Maaike 的个人资料Maaike Molenaar (somewhe...照片日志列表更多  |  工具 帮助 |
|
11月29日 Melbourne, mooie gebieden en weer New South Wales in!Jep, we waren dus in Melbourne aanbeland (en onze auto was dus niet weggesleept dankzij een charmante leuke vent...) waar we de eerste avond in de kamer maar hadden gepicknickt op de grond (de keuken was bomvol lallende backpackers... tsss... oh ja, wacht ik ben ook een backpacker, maar dan niet lallend!!). Verder kwamen de meiden op onze kamer gezellig kletsen (ehm lallen?) voordat ze uitgingen, zodat we pas rond een uur of 23.30 konden gaan slapen... En dan gingen om 04.00u de lichten weer aan aangezien de dames dus terugkwamen van het uitgaan... Grmbl... Mogen wij in ons tentje slapen?? Donderdag de 22e gingen we rond een uur of 10 met de tram naar het centrum. En ja, op zijn hollands heb k zwart gereden... Niet bewust!!! Maar omdat de tram alleen met muntgeld betaald kon worden en ik dat niet bij me had... Nog aan de bestuurder gevraagd, maar nee, ik moest maar proberen te wisselen in de tram. Niemand die kon wissleen en dan opeens ben je al in het stadscentrum. Oke, mazzel!!! Dan maar voor de terugweg muntjes verzamelen... In de stad naar de Queen Victoria Markets gegaan, wat een normale markt was met delicatessen, fruit en groenten en een deel a la de Beverwijkse Bazaar (goedkope, nepperige troepjes dus...). Even wat doughnuts gekocht en die naast de markt op zitten smullen. We verbaasden ons nog over de rondleidingen die over de markt werden gegeven. Kan je niet gewoon over een markt lopen? Het zal wel met de historie van de plaats te maken hebben, maar het zag er maf uit. Zo bijzonder waren de goederen ook weer niet! Daarna een kop cappucino gedaan bij een leuk, nieuw tentje en heerlijk zitten kletsen. Daarna in Chinatown even sushi en sashimi gegeten (Alexis ging voor een vegetarische noodle-hap) en voor Alexis een woordenboekje Nederlands gekocht, waar ze erg blij mee was. De rest van de dag en avond heb ik dus een boel pogingen tot Nederlands gehoord, maar ik moest het af en toe wel behoorlijk bijschaven hoor...! Weet iemand overigens wat regels voor 'het' en 'de'? Ik vond het erg moeilijk uitleggen waar je nou 'de' voor zet en waar je 'het' voor zet, aangezien het voor mij 'gewoon zo is, omdat het logisch klinkt'. Ben benieuwd of ze over 50 jaar vloeiend Nederlands spreekt? Kunnen we met onze fragiele stemmetjes en zonder kunstgebitjes in het Hollands slissen! hahaha!! Verder hadden we in Melbourne niet veel te zoeken, het was weer een grote stad met musea, parken en veel uitgaansgelegenheden.
Vrijdag dus uitgecheckt uit de hostel en even 15, nee, 30, nee, 45 gratis minuten ge-internet. De eigenaar vomnd het zeker gezellig dat we daar zaten want al kletsende voort kregen we zo 2 extra gratis internetmunten! Daarna richting de St Kilda Baths gereden en daar wat rondgereden. Daarna Melbourne uitgegaan en na wat kleine voorsteden hadden we eindelijk weer wat ruimte om ons heen. In Tooradin stopten we even om een lekkere salade als lunch klaar te maken en op te eten naast de rivier en daarna reden we door naar Phillip Island wat via een grote brug te bereiken was. Daar even rondgebeld en de goedkoopste camping opgegaan. Rond 18.00u reden we naar Swanlake (Het Zwanenmeer??) waar we even gekeken hadden en daarna naar The Nobbies, een groep rotsen voor de kust waar je zeehonden zou kunnen zien (helaas niet gezien), waar we wat mooie foto's konden maken. Rond 19.00u reden we naar een ander visitorcentre, namelijk dat van de Penguin Parade!! Klinkt grappig en dat was het ook! Rond 19.30 mochten we naar tribunes in het park aan het strand en kregen we een korte introductie over de Little Penguins die daar elke avond aan land komen (het hele jaar door). Rond 20.20 zagen we de eerste groepjes vlak bij de kust zwemmen en 10 minuten later durfde de eerste het aan om het tsrand op te rennen en de duinen in te gaan... Wat een schattig gezicht. Elke groep pinguins kwam dichter en dichter bij de kust en hingen wat rond in de branding tot ze eindelijik genoeg moed verzameld hadden om het tsrand op te komen. En het waren niet voor niets Little Penguins genoemd: ze zijn slechts 20 tot 30 cm groot en wegen slechts 1 kg (als een zak rozijnen, zoals Alexis zei.. hihi), ach gossie! Bij de duinen kon je ze ook nog rond zien lopen en heb ik voor het eerst het geluid van een pinguin gehoord, nogal knorrend en soms zelfs huilend als een kindje. Wat een geweldige ervaring om die beestjes te zien!! Daarna weer naar de camping om de tent in te gaan. Was trouwens nog een paar keer in mijn voorhoofd gestoken (Alexis zei al dat het daarom 4-hea (forehead) heet in het engels... aangezien ik dus 4x gestoken was...), maar gelukkig zag je daar de volgende dag niets meer van... Zaterdag vertrokken we rond 10.00u vanaf de Seaview camping (huh? geen zee gezien vanaf de camping??) en reden we naar de Rhyll Inlet voor een wandeling... Hm, poging gedaan, maar de vliegen maakten het weer eens tot een hel... Toen er vervolgens een sprinkhaan op mijn arm sprong, renden we gillend weer naar de auto en reden we weg... Grmbl... Daarna naar Cape Woolamai, waar heel wat surfers de golven bedwongen, prachtig! Een groepje surfers had 2 honden bij zich die steeds richting het water renden om te kijken waar hun baasjes bleven... En tja, toen wij dus langs de groep liepen renden de honden ook weer naar de branding... Precies waar ik liep! Het ene moment stond ik nog en het volgende lag ik in het zand... Zo omver gekegeld door een hond! hahahaha! We kwamen niet meer bij van het lachen en de surfers lagen ook helemaal dubbel... Ik vroeg nog of ze de hond soms expres zo trainden om dames omver te lopen! Nog wat mooie surf(ers)foto's gemaakt en daarna ij Churchill Island even ene marktje bezocht. Toen Phillip Island afgegaan en bij Cape Liptrap wat geluncht in de auto (vanwege de vliegen...). Na de lunch reden we verder naar Wilsons Promontory National Park waar we entree en campgeld betaalden. Wat een prachtig gebied! Dit zou de Great Ocean Road moeten heten!!! Bij Squeeky Beach even gestopt en het strandje bekeken. In Tidal River (de campingplek van het Park) vonden we op 34th Avenue een leeg plekkie, nummer 401. Wat een mooie omgeving en ook wat bijzondere vogels gezien: een rode papegaai en een vreemd beest dat een kruising leek tussen een ijsvogel, een eend en een uil (hoe kom je erop..), dus noemden wij het maar een ice-dowl. Het bleek een Laughing Kookaburra te zijn... En volgens mij lachtte ie om de naam die wij hem gaven! hihihi! 's Avonds een simpele blikmaaltijd gedaan en even naar Whisky Bay gereden voor de sunset. Gelukkig hadden we vanaf een ander punt even wat mooie foto's gemaakt, want zodra we in de baai kwamen, ging de zon achter de wolken en viel er weinig zon te zien om in de zee te zakken... Terug op de camping de tent ingegaan en lekker geslapen. Zondag deden we een ochtendwandeling bij Lilly Pilly Gully, wleke niet oz bijzonder was, maar ach, het was een lekkere ochtendgymnastiek... (op de een of andere manier zaten er heel wat mensen naar mij te staren... Ben ik nou echt zo beroemd geworden door dat nieuwsitem?? I know I'm gorgeous, but can you please stop staring?). Die dag verder gereden via Sale (het hele stadje leek wel in de uitverkoop?) en Bairnsdale naar Lakes Entrance. Recht aan het water van de North Arm mochten we de tent neerzetten voor 15$. 's Avonds hadden we even lekker fish en chips gegeten (nou ja, Alexis als vegetarier dus alleen de chips) en had ik nog even gezellig met mijn ouders en zusje gekletst over de telefoon. Daarna weer lekker geslapen. Maandag weer begonnen met een jogrondje, alleen was ik sneller terug bij de camping dan ik verwachtte, dus had ik mijn half uurtje maar even vol gerend door 3 x om het naastgelegen sportveld te rennen. Daarna gedoucht, aangekleed en de tent weer ingepakt en richting bieb gegaan voor het gratis internet. Mijn zus Rosan had mij foto's gemaild van het bruidsurken passen en heeft me verklapt welke het wordt... (Prachtig meissie!!) Daarna reden we Victoria uit en zo weer New South Wales in. Even in Eden wat lekkers gehaald en daarna in Merimbula een goeie camping gevonden. Alexis babbelde al snel 5 dollar van de prijs af (nu dus 20$ voor ons tweetjes) en zoals ik al zei is het geweldig. Elke doordeweekse ochtend worden om 10.00u pannekoeken gebakken, er is een zwembad en bubbelbad, mooie schone douches en toiletten. Supers!!! Al snel besloten we dat we hier een tijdje blijven, aangezien het niet al te duur is en supergeweldig....
