Jeetje waar zal ik dit keer beginnen?? Heb weer genoeg meegemaakt!

Outback

We waren dus weer de outback in en aangezien je daar rare verhalen over hoort, kan ik er nog eentje aan toevoegen: Toen we weer richting Cloncurry reden begon het al aardig laat te worden en besloten we om daar te blijven bij het camperpark waar we eerder ook al verbleven. Het was al na 8 uur, en we dachten dat de receptie dicht was. Dus de auto op dezelfde plek gezet, een briefje achter de ruitenwisser dat we de volgende ochtend zouden betalen en naar de toiletten gegaan. We stonden daar net toen we opeens een gebulder van buiten hoorden. Het was de eigenaar, die dacht dat we zonder te betalen de camping op wilden komen. Heel wat getier en geraas later (zonder ook maar een seconde naar ons te luisteren), gaven we aan dat we wel richting receptie zouden komen. Echter toen ie weg was besloten we: wat een vreselijke ontvangst! We gaan! We wilden daar niet langer blijven, bekijk het maar! Dus wij naar de auto en toen we weg wilden rijden kwam er opeens een vrouw aanstormen, nog hysterischer dan haar man (goh, die twee pasten goed bij elkaar...) schreeuwend en tierend: you gotta pay!! No way, zeiden wij,nadat we zo worden behandeld?? Echt niet!!! En ze bleef maar schreeuwen en tieren en poogde zelfs het sleuteltje uit het contact te halen. Nou, ik dacht het niet he! Echter was de auto dus wel weer uit. Wij probeerden wederom rustig de situatie uit te leggen, maar ze wilde gewoon niet luisteren. Ze zou de politie gaan bellen. Nou graag!!! Wij vroegen haar om inderdaad de politie te bellen, maar nee, dat deed ze toch niet. Pfff... Teken dat wij gelijk hadden?? Nog een poging gedaan om weg te rijden, wilde de auto niet meer starten!!! Whaaah!!! Horror-scenario, nietwaar? hahaha!!! Tegen die tijd wilde ze niet meer dat we bleven en betaalden, maar dat we vertrokken, per direct. Maar ja, als de auto niet start...? Ze begon zelfs tegen de banden te schoppen, de moterkap dicht te slaan toen we die open wilden make nom te kijken of we wat konden vinden, wat een raar mens!!! Uiteindelijk zag ik dat de automaat in de versnelling stond en daarom dus niet startte... Snel geregeld en vertrokken... Tenminste, een poging om te vertrekken. Opeens sprong de dame voor de auto om vervolgens heel langzaam voor de auto uit te lopen... En toen ik probeerde om erlangs te gaan waar het kon, sprong ze er weer voor. Ik kon ternauwernood stoppen en draaide mijn raampje open om maar sarcastisch te roepen: Excuse me lady, i'm TRYING not to hit ya! Wat een idioot!!! Besloten om maar door te rijden naar Mount Isa, hoe donker het ook was. Onderweg zagen we nog een stelletje langs de weg, maar we stopten niet voor ze: dit is de outback en je weet maar nooit wat ze bij zich hebben en wie er nog meer in de bosjes verscholen zitten... En gezien ons eerdere avontuur: dat was ff genoeg voor 1 dag!!!

