mij alleen. Heerlijk genieten dus! Vervolgens weer 1.5 uur terug gelopen naar de Rainbow Reach, en daar even tijd genomen voor weer een broodje en wat drinken en een hoognodig wc-stopje, want onderweg kom je weinig toiletten tegen (lees: geen toiletten)! Daarna weer doorgelopen, weer de brug over en ditmaal rechtsaf voor de weg naar de Control Gates van Lake Te Anau. Dit duurde zo'n 2.5 uur, en pnderweg weer veel mooie plaatjes kunnen schieten. Ook waren onderweg veel ratten en wezelvallen langs de weg te vinden, om de overpopulatie een beetje in te dammen. Die beesten eten namelijk een beetje teveel van de natuurlijke omgeving, zoals eieren van zeldzame vogels enzo... Dus is het hoognodig om ze een beetje in de hand te houden! En dat lukt, gezien de resultaten. Ik heb ook nog een 'volle' val gezien, en steeds als ik weer die foto zie denk ik: ach gussie.... Maar toch, het is nodig! Toen ik eindelijk bij de Control Gates aankwam moest ik nog zo'n 40 minuten langs het meer lopen om bij het Holiday Park aan te komen.... Pfff.... Wat een dag.... had werkelijk geen puf meer.... Die laatste kilometers gingen werkelijk erg moeizaam.... het is ook niet niks om ff ruim 6 uur (heuveltje op, heuveltje af) te lopen.... En dat terwijl ik hier wel regelmatig 'oefen', door van het Holidaypark naar de Control Gates te lopen en weer terug... Is toch zo'n 1.5 uur lopen in totaal. Maar goed, ik was helemaal af toen ik dus eindelijk weer in mijn kamertje aankwam... Dus op mijn bed geploft en zo in slaap gevallen.... Nog wel even wakker geworden voor wat eten en daarna eigenlijk heel weinig meer gedaan voordat ik echt ging slapen... De volgende dag ging om 08.00u mijn telefoon! Had ik even 'besteld' thuis: dat ze me zouden bellen, zodat ik mijn kleine zussie even kon feliciteren met haar verjaardag! Want ja, door het tijdsverschil was het daar nog wel 1 maart en was mijn zussie nog jarig! Dus gezellig even met iedereen zitten babbelen, heerlijk om hun stemmen weer te horen. Paps vertelde me dat ze zo mooi via Google Earth kunnen zien waar ik precies zit, lachen toch? Maar goed, ik moest die dag ook weer aan het werk, dus kon ik geen uren blijven babbelen. Na weer een paar dagen werken had ik maandag en dinsdag weer lekker vrij, dus kon ik maandag even een tripje regelen naar Milford Sound, een van de fjorden hier in het zuiden. Via tracknet, dus kon ik de trip die normaal 120.- NZ Dollar (dus 60 euro) kost gratis doen!!! Dus dinsdag vroeg mijn bed uit (voor 7 uur, voor het eerst weer eens in weken...), want om 7.45u zou de bus vertrekken naar Milford Sound. Gezellig voorin gaan zitten, naast de buschauffeur Kerry, die me al kende omdat ik de bussen dus af en toe was. Met een prachtige zonsopkomst op weg gegaan, maar het bleef nogal nevelig en verder onderweg begon het zelfs te miezeren. De eerste stop was bij de Mirrorlakes, die inderdaad alles van de omgeving mooi weerspiegelden in het water! Erg grappig was het bordje van de Mirrorlakes, die dus ondersteboven-achterstevoren boven het water hing, waardoor je dus gespiegeld in het meer kon lezen wat erop stond...! Dichter naar Milford toe begon het steeds meer te regenen, dusse: Lucky me!!! Huh, lucky?? Ja: Lucky me!!! Want door de regen-val, waren er dus ook meer watervallen (duh...)!!! Geweldig om te zien, al die waterstromen langs de bergen! Om bij Milford te komen, moet je door de Homertunnel, dit is een eenrichtingsverkeer-tunnel door een berg, die elke 15 minuten de andere kant laat gaan. Het was wel een beetje een bumpyroad door de tunnel en ook de wanden waren niet mooi getegeld zoals de Coentunnel, maar mooie ruige wanden van de rotsen. Toen we in Milford aankwamen werden de tickets van de boot geregeld en na een kwartiertje konden we de boot van de Encounter-cruise op. Door de regenval (en gelukkig later miezerregen) was het uitzicht niet scherp, maar juist prachtig dramatic door alle nevels.... Mooie foto's kunnen maken dus van die hoge bergen om de fjord heen die steeds vager werden door de nevels. Foto's volgen binnenkort!!! Ook nog een prachtig zeilschip gezien van zo'n 30 a 40 meter lang (oftewel 100 tot 120 feet, ;-) ) en nog een paar dolfijnen in de verte en wat zeehonden op de rotsen. De crew van de boot bestond naast de mannetjes in de cabine uit twee goofballs / wacko's, oftewel mafketels die de catering verzorgden. Een aantal keer vaarde de boot richting een waterval (vandaar dat het de Encounter heette...) en gingen zij dus in hun t-shirtjes voor op de punt staan en probeerden zoveel mogelijk mensen ook op de punt te krijgen... lekker onder de waterval dus... Dus ook ik maar een keertje gedaan... Gelukkig konden we wel dikke regenjassen gebruiken, dus met zo'n ding aan op de punt gaan staan... Helaas hiepl dat toch niet veel, want via de kraag liep het water toch naar binnen en was ik nog tot aan mijn ondergoed nat.... hahahaha! Maar goed, wel veel lol gemaakt dus! Na ruim 2 uur op de boot zat de trip er weer op en gingen we dus bus weer in. Toen nog een paar stopjes gemaakt onderweg terug naar Te Anau. Een stopje bij de Chasm, een speciale waterval die over softstone gaat, en dus door de wrijving van het stromende water over die stenen steeds van vorm kan veranderen. Mooi om te zien dus! Onderweg begon het net een beetje op te klaren en ik dacht net: 'he de zon lijkt weer door te breken', toen we over de Sunny Creek reden, hm toeval?? ;-) Toen nog een stopje bij Hollyford Camp, waar vroeger de mannen verbleven die aan de weg naar Milford werkten. Daar waren grappige bordjes te zien die de weg aangaven, je zal het wel zien op de foto's... Daarna weer door naar Te Anau, maar niet zonder slag of stoot of schaap.... Want opeens liepen er honderden schapen over de weg! En rond een uur of 5 kwamen we weer in Te Anau aan, helemaal rozig van het dagje (en de schapen tellen), dus 's avonds weinig meer gedaan. Verder weer lekker aan het werk geweest. Alleen, mijn bazin denkt zeker dat ik superwoman ben ofzo... Ik sta voor volgende week voor 9 dagen achtereen ingepland.... Hmmm.... Denk dat dat een beetje teveel van het goeie is... Ga ff regelen dat het wat minder wordt... Veel liefs, Maaik |
|
|
%3a+2007%e5%b9%b43%e6%9c%88&referrer=){kind=small}