Nou, ik ga weer achter de pc vandaan, het bubbelbad lonkt... Hoe luxe kan je backpacken, nietwaar??
Veel liefs,
Maaike 11月26日 De Great (??) Ocean Road en Melbourne...Zo daar ben ik weer, ik heb weer genoeg meegemaakt en dus te vertellen! Hier in Victoria is het erg handig dat de biebs steeds gratis internet hebben, kan ik tenminste mijn verhalen over de aardbol sturen zonder ervoor te betalen!!
Zaterdag 17 november verbleven we dus in Robe op een goedkope camping. Daar hadden we even wat gegeten en flink gelachen. We zaten namelijk op een gegeven moment te kletsen alsof we een jaar of 80 waren en dan zo van: 'Do you remember when we travelled?' En dat dus met fragiele krakende stemmetjes en alsof we geen kunstgebit droegen... Tranen over onze wangen van het lachen!!! De volgende dag hadden we even in Robe rondgereden langs wat bezienswaardigheden. Het eerste stopje was bij de Obelisk, een vuurtorenachtigblok, maar dan zonder een lichtpunt bovenin. Het was wel rood-wit geschilderd en diende als herkenningsbaken en opslagruimte voor reddingspijlen (soort raketjes met een mand eraan, dat naar de drenkelingen werd geschoten). Daarna even wat foto's gemaakt van de Doorway Rock, een rots in zee met een doorgang erin. Opvallend is dat de kustlijn uit zachte zandsteen bestaat en door het water langzamerhand wegslijt. De verwachting is dan ook dat de Obelisk met een aantal jaren in de zee zal wegzakken. Vervolgens een stopje gedaan bij de Robe Goal (oftewel Jail, gevangenis), waarvan slechts nog de ruinen te zien zijn. De muren waren ooit, na een aantal ontsnappingen (niet zo spannend als Prison Break en zeker niet zo lekker denk ik...), met de metalen delen van een scheepswrak verstevigd (denk dat dat zandsteen een beetje te makkelijk weg te schrapen was met een lepeltje ofzo...) en dit was best grappig om te zien! In Robe hadden we even geluncht in de auto (vanwege de vliegen... later hier meer over... grmbl... van mij mogen ze opvliegen!) en daarna gingen we verder op pad. Via Mount Gambier reden we weer een nieuwe staat in, Victoria. We deden een poging om in Portland te verblijven, maar de campings waren nogal duur. Dus doorgereden naar Port Fairy (wat ook al veel lieflijker klinkt!) waar we bij de benzinepomp annex camping een plekje vonden voor een veel schappelijker prijsje. Het was wel een schamel boeltje, maar ach, het was maar voor een nachtje...
Maandag de 19e begonnen we met de Great Ocean Road!!! Lang naar uitgekeken en het was dan eindelijk zo ver! Vanaf Port Fairy reden we naar Tower Hill, een oude vulkaankrater. Eerst een rondje over de rand van de krater gereden en daarna de krater in naar het bezoekerscentrum. Onderweg kwamen we nog wat emoe's en een kangaroo tegen, leuk dat wildlife hier!! In het bezoekerscentrum even wat rondgelopen en daarna weer op pad gegaan. In Warrnambool even in het infocentrum gekeken en een blik geworpen op het Mariime Museum (wat een nagemaakt dorpje was), maar het was niet de moeite waard om binnen te gaan. Even geluncht in de buurt van de haven en met uitzicht op zee en daarna de echte Great Ocean Road op!! Diverse foto's stopjes waren er te maken, als eerst bij de Bay of Islands, de London Bridge en de Arch. Vervolgens reden we naar de Loch Ard Gorge, wat een prachtige kloof in de kustlijn was. En toen kwamen we aan de bij Twelve Apostles, een groep van 7 stenen zuilen in de oceaan (waren er vast ooit 12 geweest) die ontstonden door het slijten van de kustlijn. Het slijten gaat echter nog steeds door, waardoor er over een aantal jaren wellicht geen Apostles meer te zien zijn? Of wellicht zijn er dan nieuwe ontstaan tegen die tijd? We hadden nog even gewacht tot het sunset werd, maar de vliegen maakten het vreselijk... Deus gauw even wat mooie foto's gemaakt en er gauw vandoor. In Princetown (een minidorpje van formaatje Wadway in Noord-Holland, rij daar maar eens doorheen...) hadden we een camping gevonden bij een rivier en daar ons besloten te tracteren op een nachos en bonen maaltje... Dat hadden we wel verdiend... Want: waarom wordt het de Great Ocean Road genoemd?? Great?? Nou, niet echt, ik heb andere, ook leukekustlijnen gereden... (ga maar naar Nieuw Zeeland) Het weer werkte ook al niet echt mee (wat natuurlijk ook scheelt als je alles met een zonnetje kan bekijken), maar de vligeen maakten het werkelijk tot een hel! Ze kwamen in allerlei formaten, van de normale huisvlieg (hier vreselijk irritant) tot formaatje luisachtige mini-irritantjes... Ern als je bij elke stop wel mensen met hun armen ziet wapperen tegen de vliegen en hun rug van hun witte t-shirt geheel zwart is van de vliegen, bedenk je je wel 2 keer voor je de auto uitgaat voor een foto...! Pfff... Dinsdag reden we vanuit Princetown verder over de Ocean Road (jep, Great laat ik voortaan maar achterwege...) naar de Melba Gully, een tropisch stukje regenwoud waar we een leuke wandeling konden maken. Langs cascades, enorme bomen en wat holle boomstronken (waar we weer wat grappig foto's konden maken). Daarna reden we naar Cape Otway Lightstation, een vuurtoren die je in zou kunnen en vanaf de top een mooi uitzicht zou hebben. Jep, niet gedaan dus... Er hingen teveel vliegen rond en het uitzicht zou waarsachijnlijk alleen maar uit mistige wolken bestaan vanwege het weer. In de Lonely Planet stond dat op de route van en naar de vuurtoren veel koala's in de bomen te vinden zouden zijn,. dus besloten we daar maar op te gaan letten. Aangezien ik reed vroeg ik Alexis om op de bomen te letten en al snel zag ze een dikke pluizebol in een boom zitten! Jep een koala!! Wauwie! Even wat foto's gemaakt en verderop op de route zagen we er nog 4 zitten! Een van de koala's was blijkbaar een beetje bang van al die aandacht en klom derhalve wat verder omhoog in de boom. Nou, wij hebben nu dus prachtige foto's van niet alleen slapende maar ook klimmende koala's! Geweldig! Toen naar Maits Rest gegaan voor nog een wandeling (in die regenwouden zijn ook bijna geen vliegen te vinden, wat de wandeling wat prettiger maakt). Nou, dat duurde even voor we konden beginnen... Alexis moest namelijk even naar de wc, maar er was daar geen te vinden. Dus maar even verder gereden en aangezien ze werkelijk hoognodig moest moest ik meteen naar de kant, waar Alexis met haar broek al op haar hielen uit de auto sprong en zodra ze hurkte kwam de Niagra, Iguacu en Victoria watervallen alleen in een hier in Australie... Mijn god, de waterrestricties kunnen opgeheven worden hier in Australie!!! Stuur Alexis naar Afrika om de droogte in de woestijnen daar op te lossen!!! Hahaha, gelukkig kon ze er zelf ook flink om lachen, achteraf... Hihihi! Toien konden we dus