Maandag 8 oktober redden we van Mount Isa naar Camooweal. Slechts 200 km, dus we hadden de tijd om even in Mount Isa rond te lopen, te internetten en een boete te betalen… What? Jep een boete…. Die hadden we opgelopen, nadat we slechts een uurtje met de auto hadden gereden op 6 september… Pfff… Maar ja, betaald en verder maar heel rustig rijden… (tja, wij kunnen er niets aan doen dat de auto zo snel kan?? Toch??) In Camooweal rond een uur of 3 aangekomen en nadat we de auto op een camping hadden gezet (ditmaal vriendelijke mensen… :-P) waren we naar de plaatselijke kroeg gegaan voor een paar biertjes in een koele, aircon-kroeg… heerlijk!!! Toen we naar buiten liepen scheen de zon prachtig door de wolken en aangezien ik dit een beetje als een ‘Glimpse of Heaven’ (een blik op de hemel) beschouw, waren dit weer prachtige foto’s geworden! Tevens was de sunset prachtig hierdoor. Dinsdag hadden we een lange reisdag, van Camooweal naar Daly Waters. We wilde graag hierheen, aangezien dit in het boek van Floortje Dessing (100 Wereldplekken die je gezien moet hebben) wordt aangeraden. Rond een uur of 16.30 waren we daar en na het inchecken bij de pub en de auto neergezet te hebben, was het tijd om Sheila genoemd te worden… Huh? Ja, Flortje schreef dat het niet uitmaakt of je je naam hebt verteld, de locale gasten noemen je Sheila (is een echte outback-naam voor een vrouw geloof ik…). Maar de enige plaats waar we dit warden genoemd was op de wc, die voor de mannen was voor ‘blokes’ en die voor de vrouwen was voor ‘Sheila’s‘… We hadden er een gezellige middag en avond van gemaakt met (te)veel biertjes en (te)leuk gezelschap… (maar nee, niet leuk genoege om hier te blijven hangen hoor…) Woensdag besloten we richting Katherine te rijden, wat ongeveer 350 km zou zijn… dit lukte echter niet… Ten eerste ging de benzenemeter wat sneller naar beneden dan normal (veel sneller moet ik zeggen) en haalden we het net niet tot aan Mataranka, de eerste plaats waar we weer benzene konden krijgen… Verdorie!!! Moest ik met de jerrycan zo’n 3 km door de hitte lopen… Gelukkig kreeg ik een lift van een aardige oude man die me naar de pomp bracht en weer terug naar de auto! Zie je, er zijn wel aardige mensen in de outback!! Maar goed, de auto uiteindelijk dus in Mataranka gekregen en de tank geheel gevuld. Toen even langs de Bitter Springs gegaan en daar in prachtig helder water (zag schildpadden zwemmen!!!) even liggen dobberen. Dat had ik wel ff nodig… Toen weer richting Katherine doorgegaan… Was nog maar 100 km ofzo… Nou dat redden we dus niet… Toen we net 5 minuutjes hadden gereden zag Alexis (die toen reed), dat de meter van de temperatuur in de moter opens enorm uitsloeg naar rood…! Whaaah!!! Moterkap geopend en we zagen rook verschijnen en wat lekken onder de moter… What rook??? Wij de auto uitgesprongen, onze tassen met paspoorten etc gered en de eerste de beste auto aangehouden met de vraag of ze ons konden helpen. Het bleek een man (met zijn gezin en broer) te zijn die we toevallig zo’n 5 weken geleden ook in Kings Canyon hadden gezien. Hij had zelfs nog een foto gemaakt van ons. Wat een toeval!!! In ieder geval, de auto was nog niet ontploft en hij en zijn broer durfden het wel aan om even te gaan kijken… De rook bleek gelukkig stoom te zijn… Een slang van de radiator was lek en daar kwam dus alle stoom en lekkage uit… Pfff… Dat was alles… Ze brachten ons naar Mataranka naar de garage en de monteurs haalden de auto op. Stukkie lekke slang verwijderd, nieuwe koelvloeistof erin en we konden weer gaan… Niet dus… poging nummer 3 om in Katherine te komen was ook mislukt… Na zo’n 40 km sloeg de meter van de temperatuur weer uit en na constatering dat er niet iets lekte uit de slang, maar wel uit de radiator, besloten we weer terug te rijden naar Mataranka (met de kachel aan, om de hitte uit de mote rte halen… alsof het hier niet heet genoeg is…). De garage ging echter net sluiten (tja, het was al 6 uur geweest), en we verbleven dus de nacht in Mataranka en de volgende dag konden we, na 4 uur wachten, een nieuw stuk slang, een schoonmaakbeurtje en (wederom) 40 dollar lichter, eindelijk naar Katherine vertrekken…

Het noorden: The Top End

In Katherine hadden we even wat boodschapjes gedaan en lekker geluncht. Toen naar Katherine Gorge gegaan en even bij het info-centrum Nitmiluk rondgelopen. Daar ook onze campingplaats geregeld en de camping opgegaan. Ik had nog even met Dave van de Daly Waters Pub gebeld, aangezien hij het jammer vond dat we er niet zouden zijn op zijn verjaardag die dag. Het verhaal dat we zonder bezine stonden had inmiddels ook Daly Waters bereikt. De oude man die mij een lift had gegeven, was inmiddels daar aangekomen en had dat verteld (ik had ook gezegd dat we daar net vandaan kwamen…). Ja ja, e worden beroemd (of berucht?) hier!!! En nah et eten besloten om vanwege de warmte maar in de tent te gaan slapen. Was echter niet zo’n succes… De tent stond al snel,maar toen we erin lagen begon het re onweren en te waaien… En tja, dan volgt een dikke regenbui natuurlijk snel…!!! En aangezien het dus zo hard regende werd de tent al snel doorweekt… oke, tijd voor een strijdplan om in de auto te geraken met al onze spullen… Ik gewapend met sleutel zou de achterklep openmaken, en daarna zou Alexis volgen met de dekens, kussens en spullen, die ik in de auto zou gooien… Zo gezegd, zo gedaan… En tja, dan zit je in de auto met de achterklep open met alle spullen om je heen… Hoe krijg je die klep dan dicht?? Wilde niet naar buiten en omlopen naar een van de deuren (het hoosde werkelijk verschrikkelijk…), dus tja, dan maar op goed geluk de klep dichttrekken, de tent (dit aan de trekhaak bevestigd was) buiten laten en je armen in hun geheel binnenkrijgen zonder tussen de klep te belanden… Jahoe, het was gelukt… Alexis en ik keken elkaar aan en begonnen keihard te lachen… wat een avontuur weer!!! Toen maar gepoogd om de dekens en dergelijke een beetje goed te leggen zodat we konden slapen… Het was wel een erg hete en vooral klamme nacht… pfff… Vrijdag 12 oktober hadden we een wandeling gemaakt samen met een Duits meisje, Isa, die alleen op de camping verbleef. De wandeling ging naar een uitkijkpunt van de Katherine Gorge en dit was prachtig om te zien. Jammer alleen dat de rest van de wandeling nogal saai was, Isa teveel kletste (als je denkt dat ik lang van stof ben, dan vind je haar verhalen helemaal te lang!!!) en het verschrikkelijk heet was…. We waren blij dat we weer bij de auto waren! Die middag naar Darwin gereden en weer een camping opgegaan. We hadden nogal veel aandacht van de mannen daar. Al snel kwamen de Duitse Sebastian en Boris een praatje maken en daarna de Italiaanse Nino (die nu in Breda woont) en de Franse Matt. Gezellig met de heren zitten kletsen bij de campingkeuken tot een uur of 21.30 en daarna naar bed gegaan. De auto dit keer maar weer, met een constructie van de tent over de open achterklep zodat het wat luchtiger zou zijn die nacht. Helaas vonden de mozzies (=Mosquitos Australianos…) de luchtgaten ook wel fijn en werd ik geheel lekgeprikt wakker… In Darwin even naar een internetcafe gegaan en daarna het Museum & Art Gallery of the Northern Territory bezocht. Het ineterssantste hier was de info over de cycloon Tracy, die in 1974 over het gebied woedde en een groot deel van de stad verwoestte. Je kon zelfs in een donkere kamer het geluid van de cycloon horen, een echte opname van Tracy. Daarna naar de Fannie Bay Gaol Prison gegaan. Dit was wel raar eigenlijk, het zien van zo’n gevangenis (kleine kamertjes en ook de balk waaraan de galg hing en het valluik eronder) geeft me altijd een beetje een creepy gevoel… Teken dat ik er niet thuishoor, nietwaar? ;-) Daarna waren we naar het Kakadu National Park gereden en hadden we een camping gevonden in de buurt van Ubirr, waar we in de tent geslapen hadden (beter dan een mozzie-attack in de nacht…).