naar Maits Rest en na een lunch deden we de wandeling daar. Vervolgens reden we via Apollo Bay en Lorne (surfspots) over een echter "ocean road, aangezien we dus links van ons de wouden hadden en rechts de afgrond met de oceaan. Wel een mooi uitzicht zo. Eindpunt die dag was Torquay waar we op een camping een plekkie konden vinden. Even wat veggie-worstjes en bacon gehaald en even gebarbecued onder een afdakkie want het begon een beetje te regenen. Een groepje jongens had blijkbaar moeite om een goeie openingszin te verzinnen, want ze kwamen langsrijden met de vraag waar de wc's waren.. Ehm, achter je?? Hm, next!!! Pff beetje doorzichtige versierpoging, en die werkte dus niet... Daarna naar de campplke, waar et helaas nog wat harder begon te regenen. Dus even in de auto wat gelezen, met de auto richting de toiletten om ons om te kleden voor de nacht en weer naar de tent. Die nacht regende het flink door en werden we de volgende ochtend (nog steeds regen) dus wakker met een nat hoofdkussen die tegen de binnentent aanlag en tegen de buitentent duwde... jep... lekkage... grmbl... goedkoop tentje he... Actieplan om dat natte boeltje in te pakken en te vertrekken gemaakt en uitgevoerd. Alle tentinhoud hadden we maar opgevouwen in onze luchtbedden en zo naar de auto gebracht en daarna in recordtijd (maar we zijn er altijd wel snel mee) de tent in de tas gekregen. Pyjama's doorweekt, maar gelukkig konden we even warm douchen en droge kleren aantrekken. Darana naar de receptie om de gate-pas in te leveren en de borg terug te krijgen. Ik stond om 08.50u daar, maar om 09.20 was er nog steeds niemand... Pfff... Mens-erger-je-niet? Doe dan maar niet de Ocean Road... Nog even naar de wc's (al die regen werkt op je blaas geloof ik...) en toen we weer bij de receptie waren maar even flink op de toeter gedrukt... a hoor, mevrouw de manager werd wakker... flink excuses zitten maken (ziek, drukke dag ervoor gehad...), maar wij trokken ons daar niets van aan. Slechte service was het... Dus uiteindelijk het gehele geld teruggekregen en zelfs nog een dollar extra! Yeah, winst gemaakt op een nachtje in een doorweekte tent slapen! Toen in de regen richting Melbourne rgereden en even in Weeribee gestopt voor een bakkie pleur... Ja koffie was het niet te noemen, het was erg slap... Maar het was zo'n aardige koffiedame, dat we er niets over wilden zeggen. En daarnaast, het was tenminste wel een warm bakkie en dat hadden we ff nodig! Even naar de bieb voor internet en daarna een noodle-lunch (want warme hap) gehaald en opgegeten. Daarna naar Melbourne, waar we wat rondreden en verdwaalden en ondertussen wat hostels belden voor de prijzen van een bed in een dorm. De campings waren ook hier weer verschrikkelijk duur, dat een bed in een dorm wel even waat aantrekkelijker leek dan een dure nacht in een doorweekte tent... Uiteindelijk bij de Coffee Palace op Greystreet een goedgeprijsd bedje gevonden. Tja en dan erheen rijden, na al dat verdwalen hadden we geen idee waar we waren...? Maar op de een of andere manier waren we dichterbij dan we dachten, want na 5 minuten reden we opeens op Greystreet? Wauw! haha! Daar even ingecheckt en wat spullen uit de auto naar binnengebracht voor we de auto in een straatje verderop gratis konden parkeren. De auto stond namelijk voor de hostel op een plek waar je max 1 uur mocht parkeren. Toen we dus de laatste spulletje wilden pakken vroeg een man (leuke vent by the way...) van een sleepwagen of we onze auto even wilden verplaatsen, want de auto achter ons moest ie verplaatsen. Pfff... net op tijd weg dus, aangezien een agent boetes uit stond te delen! De leuke vent maar even bedankt!!!
Ben nu verder uit Melbourne, maar die verhalen volgen nog, heb nog genoeg te vertellen!!!
Veel liefs, Maaike 11月19日 Beroemd in Australie!!! ;-)Jawel, Alexis en ik hebben het voor elkaar, we zijn beroemd geworden hier! We moeten met zonnebril over straat (maar die droegen we toch al vanwege de zon) en ze willen onze handtekeningen (of is dat voor de creditcard?).... Anyway, lees het verhaal maar!
Dinsdag 13 november reden we van Port Augusta verder richting het zuiden. We deden ergens nog een poging voor een goedkope camping, maar er was niemand aanwezig. We besloten om maar verder te gaan.. De camping zag er nogal verlaten uit en op diverse plekken hingen schedels van dieren... Hmmm, nee, geen zin om daar rond te hangen (in levende lijve of alleen mijn schedel??). Dus doorgegaan naar Port Wakefield waar we bij een shagrijnige man incheckten op de camping (maar dat kwam wellicht omdat het al 20.30u was...). Helaas werden we bij het opzetten van de tent wel lekgestoken door mozzies (=australian (ozzies) mosquitos). De volgende dag even een klein rondje gereden door Port Wakefield langs diverse historische gebouwtjes en huisjes. Vervolgens de snelweg op naar Gawler waar we de afslag naar Lyndoch vonden. In Lyndoch wilden we namelijk naar een stuwdam. Nu zijn stuwdammen niet zo interessant, maar deze was wel erg leuk. Op de een of andere manier wordt geluid in deze dam namelijk doorgegeven over een afstand van 150 meter! Dus ik stond aan de ene kant van de dam en Alexis 150 meter verderop aan de andere kant en je kan gewoon met elkaar praten!! Echt lachen! Ze noemen het daarom ook wel The Whispering Wall. Vervolgens reden we door de Barossa Valley via Tanunda naar Nuriootpa. In de Valley zijn veel wijngaarden te vinden, waaronder de welbekende Jacob's Creek! Jep, we zijn zelfs de brug over de Creek overgestoken! In Nuriootpa kon ik mijn foto's weer eens op mijn site zetten (heb je ze al gezien??) en vonden we weer een camping voor de nacht. Even een heerlijke salade gemaakt en een glas wijn erbij (ja dat hoorde hoor, daar in de Valley!) en gezellig zitten kletsen tot het donker werd. Donderdag begon ik met een jogrondje door een nabijgelegen park. Even een kort bezoekje aan de Jacob's Creek Vineyard gedaan (maar de wijn hoefden we niet te poeven, die kenden we al) en daarna reden we vid Gawler richting Adelaide. Tja, het is weer een grote stad, met musea en grote gebouwen enzo. Daar hadden we eigenlijk niet al te veel zin in, dus reden we naar de wijk die West Beach heet, dit was al heel wat beter. Zonnecreme op, bikini aan en lekker even op het strand gaan liggen. 's Avonds weer het gebruikelijke maaltje van 3 blikken groenten door elkaar gegooid. BNij het opzetten van de tent gingen we op een gegeven moment zelfs schermen met de tentstokken wat de nodige hilariteit opriep. De twee meisjes van het gezin naast ons vroegen al of ze ons mochten helpen. Waarschijnlijk dachten ze dat wij niet wisten hoe we een tent op moesten zetten... hihihi!
Vrijdag had ik even over het strand en de boulevard gejogd en een korte plons in het zwembadje gedaan. Was helaas niet al te groot en met spetterende kids om je heen is het weinig zwemmen. Dus maar gedoucht en aangekleed en de tent weer ingepakt (ditmaal maar zonder gelach, voordat de buurmeisjes ons wederom raar aan zouden kijken...). Daarna de stad ingereden en de auto bij de Botanic Gardens neergezet. Al snel werden we daar aangehouden door een dame en een cameraman die aangaven dat ze van Channel 7 waren en graag onze reactie wilden op een gebeurtenis in het park. Er was namelijk de dag ervoor een meisje verkracht in het park... Dus tja, wij reageerden zo van: 'It is terrible, horrible, very unnerving actually, isn't it?'. Blijkbaar een goede reactie, want in 1 take stond het erop. ;-) We vroegen meteen wanneer het nieuws was, nou om 18.00u. Oke, we proberen een tv te vinden met channel 7! Dus wij al lachend de Gardens ingelopen, want ja, misschien komen we wel op tv!! Maar ja, wie weet vragen ze het aan nog 10 anderen en zenden ze maar 2 uit. Anyway, een leuke wandeling door de Botanic Gardens gemaakt (gelukkig geen enge mannetjes tegengekomen...) en wat mooie foto's gemaakt. Er waren mooie vijvers met leliebladen en eendjes, wat fontijnen, een mooie kas met palmbomen en wat schattige prieeltjes. Verder hadden we eigenlijk weinig zin om Adelaide te verkennen, dus reden we de Fleurieu Peninsula op. Na door wat schattige plaatsje gereden te hebben, stopten we in Goolwa en zette we daar de tent op op de camping. Helaas had die camping geen campkitchen met tv, maar de eigenaresse zei dat in de hotel/pubs vast wel een tv te vinden was. Dus wij gauw naar de pub gegaan. Even een biertje en Channel 7 besteld en daar gingen we voor de tv zitten. De barman vroeg al voor de lol of we wellicht gezocht worden. Jep en we willen ff weten of ze ons al op het spoor zijn, grapten we terug. Nou ja, 18.00 begon het nieuws en het tweede item was inderdaad de zaak in de Botanic Gardens. En ja hoor!!! Daar waren we!!! Ons stukje was blijkbaar het enige dat ze vroegen (ja, het was waarschijnlijk het beste wat ze hadden... hahaha!), want wij waren de enigen die commentaar gaven. Meteen wat mensen om ons heen die reageerden van: hey joh, dat zijn die twee meiden die hier zitten! Jep instantly famous! Nog even gezellig zitten kletsen met wat mensen, waaronder Bryan, een aardige man die een tyrecenter had in Goolwa en onze banden wel gratis wilde checken de volgende dag. Daarna even naar de supermarkt gegaan, daar werden we ook herkend! Jep helemaal beroemd nu hier in Australie! ;-) Op de camping even ge-bbqd en daarna klaargemaakt voor een avondje uit in Goolwa. Nou ja, een bruisend nachtleven had het niet, maar het was wel gezellig in de pub, veel verschillende mensen gesproken. Zaterdag reden we dus even langs Bryan en hij gaf aan de alles er wel oke uitzag, maar aalleen de schokdemper rechtsvoor zou wel vervangen moeten worden, maar niet direct. Oke, dat laten we dan aan de volgende eigenaar over! VErvolgens een lange poging gedaan om van het Fleurieu Peninsula af te komen, maar op de een of andere manier reden we bijna in circeltjes daar... pfff... Uiteindelijk in Stratalbyn een koppie koffie gedaan en een korte wandeling en we wa\ren van het schiereiland af... In Meningie even geluncht en daarna doorgereden naar Kingston. Helaas waren de campings nogal duur en reden we dus door naar Robe waar we na afdingen een normaal geprijsd plekkie vonden. Nog heelmaal in een deuk gelegen om onze imitaties van 80 en 75 jarige dametjes. Zo van: Do you remember when we were travelling... En dan dus met lekkere breekbare fragiele stemmetjes... Tranen in onze ogen van het lachen! Gister hebben we even rondgereden in Robe, langs een ruine van een gevangenis en wat monumentjes daar en daarna reden we door naar Port Fairy waar we de tent opzetten.
En ja, vandaag zijn we begonnen we met de Great Ocean Road! Een bekende route langs de kust vanaf Melbourne. Alleen is het onze route naar Melbourne toe. Verhalen volgen weer snel!!!
Veel liefs en dikke zoen,
Maaike 11月13日 Vanaf Perth de zuidkust op... en ondergronds slapen...Jawel, ik heb weer een internetplekkie gevonden en dit lijkt even wat meerbelovender dan wat ik in Esperance aantrof. Hier in Port Augusta is het nog gratis ook! Supers!!! Kan ik weer verder met mijn verhalen. Enne de foto's volgen nu ook heel snel hoor!!!
We waren dus in Perth. Op 2 november begon ik weer even met een rondje hardlopen door Perth en daarna weer alles ingepakt en weer op pad. Aangezien er in Perth van die mooie Hollywood-achtige letters langs het water staan, wilden we daar even een foto van maken met de skyline in de achtergrond. Maar we hadden weer geluk, in plaats van alleen de letters en skyline op de foto, kwamen ook een paar vliegtuigjes voor de redbull-airrace voorbij vliegen! Dat zou namelijk dat weekend in Perth zijn, maar op vrijdag begonnen ze al met het in-vliegen (ehm noem je dat zoi? Nou ja, het oefenen dus...). Dus konden we een paar mooie foto's maken en tevens even genieten van wat vliegstuntjes! Toen doorgereden naar Fremantle, wat onder de rook van Perth ligt (maar het is wel een aparte stad, laat ze niet horen dat het een onderdeel van Perth is!). Daar even over wat marktjes gelopen en geluncht. Vervolgens even door Port Kennedy gereden, waar mijn neef Robert woont. Helaas komt ie pas weer op 20 november in Australie, maar ja, ik was wel ff nieuwsgierig naar het plaatsje. Echt een heel leuk kustplaatsje hoor, Robert en Margo! Heb er helaas wel een hagedis doodgereden geloof ik... ai! Vervolgens door naar Margaret River waar we een camping buiten het dorpje vonden op een soort boerderij. De mensen die er echter (permanent? verbleven kwamen nogal (ehm, hoe zeg ik dit subtiel?...) achterlijk over. Tevens begonnen een groepje chinezen de volgende ochtend al omu met hun ochtendritueel. En inplaats van dit zachtjes te doen werd en luid gekwekt en gekakeld... Een haan is er niets bij!! Zaterdag dus brak ons bed uit en even Margaret River verkend. Daarna doorgereden naar Cape Leeuwin bij Augusta (nee, dat is dus niet de plaats waar ik nu ben, dat is Port Augusta...) en even naar de vuurtoren gekeken... Tja, weer een vuurtoren dus... Maar deze was wel mooi en was op de kaap waar de Indische Oceaan en Zuidzee (geloof ik? Southern Ocean in ieder geval) bij elkaar komen. Dus even wat foto's gemaakt, terwijl Alexis bij de auto bleef. Al bij het betreden van het gebied was er een waarschuwingsbordje over slangen in de omgeving en ik had al een voorgevoel dat ik wellicht weer een bijzondere ontmoeting zou hebben (zoals met de kangaroo bij Kings Canyon). Ook Alexis vertelde me later dat ze me nog (min of meer voor de lol, maar toch) wilden waarschuwen voor slangen... Dius wat kom ik tegen op weg naar de uitgang?? een WURM!... Nee, een slang natuurlijk! Vlak voor me wilde net een slang de weg oversteken! Whaaah! Rustig achteruit gelopen en de slang in de gaten gehouden... Gelukkig draaide de slang zich om en verdween weer in het struikgewas... Ongeveer 1,5 meter en donkergrijs van kleur, geen idee wat voor een slang het was, maar mijn hart bonsde in mijn keel... Snel doorgelopen en mijn avontuur aan Alexis verteld. In diezelfde omgeving konden we ook nog grotten bezoeken, maar de entreeprijs was een beetje te hoog voor een grot waar je niet eens een tour krijgt maar het zelf moet ontdekken. Ach, grotten heb ik wel vaker gezien. Via Nannup en Bridgetown reden we naar Manjimup waar we de nacht verbleven. De volgende ochtend een stukkie hardgelopen langs de snelweg (tja, geen fits of wandelpaden hier te vinden hoor!) en weer alles ingepakt en de auto in. Toen een mooie route langs Pemberton gereden waar diverse enorme woudreuzen van Marri en Karri-bomen te vinden waren. Sommige bomen waren wel 20 meter hoog (of misschien nog hoger, maar dat kon ik niet meer zien hoor... ;-) ) Net na Walpole stopten we even om een wandelingetje te maken naar wat cascades, leuke stroomversnellinkjes en watervalletjes. Toen door naar Denmark gereden, waar we even rondgelopen hadden en een fles wijn en wat lekker eten hadden gekocht. De volgende dag weer een hardlooprondje gemaakt, maar ik durfde niet verder langs de andere kant van de rivier om mijn rondje compleet te maken... Er