National Parks

Bij Ubirr hadden we zondag een wandeling gemaakt langs de Rock Art daar. Dit zijn schilderingen op de rotsen die mogelijk tot 50.000 jaar oud kunnen zijn. Het waren veelal schilderingen over de dagelijkse dingen, zoals het voedsel en jagen, maar ook verhalen en mythen die warden uitgebeeld. Daarna hadden we bij Jabiru even geluncht bij een meertje. Een bezoekje aan het Bokali informatie centrum maakte ons bezoek aan Kakadu compleet. Hier konden we nog wat meer lezen over Kakadu en over de aboriginals, wat erg interessant was. Na dit bezoek redden we weer richting de Stuart Highway en verbleven we op een camping bij Hayes Creek voor $5,- per persoon, inclusief douches die nog niet klaar waren (we moesten naar de publieke douches van het bijbehorende café) en vooral voor dikke kikkers die je in het donker maar hoopte te vermijden… De volgende ochtend hadden de kikkers plaatsgemaakt voor vogels die brutaal op onze tent kwamen zitten… Maandag waren we naar Litchfield National Park gereden (wat een betere aanrader is dan Kakadu, moet ik zeggen), waar we even een korte stop hadden gemaakt bij de Rum Jungle Lake. Geen crocs gezien hier en het meer zelfs was ook niet al te boeiend. Toen een stop gemaakt bij de Magnetic Termite Mounds, enorme termietenheuvels waarvan de openingen van noord naar zuid lopen (handig als je geen kompas bij je hebt?). De heuvels zijn ook enorm hoog en we wilden graag ermee op de foto. Dus gevraagd aan iemand om een foto te maken, maakt ze een foto waarbij je niet eens te top van de heuvel kan zien, maar wel een heel stuk grond voor onze voeten (foto te laag dus... mag geloof ik blij zijn dat we niet onthoofd werden...)... Jeetje, hoe stom kan je zijn?? De vliegen die er rondhingen waren echter vreselijk vervelend en verpestten het een beetje voor ons... De stop daarna maakte echter veel goed, de Wangi Falls! Een prachtig meer waarin 2 watervallen (met water dit keer!!!) uitkwamen vanaf een prachtige rotswand. Heerlijk daar gezwommen en geluncht en gelukkig geen krokodillen tegengekomen, die daar nog wel eens ongemerkt binnen kunnen glippen... iiieee...!! Daarna een korte stop bij de Tabletop Swamp (moeras), wat niet al te interessant was op een paar grote witte reigers na (nee het waren geen ooievaren). De laatste stop bij Litchfield was naar de Buley Rockholes en de Florence Falls. De eerste waren kleine poeltjes die in elkaar overliepen via watervalletjes en de laatste waren 2 prachtige watervallen. De reden waarom deze watervallen echter wel water hebben in het droge seizoen komt overigens doordat in het natte seizoen de zandsteen heel wat regenwater opneemt en deze in het droge seizoen dus weer afgeeft. Wat een wonder der natuur weer, en ik kan tenminste genieten van watervallen!!! Hierna reden we naar Darwin en gingen we weer naar dezelfde camping als voorheen.

En tja, dan gaan we vanmiddag weer op weg, ditmaal naar de westkust. Langs het Kimberley National Park, op naar Broome (zo'n 2000 km te gaan vanaf hier...)! Ben benieuwd wat voor avonturen dit ons gaat brengen!!! Hahaha!!!

Tot de volgende keer!!!

Veel liefs en dikke zoen,

Maaike