stonden namelijk waarschuwingsborden voor slangen... En gezien mijn geluk met dergelijke ontmoetingen... hm, maar weer dezelfde route teruggelopen dus... Na het inpakken even bij de rivier ontbeten en genoten van een pelikaan die ook zijn ontbijtje bij elkaar aan het scharrelen was. Hij zwom mooi achter een paar onder water duikende shags aan en zodra de vissen voor die beesten wegzwommen kon de pelikaan mooi met zijn grote bek de vissen opscheppen! Geweldig, wat een samenwerking in de natuur.. Alhoewel, de shags waren het behoorlijk beu geloof ik dat alle vissen naar de pelikaan gingen... hahaha! Daarna naar Albany gereden en even noodles gehaald bij een restaurantje. Die bij Middleton Beach opgegeten, waar we een recordpoging deden: hoeveel noodles belanden dankzij de wind naast mijn mond? Hm, we konden beter in de auto gaan zitten eten dus. haha! Daarna richting Emu Point gereden, waar we helaas geen emoe's konden zien, maar wel grappig waarschuwingsbordjes... Ik geloof dat ze de langnekschildpad bedoelden, maar de bordjes zagen eruit alsof ze waarschuwden voor overstekende dinosaurussen? Wauw! Nou, geen dino's of schildpadden gezien (kon ik ze gelukkig ook niet per opngeluk overrijden...) en dus maar verder gereden over de zuidkust naar het oosten. Uiteindelijk in Jerramungup de tent opgezet. We waren niet de enige kampeerder daar. Ook Skippy had net zijn was gedaan en checkte even of het al droog was... Ach ja, het is Australie he, daar lopen dus de kangaroos zo over de camping je was van de lijn te sjorren! Even wat foto's gemaakt en aangezien het beessie behoorlijk handtam was geworden kwam ie heel bijdehand ook bij ons staan. Dinsdag 6 november werd ik wakker met het rare gevoel dat ik vreemd had gedroomd (gordijnen, tot leven gekomen knuffelbeestjes en een Elizabeth Taylor die op een skateboard van een trap komt denderen? pfff...). Alexis vertelde me toen ook: jeetje, wat droomde jij? Ik heb dus inderdaad rechtop in bed gezeten (dat was voor het skateboarden met Liz...) en geschreeuwd (ja, werkelijk angstkreten): Alexis, Alexis, where are you?? Alexis schrok wakker en probeerde me gerust te stellen... Ik ben daarna geloof ik meteen weer op mijn kussen in een diepe slaap gezonken, maar kon me inderdaad herinneren dat ik in mijn droom in de tent zat, maar dat Alexis buiten was en achter een soort hek en ik kon haar niet zien ofzo... pfff... probeer het maar niet te analyseren, daar zijn mijn dromen te bizar voor geloof ik... hahaha! Nadat we uitgelachen waren reden we via Ravensthorpe naar Esperance. Daar eerst voor Alexis haar zusje een stel UGG(-ly) Boots gekocht en even wat rondgelopen. Bij Bathers Paradise Camping hebben we de tent weer opgezet en even heerlijk zitten lezen. 's Avonds merkten we dat 2 plaatsen naast de onze een hond alleen zat, al de hele middag en avond. Eevn gemeld bij de campingeigenaar, die zei dat de hond van een vrouw met haar dochtertje was en dat ze vast later die avond terug zouden komen. Even de hond gerust gesteld en vervolgens vanuit onze tent als een stelletje superspeurneuzen zitten gluren of er al iemand kwam voor de hond. Hm, zijn dat ze Nee dat is een ander stel. Hm, hoor ik weer een auto? Ja, maar niet op de camping... Jaja, een stelletje spionnen... Echter toen we elkaar aankeken en bedachten dat geen van ons beiden nou de volgende 007 kon worden moesten we keihard lachen... Jep, begin en eindig de dag met een lach, dan zit het altijd goed, nietwaar? hahaha!!
Woensdag 7 november zagen we dat de vrouw er inderdaad weer was voor de hond. Gelukkig maar! Even een strandwandeling gemaakt en besloten om een nachtje bij te boeken. Even Esperance ingegaan (ja met dat vreselijke internet...) en nog wat meer rondgewandeld daar. Vervolgens heerlijk in het zonnetje liggen lezen en lekke rgeluierd die dag. 's Avonds heeft Alexis mijn haar nog even geverfd. Gelukkig waren het slechts highlights (ja, de zon doet toch niet genoeg zijn best om de uitgroei ook bij te bleken... ), dus kon er weinig misgaan. Even een heerlijke salade gegeten en daarna weer even gesmuld van Prison Break (shit, wat spannend... jammer genoeg is het elke week weer afwachten of we ergens een tv kunnen vinden). Donderdag vertrokken we na een regenachtige nacht (gelukkig bleven we dit keer wel droog in de tent en hoefden we geen noodplan richting de auto te maken) uit Esperance en aangezien de route dit keer weer een behoorlijk aantal km's was, werd het een lange reisdag... Een stopje in Salmon Gums leverde wat nieuwe boeken op, aangezien we de afgelopen dagen wat boeken hadden uitgelezen. Van Balladonia tot Caiguna was het een behoorlijk saai stuk rijden... Het was namelijk de 90 mile Straight (oftewel 146 km rechte weg). Dit is het langste rechte stuk snelweg dat in Australie te vinden is. Zonder ook maar 1 flauw bochtje! Die dag in Cocklebiddy de tent opgezet op een soort parkeerterrein met diverse kleine steentje en keitjes. Gelukkig zijn we behoorlijk doorgeharde kampeerders geworden en kunnen we wel tegen een keitje... ;-) Helaas konden we de buitentent dus niet vastzetten, en gezien de wind die daar woei, werd het een behoorlijk geklapper de hele avond. Gelukkig ging 's nachts de wind liggen en hadden we vanaf 06.00u weer geklapper van de wind. Vroeg dus weer op pad gegaan en afscheid genomen van Western Australia. We gingen namelijk weer de grens over. Ja, daar gaan we weer met het tijdsverschil... Weer 1.5u erbij optellen... Nu is het tijdsverschil dus een uurtje of 9,5? Word er helemaal confuus van... Tevens zouden we weer gecontroleerd worden bij de grens op illegale waar zoals appels en peren en wortels enzo... Dus ruim voor de grens hadden we alles al opgegeten. En wat denk je? Worden we niet eens gecontroleerd bij de grens! Nee, slechts 500 km later... hadden we onze illegale appels met fruitvliegjes dus gewoon mee kunnen nemen tot 499 km South Australia in! Maar goed, net voor Ceduna werden we dus gecontroleerd en blijkbaar had meneer de beambte een supersonische blik a la superman, want de kofferbak hoefde niet eens open. Hij vroeg of we enige fruitwaren of groenten mee hadden en keek even door de ramen over de achterbank en de kofferbak. Nou, onder de zooi die daar ligt hadden we heel wat illegale appels en peren mee kunnen nemen! ;-))) Maar ja, brave dametjes zoals wij hadden dat dus niet... Nou ja, genoeg gereden voor die dag, dus in Ceduna de tent opgezet bij een camping aan het water. Prachtige sunset om de dag te voltooien met wat mooie foto's en gezellig zitten kletsen met wat mensen op de camping. Kregen zelfs nog een telefoonnummer van een stel uit Melbourne in ons handen gedrukt: als je in de buurt bent...? Hadden we iets teveel zitten kletsen over het slapen op de grond en het feit dat we al een tijd geen bed hadden gezien (oke op Perth na dan...)?? Nou ja, mochten we dan inderdaad toe zijn aan een bed, kunnen we even met Mary en Terry bellen! Zaterdag 10 november weer begonnen met een jogrondje want dat is zo gezond, nietwaar? Nou, bijna dan... Want ja, al dat rondjes lopen op onbekende paden kan een beetje gevaarlijk zijn heb ik nu gemerkt... Nee, ben niet aangevallen of aangereden... maar de weg was een beetje hobbelig en dus voelde ik al snel mijn benen onder mijn lijf vandaan gaan... Jep, mooi gestruikeld en een schaafwond op mijn knie (oke: wie van jullie ligt nu helemaal in een deuk en wie van jullie leeft met me mee?? huh?)... Gelukkig was de schade niet al te groot (geen gips, verband of zelfs maar een pleister hoor!), dus kon ik mijn rondje (heel voorzichtig) nog wel even afmaken in Ceduna. Daarna weer een lange rijdag. Via een aantal kleine plaatsjes kwamen we aan in Port Augusta (voor de 1e keer by the way) en konden we even naar een supermarkt voor wat inkoopjes. Daarna weer de Stuart Highway op, die we ongeveer een maandje geleden in het noorden bij Katherine nog achter ons hadden gelaten. Jep, we gaan weer de outback in! We zijn namelijk op weg naar Coober Pedy. Het was echter nog wel even te ver om in 1 keer te halen, dus overnachtten we in Woomera. Onderweg gaf Alexis nog een kreet en ik vroeg me af wat er aan de hand was. Bleek dat er een koe naast de weg lag (weer wat roadkill dus) met een vreemde grijns op zijn kop... Alsof het een stripfiguur was. Hm, vreemd ja, nou ja, dat zien we op de terugweg wel weer.
Zondag 11 november (...is de dag, da-hat mijn lichtje, da-hat mijn lichtje.... ehm, sorry liet me even gaan, 11 november is Sintemaarten in Noord-Holland...) reden we dus naar Coober Pedy. Tja, weer een outbackstadje zal je denken. Jep, maar dan anders!! Dit is nameijk een stadje waar naar opalen gegraven wordt en daarnaast diverse huizen onder de grond zijn! Al toen we door het stadje reden hadden we het gevoel in iets bijzonders beland te zijn... Veel dingen ondergronds: Bedrock Backpackers, ondergrondse huizen, ondergrondse kerken! Je kon het zo gek niet verzinnen (oke, alleen een openlucht bioscoop bovengronds dan...)... Dus tja, waar zet je je tent op? Ondergronds!! Bij Riba's Underground Camping was dit mogelijk (de eigenaresse zei dat het de enige ter wereld was en dat wil ik best geloven!) en daar hadden we meteen een tripke geregeld voor hun opaalmijnentour. Dan was namelijk het verblijf gratis! Wij dus ondergronds gegaan om even te kijken of we dit wel aandurfden.. Het zag er een beetje spooky uit doordast het net een tombe leek (graftombe? iiiieeehhh!!!), maar door de lucht-/lichtgaten in het plafond was het ook erg mooi. Al snel ondekten we dat, wanneer je onder die gaten ging staan, je erg mooie foto's daarvan kon maken! Dus daar gingen we weer op fotoshoot! Mooie foto's (zo sereen) en ook grappige foto's (op de een of andere manier kreeg Alexis bij mij een verlichte sleutelgat-vorm tussen mijn benen...? Tja, zij weet hoe ze mijn beste kant naar voren haalt... ;-) ). Daarna de tent opgezet in de heerlijk koele tunnels van zandsteen en bovengronds even wat gegeten. Daarna in de ondergrondse tv- en internetlounge even zitten lezen en daarna was het tijd voor de opaalmijntour. We kregen veel info over de mijnen, de explosieven die gebruikt worden, over het feit dat je met blacklight opalen kan zien in het schijnbaar stoffige zandsteen, over de twee metalen staafjes die aangeven waar je mogelijk opalen kan vinden in de grond en over de verschillende kleuren in de opalen die door prisma's in de opalen verschijnen. Erg interessant dus! Buiten gekomen was het inmiddels donker geworden en dus bedtijd. Omgekleed en klaargemaakt voor de nacht boven de grond en daarna de tunnel in. Gewapend met een zaklamp, want het was nu erg spooky geworden! Zo donker en zoals ik al zei leek het net een graftombe... Whaah, slaap lekker! Snel de tent in en ik kon op de een of andere manier de slaap niet meteen vatten... Gelukkig was de volgende ochtend niets ingestort (bijna onmogelijk geloof ik, beter dan in een bovendegronds huis) en zijn er ook geen geesten langsgekomen uit de graftombe... Maandag de 12e even naar het Coober Pedy Infocenter gegaan en daar kregen we vriendelijk alle info die we wilden over The Breakaways Reserve. En dus vertrokken we daarheen. Het is een prachtig reservaat die er verrassend anders uitziet dan de rest van de Outback. Er zijn verschillende bergen te vinden die prachtige kleuren hebben. En dat alles veroorzaakt door de natuur (het weer) zelf. Geen wonder dat in deze omgeving diverse films zijn opgenomen (o.a. Mad Max met Mel Gibson en The salute of the Jugger met Rutger Hauer)! Als eerste stopten we bij 'The Castle' oftewel 'Papa' oftewel 'Two dogs'. Dit is een bekend decorstuk uit Mad Max en het zijn twee bergen, de ene wit en de andere bruiniger. Vervolgens naar de lookouts gereden en we hadden een prachtig overzicht over het reservaat. Het was wat lastig om mooie foto's te maken met een smile op je gezicht, want als je je mond iets te lang open hield kwamen de vliegen er al opzitten... juk!! Daarna weer terug naar Coober Pedy en daar Faye's undergournd House bezocht, waar dus echt alles ondergronds was. Dit huis is in de jaren 60 door 3 vrouwen met de hand (oke, met pikhouweel dan) uitgegraven. En even een bezoekje gedaan aan de servische orthodoxe ondergrondse kerk. Prachtig om te zien, het leek net een gewone kerk! Zelfs het gewelf was uit de rots uitgegraven. Daarna weer richting het zuiden en bij Woomera de tent weer opgezet. Vandaag reden we dus weer naar Port Augusta en zagen we onderweg nog Alexis' stripfiguur koe... Hm, het zag er inderdaad erg raar uit. Het gezicht van de koe was geheel ontbloot en had daardoor een vreemde grijns op het gezicht... juk! Ehm, moet nog maar ff wat schrijven om het bericht maar ff leuker af te sluiten... Nou ja, het zonnetje schijnt en ik ben vrolijk!!! :-)))
Liefs,
Maaike
PS ik ga ff de foto's proberen erop te zetten!! 11月7日 Het zuidwesten van OZ!Zo, daar ben ik weer, ditmaal vanuit Esperance, klinkt niet meer zo Europa dacht ik zo!
We waren dus op woensdag 31 oktober in Perth aangekomen. De nacht ervoor verbleven we al vlak bij Perth, dus was er over de rit naar Perth weinig te melden. In de stad bleek dat de campings nogal prijzig waren (1 nachtje op een unpowered tentsite ongeveer $30,-? En je moet zelf je tent opzetten! Tsss...) Voor wat extra geld konden we ook wel in een normaal bed slapen. Dus we besloten om naar een Backpackers Hostel te gaan. Bij Exclusive Backpackers hadden we beiden een bed gevonden en de auto stond daar mooi gratis geparkeerd! Daarna even een wandeling door de stad gemaakt. Weer een grote stad, maar het zag er wel aardig uit. Even een fruitjuice gedaan en daarna weer naar de hostel gegaan. Even kennis gemaakt met wat mensen op onze kamer (o.a. Liam en Luke) en weer eens een warme maaltijd bereid in de keuken (tja, op de meeste campings hebben ze niet een degelijke camp-keuken en moeten we het dus met koud blikvoer doen. Lekker, maar niet altijd ...). Daarna nog even geprobeerd te lezen op onze kamer, maar gezien al het geklets lukte dt niet echt. Beetje laat in slaap gevallen dus, maar toch niet zo laat dat we pas om 10.30u de volgende dag weer wakker werden? Wow, ik geloof dat ik het even nodig had, lekker uitslapen in een bed! Even een wandeling gemaakt naar Kings Park, maar we konden nou niet echt een goeie ingang vinden... Na wat gevaarlijk oversteken van de weg, besloten we om maar een klein stukje door het park te lopen (waar we er wel, illegaal waarschijnlijk, inkonden...) en daarna maar de gratis bus te pakken weer de stad in. Even een noodle-soepje en fresk springrolls bij een Vietnamees restaurant gedaan (hmm, weer even terug naar het begin van mijn reis met dat vietnamese eten!) en vervolgens de Art Gallery of Western Australia bezocht. Hier waren wat aboriginal-kunstwerken te zien, van oudere tijden, maar ook wat recenter werk. Tevens konden we wat kledingstukken zien, gemaakt door de Japanse designer Yohji Yamamoto bewonderen. Wauw, haute couture!! Daarna maar weer met de bus terug naar de hostel. Nou ja terug? We stapten bewust in de bus de verkeerde kant op, want na al dat wandelen wilden we wel wat meer van de stad zien, maar niet teveel meer lopen... hahaha!! Dus wij een hele route door de stad gereden en toen de chauffeur aankondigde dat de volgende stop de laatste was, stapten we maar uit. We moesten helaas nog wel een stukkie lopen naar de hostel. Waarschijnlijk als we niet met de bus waren gegaan, hadden we minder hoeven lopen... hahaha!!! Gezien het feit dat het mijn paps' verjaardag was, hadden we even wat lekkers gehaald en gingen we voor een happie Indisch eten en eeb biertje. Wel lekker lui in de hostel zodat we na het eten (en de biertjes) niet meer hoefden te lopen... Tevens mijn paps en mams nog even aan de telefoon gehad terwijl bij hun de kamer al volliep met visite.
Nou, deze pc is beoorlijk irritant en jullie horen de rest van de verhalen wel weer een andere keer. Ik ga ff kijken wat Esperance nog meer te bieden heeft naast slome, vervelende computers!!
Veel liefs en tot gauw!
Maaikie 11月5日 Van Darwin naar Perth deel 3...Hmmmm, hier gaan we maar weer verder, ben inmiddels al een heel stuk van Perth af... Ben namelijk in Albany en was vanochtend nog in Denmark...? Pfff, nee ik ben niet terug in Europa, maar dat reizen maakt het wel ingewikkeld nietwaar? Nou ja, de verhalen over Denmark en Albany volgen nog, maar ik moet eerst even verder met de reis van Darwin naar Perth!!! Deel 3 dus!!!
Oke, 26 oktober dus. We waren in Carnavon en aangezien hun zwembad pas om 08.00u open ging, ben ik eerst even voor een rondje joggen gegaan. Over de rivier en weer terug en daarna even wat baantjes (ja, -tjes...) gezwommen in het zwembad van Coral Coast Camping. Vervolgens alles weer ingepakt, tent weer in de tas en samen met alle dekens in de kofferbak. Even de stad in voor wat internet (ff mail checken) en wat boodschapjes voor een picknick en op naar Rocky Pool. Dit lag ongeveer 50 km van Carnavon af en was te bereiken via een normale verharde weg. Nou ja, op de eerste 4 km na dan... Was nogal hobbelig en net toen ik dacht: hm, willen we dit de hele 50 km???, werd het weer asfalt en konden we op een normaal tempo richting de Rocky Pool rijden. Op een aantal stopjues na dan... Hm, een overstekende leguaan.... En vervolgens nog een groepje Emoe's (minstens 4)... Tja, daar moeten we wel ff voor stoppen hoor!? Ongelooflijk wat een verschillende beesten je in dit land kan tegenkomen! Bij Rocky Pool dus gepicknickt en daarna heerlijk liggen zonnebaden en kletsen over van alles en nog wat. Rond een uur of 4 maar vertrokken van het meertje, maar al die tijd hebben we daar dus gewoon alleen gelegen, geen enkele andere bezoekers. En geloog me het was een geweldig stekkie voor een middagje luieren! Op de terugweg stopten we nog even voor een groepje koeien die de weg overstaken (geen goed plan om die aan te rijden...) en ook nog een geweldig grote adelaar die op de weg van 'zijn' roadkill zat te genieten. Toen die wegvloog zag ik dat ie een spanwijdte had van zo'n 1.5 meter. Ongelooflijk! In Carnavon aangekomen maar weer teruggegaan naar dezelfde camping en onze tent weer opgezet. Tja, het plan om die dag door te rijden was niet echt gelukt, maar ja, wat maakt het uit: dat is het leven! Life is what's happening to you, while you're busy making other plans, nietwaar? Weer even heerlijk gezwommen en geregeld dat het zwembad de volgende dag wat eerder open zou gaan, speciaal voor ons... gnagna! Die nacht kreeg ik nog een telefoontje van thuis (afgesproken hoor, ik wist dat ze me wakker zouden bellen...) en had ik even gezellig met Tessa, mama en Rosan gesproken. De laatste had nog een belangrijke vraag voor me: of ik getuige wil zijn op haar huwelijk. Ja natuurlijk!!! Enne, ja, ik ben dus volgend jaar voor mei terug hoor!! (voor degenen die denken dat ik dit de rest van mijn leven blijf doen... hmmm verleidelijk... ;-) ) De volgende ochtend met Alexis een wandeling gemaakt en daarna weer gezwommen. Vervolgens weer alles ingepakt (is inmiddels zo'n routine geworden...) en op naar de Blowjobs... Ehm nee, Assholes... Ehm nee: de Blowholes!! Dit zijn gaten in de rotsen aan de kust waardoor het water omhoog spuit dat door de golven tegen de rotsen slaat. Enorme natuurlijke 'fonteinen' gezien, prachtig! Daarna moesten we weer door Carnavon (nee, niet voor nog een nachtje) en reden we richting Shark Bay. Onderweg veel verschillende 'nieuwe' dieren gezien, als in: dieren die we nog niet eerder langs de snelweg hebben gezien hier: een hond, een kat, veel geiten en een bilby (dit is een soort knaagdiertje dat in het Werelderfgoed van Shark Bay is uitgezet nadat het met uitsterven bedreigd werd). We reden door Denham en stopten vervolgens bij Little Lagoon, wat nou niet bepaald little was... Met een doorsnee van ongeveer 2 km was het wat mij betreft een Huge Lagoon! En ook niet zo verborgen als een lagune... Even aan het meer gezeten en daarna doorgereden naar Monkey Mia. Daar entree betaald voor het National Park en de camping opgegaan. Even wat geten en over het strand gewandeld en toen gaan slapen. Nou ja, geprobeerd te slapen. Het was echter behoorlijk koud en we hoopten dat dit niet een teken was dat het verder naar het zuiden gewoon kouder zou zijn 's nachts. Inmiddels gemerkt dat het waarschijnlijk door de koude lucht komt die vanaf de Indische Oceaan aan komt waaien. Zondag 28 oktober was de nacht dat het hier zomertijd werd. Huh zomertijd? Jep, aan de zuidkahnt van de aardbol is het nu zomertijd en dus ging de klok een uurtje vooruit... En in Nederland dus 1 uur achteruit... Pfff... hadden we net de Western Australian Time gekregen waardoor het tijdsverschil met NL nog maar 6 uur was, is het inmiddels weer 8 uur... Weer ingepakt en even met de engelse Mark gesproken die we al eerder hadden gezien op de camping in Broome. Daarna naar het dolfijnen informatiecentrum (tja, ondanks dat het Shark Bay heet gingen wij voor de dolfijnen!) en daar op het strand gaan staan... Al snel zagen we dolfijnenvinnen boven het water (ehm, hoopten we maar... tja, in Shark Bay weet je het maar nooit... ;-) ) en blijkbaar hadden de dolfijnen ons ook al gesignaleerd. In dit geboed worden een aantal wilde dolfijnen namelijk met de hand gevoerd. Slechts een beperkt deel van hun eten, zodat ze ook nog gaan jagen en dit aan hun kids leren. Waarschijnlijk hoopten ze dat wij de vis bij ons hadden. Al snel kwamen er meer mensen bij ons staan en kwamen de dolfijnen steeds dichterbij. Ook eenh opzichter kwam erbij en ze regelde de vis. Ondertussen vertelde de opzichter van alles over de dolfijnen en zwommen de beestjes om ons heen. Je mag ze echter niet aanraken of met ze zwemmen, maar de ervaring van wilde dolfijnen om je heen was ok al geweldig. Enne: ik heb er eentje gevoerd!!! De vrijwilligers kwamen met emmers met wat vis en ik mocht een vis aan de dolfijn Surprise geven. Wauwie!!! Zoals in de Lonely Planet staat: sommige mensen gaan heen met te grote verwachtingen en dan valt het tegen. Echter hadden Alexis en ik beiden het gevoel van: wauwie, wij hebben wilde dolfijnen gezien, in hun natuurlijke omgeving en ik heb zelfs de gelegenheid gehad om er eentje te voeren... Geweldig!!! Een ervaring om nooit te vergeten... Daarna reden we naar het Hemilton Telegraph Station om de Stromatolites te bewonderen. Dit zijn een soort roitsvormingen die ontstaan in de ondiepe, zoute wateren van dat deel van Shark Bay. Deze fossielen leveren tevens zuurstof op, ik las zelfs over peercehtages van 25% van de zuurstof, maar weet alleen niet of dit nu voor die omgeving is of voor alle zuurstof op aarde? In ieder geval zijn het nuttige rotsjes dus. Deze Stromatolites waren slechts zo'n 300 tot 500 jaar oud, maar ze bestaan al zo'n 3.5 miljard jaar op aarde... Over fossielen gesproken...!! Vervoilgens de auto in en we reden naar Geraldton. Helaas konden we daar geen goeie camping vinden dus reden we door naar Greenough en checkten we in op de camping daar. Vervolgens even tennisrackets gehuurd (voor niks... het was een deposit van $2, die je dus weer terutg zou krijgen na inleveren van de rackets, maar dat hoefden we niet te betalen) en op de tennisbaan even een balletje gemept... Nou ja, de baan was van formaatje oefenkooi en moesten we ons behoorlijk inhouden om de bal niet uit de baan te slaan... Was mij uiteraard wel gelukt... Met een diepe 'professionele' zucht mepte ik de bal zo uit de baan en over de weg... Daarna even de tent in en werden we helaas een beetje lastiggevallen door een andere gast van de camping... Wilde ons uitnodigen voor de bbq. Ach we zien wel hadden we nog gezegd... Toen ie dan voor de 3e keer bij de tent kwamn hielden we ons maar stil... Wij slapen... :-P Maandag de 29e hadden we een heerlijke ochtendstrandwandeling gedaan en waren we daarna op pad gegaan. In een klein schattig plaatsje stopten we voor een bakkie koffie en had ik even wat nieuwe boeken ingeslagen. Tevens had ik 'Mutant Message Downunder' ('Australie op Blote voeten' van Marlo Morgan) gevonden voor Alexis. Dit boek is een geweldige beschrijving over de stammen van de aboriginals en bevat veel informatie over hoe deze stammen leven (leefden?). Een must-read!!! Ik had het boek van Connie en Harald van PlentyFlora in Rotorua, Nieuw Zeeland, gekregen en heb het inmiddels al een paar keer gelezen. Geweldig! Daarna reden we weer verder en zagen we een dode emoe van de weg gesleept worden... Blijkbaar was ie net aangereden want vlak ervoor stond een auto, met de moterkap behoorlijk in de kreukels... wat een schade veroorzaakt zo'n beest zeg! Voorzichtig verder gegaan (heb geen zin in een verkreukelde moterkap...) naar een ander klein plaatsje waar we stopten voor een lunch en wat lezen in onze nieuwe boeken. Uiteindelijk die dag in Cervantes gestopt bij een camping en na een mooie sunset gingen weer de tent in. Brrr... was weer koud.... Dinsdag reden we weer verder richting het zuiden. Eerst nog even een bezoekje aan de Pinnacles gedaan, een soort stenen natuurlijke zuilen in een zanderige omgeving. We hadden echter geen zin om de entree te betalen, dus hadden we wat foto's gemaakt van wat zuiltjes die vanaf de weg te zien waren. Onderweg nog een slang op de weg gezien. Niet platgereden, dus we vermoedden dat ie zich stilhield op de weg om zich te camoufleren? In Lancelin even wat lekkere boodschapjes gedaan en heerlijk gepicknicht op het gras. Die dag uiteindelijk in Wanneroo bij een camping gestopt. Woensdag 31 oktober kwamen we in Perth aan.
Tja, dat is dus eigenlijk het verhaal van Darwin naar Perth in delen.... Zoals ik al zei zitten we momenteel in Albany, maar het zonnetje schijnt zo lekker dat de rest van de reis vanaf Perth een ander keertje volgt!!! Tot dan!!!
Veel liefs, Maaike 11月2日 Van Darwin naar Perth deel 2...Ja, daar ben ik weer, van Darwin naar Perth deel 2 dus! Zoals ik vertelde waren we dus in Broome en vertrokken we daar op maandag 22 oktober. Op de highway werd al wel gewaarschuwd voor cyclonen, maar dat het veilig was. Ik vroeg me nog af waarom toen ik al snel de eerste wervelwindjes zag. Metershoge pilaren van stof die in de rondte waaide. En dan denk je dus dat het maar een wervelwindje is. Nou nee dus. Toen er eentje op de weg was en ik daar doorheen reed, merkte ik gewoon de kracht van die mini-cycloon! Ik voelde het aan mij stuur, net alsof je een vrachtwagen net gepasseerd bent en dan de zijwind voelt, maar dan nog krachtiger! Wow! We reden naar Port Hedland, maar aangezien de camping daar ff te duur was voor wat ze ons aan konden bieden, besloten we door te rijden en te overnachten op een 24-hour-parkeerplaats. Dinsdag reden we door naar Exmouth een plaatsje vlakbij het Nongaloo Reef. Het was wel een leuk plaatsje, maar de mensen waren nogal chagrijnig! We gingen naar het informatiecentrum en vroegen om wat info. Nou, we konden het beter zelf uitzoeken geloof ik. Op de dame haar t-shirt stond dan ook: Exmouth, see it for yourself! Letterlijk dus! Zonder haar te bedanken (tja, waarvoor? voor de info die we zelf uit haar moesten trekken??) liepen we een beetje foeterend naar buiten (kan ik ook al in het Engels... ;-) ). Heel toevallig stond daar net de manager va het info-centrum en ze vroeg meteen wat er aan de hand was. Wij uitgelegd en ik geloof dat de dame achter de balie wel een behoorlijk standje zou krijgen. Tja: see it for yourself! De manager was gelukkig nog even wat behulpzamer en hielp ons aan nog wat meer info. Ee leuke camping gevonden met zwembad waar we meteen even een duik in namen. Toen even wat gegeten, gemediteerd (althans geprobeerd, Alexis viel al snel in slaap... hahaha!) en gaan slapen (tja, ik dus na het mediteren). 24 oktober vertrokken we naar het Cape Range National Park. Eerst even een stopje bij een scheepswrak (de SS Mildura uit 1907) die ongeveer 150 meter van het strand af lag. Ook nog even bij een vuurtoren wezen kijken en we vroegen ons eigenlijk af waarom mensen altijd zo'n fascinatie hebben met vuurtorens? Oh er is een vuurtoren: even kijken! Slaat helemaal nergens op, maar is het misschien omdat het een belangrijk baken is? Ook als je niet op zee bent? Kan iemand het me uitleggen waarom we altijd naar vuurtorens gaan, ook al zijn ze oerlelijk? Anyway, daarna dus het Cape Rage NP in, even entree en campgeld betaald en op naar Turquoise Bay om te snorkelen. Het geweldige van het Ningaloo Reef is dat je gewoon vanaf het strand naar het rif kan snorkelen en dus na 50 meter zwemmen al de mooiste vissen en koralen ziet!!! Prachtig! Ik kon er geen genoeg wvan krijgen en ben nog steeds blij met mijn eigen snorkelset uit Thailand! Al na 30 meter kon ik weer met zeekomkommers knuffels en heb ik weer parrotfish en rainbowfish gezien! Daarna reden we naar Pilgramunna Campground waar we de tent opzetten (met zeezicht!!! Werkelijk geweldig!). Even wat mooie foto's gemaakt van een bijna-sunset (de zon verdween achter de wolken aan de horizon) en nadat we een wallaby over de campground hadden zien springen, lekker gaan slapen. De gende ochtend even een ochtendduik in de Indische oceaan gemaakt en genoten van het uitzicht en de rust. Daarna weer naar Exmouth gereden (onderweg nog een leguaan gezien), wat inkoopjes gedaan en naar Coral Bay gereden. Weer een leuk strandplaatsje aan het Ningaloo Reef en na een lunch gingen we dus even op hetstrand liggen. Ook weer ff een duik gnomen en we zagen in de ondiepe wateren nog een stingray zwemmen. Wauwie!! Vervolgens naar carnavon gereden waar we in het Coral Coast Caravan Park verbleven. Daar even weer een warme maaltijd gemaakt, even gezwommen in het zwembad en daarna naar bed....
Oke, ik moet van de pc af geloof ik, dus binnenkort volgt van Darwin naar Perth, deel 3!!!
Veel liefs,
Maaikie |
|
|
%3a+2007%e5%b9%b411%e6%9c%88&referrer=){kind=small}
