Maaike 的个人资料Maaike Molenaar (somewhe...照片日志列表更多  |  工具 帮助 |
|
10月30日 Angkor Wat.... en een mijnenveld...Vanuit Battambang namen Lean en ik dus de boottocht naar Siem Reap. Hiervoor moesten we wel vroeg opstaan en eerst een stukje achter op een pickup-truck... helaas was deze zeer oncomfortabel waardoor ik blij was dat ik met kramp in mijn benen na een kwartiertje er eindelijk af mocht... Toen de boot op en een toch van ongeveer 6 uur over het Tonle Sap meer gemaakt. De tocht was wel mooi, maar veel had ik al gezien van eerdere boottochtjes. Ook was de zon weer erg heet en gingen we af en toe langs een aantal takken, waardoor de beschermende doeken naar beneden moesten waardoor we toch weinig naar buiten konden kijken. Aangekomen bij Siem Reap sprongen diverse tuktuk-rijders de boot op, begonnen aan je arm te sleuren en te gebaren dat je met hem mee moest rijden... Ja gatver, blijf van me af zeg! Dus Lean en ik gingen uiteindelijk met een mee die niet te opdringerig was en ons gratis naar de stad wilde brengen. Uiteraard wel naar een guesthouse waar hij provisie van krijgt, maar nee, wij gingen zelf wel verder op zoek naar een andere guesthouse, het Phuket Guesthouse, welke we hadden gevonden vlak bij de oude markt en heel dichtbij The Blue Pumpkin (waar ze lekkere gebakjes, broodjes en goed eten hebben). We gingen hier wel op een dorm (=je huurt een bed in een gedeelde kamer) slapen, waardoor we de kamer dus deelden met 2 zweedse jongens (rare figuren, een betweterig, de ander lag vaker in bed dan dat ie wat ging doen.... en lagen liever op het strand dan naar tempels te gaan... waarom ga je dan naar Angkor Wat???). In Siem Reap meteen op zoek gegaan naar een winkel waar ze digitale fotocamera's verkopen en uiteindelijk een goeie gevonden, een Canon IXY70 (heet ie in Japan, in Nederland is het de Ixus60). Daarna lekker even wat gegeten, waarbij ik Lean had getracteerd, aangezien ze met mij zoveel gedoe had ivm een nieuwe camera voor mij. Vervolgens zijn we nog even naar de Temple Bar gegaan, waar ik een lekkere vodka-redbull nam, voor maar $1,50! En dus geen 5 euro zoals in de Nederlandse kroegen... hahaha! Maar we hebben het toch maar niet te laat gemaakt, want we zijn immers bij de Angkor Wat en daar valt genoeg te zien!!
Dus zaterdag 28 oktober hadden wij een tuktukrijder geregeld, die ons de hele dag wel rond wilde rijden naar elke tempel die wij maar wilden bezoeken. Dus uiteraard begonnen bij de Angkor Wat. Wat een imposant gebouw zeg... Groot, statig, mooi en indrukwekkend complex. Ook zijn er prachtige muurbewerkingen te zien, waaronder veel Apsara's, dit zijn de engelen van het boeddhisme / hindoeisme, en heel wat sexier dan die van de katholieke kerk... Het is ook in diverse niveau's gebouwd, dus toen wij hethoogste niveau wilden bezoeken moesten we een trap opklimmen... Ja echt klimmen.... Toen we dan ook boven waren zei Lean, en nu moet je eigenlijk niet achterom kijken... Hm nee, want waar is die trap nou gebleven...??? Zo steil was die trap dus... dat je vanaf boven de trap niet eens kon zien! Pfff... even achteruit gedeinsd tegen het gebouw aan... En bedacht: jeetje straks moet ik ook weer naar beneden... iiiieeeehhhh!!!! Maar goed, even genieten van het uitzicht en de tempel daar. Gelukkig gaf een engelse man ons aan dat er ook een andere trap was, ook zo steil, maar wel met een trapleuning... Dat ging wat beter naar beneden ja... Toen we alles zo ongeveer hadden bewonderd liepen we nog weg langs een van de waterbassins voor de tempel, waardoor we een mooie waterspiegelingfoto konden maken. Ook zagen we nog een grote aap op het dak rondlopen, die dus ook even leuk op de foto kwam. Daarna gingen we naar Angkor Thom, die een aantal verschillende tempels herbergt. Achter een mooie zuidingang (met een hoge poort waarop 4 grote gezichten staan) zijn we eerst naar de Bayon Tempel gegaan, waarop dus een heleboel van die gezichten staan... Door vele poortjes en doorgangen zag je steeds weer andere gezichten verschijnen, erg mooi om te zien. Ook stonden hier veel apsara-afbeeldingen, waarnaast Lean en ik dus ook in Apsara-danshouding op de foto gingen (alleen was het wel in een erg diepe plie, 4e positie..., dus bijna kramp in mijn benen.. hahaha). Even een lunchstopje, weer onze eigen sandwiches gemaakt. Hierna was een bezoekje aan Preah Khan aan de beurt. Deze tempel was wel erg ingestort (met veel waarschuwingsbordjes waar je allemaal niet langs mocht enzo...). Het was hier ook wel heel erg warm zo midden op de dag, werkelijk tropisch warm... als in een tropisch regenwoud... dus begon het ook maar even te regenen... wat eigenlijk ook wel ff lekker verkoelend was! Gelukkig was het maar een kort buitje en hoefden we amper te schuilen. Tot slot van de dag hadden we Ta Phrom ingepland. Dit is echt een geweldig mooie tempel, met veel boombegroeingen op de muren, zoals je die vaak op foto's ziet over 'Angkor Wat'. Prachtig om te zien hoe de natuur zijn gang maar gaat en hierdoor de gebouwen van zijn plaats haalt of juist stevig in de grond vastzet. Na al deze bezoekjes was het tijd voor Temple-food (=genieten...), dus gingen we naar The Blue Pumpkin. Hier een heerlijke salade gegeten, met frietjes en een lekkere choco-fondant toe... jummie!!! Na het eten nog even een tuktuk geregeld voor de volgende dag, voor een lange tocht naar Banteay Srei en Beng Mealea (ongeveer 70 km van Siem Reap af).
Rond een uur of half negen vertrokken we zondag de 29e naar Banteay Srei en Beng Mealea. Toen we nog maar net onderweg waren, hadden we meteen een stopje om benzine in te slaan, ivm de lange tocht die we vandaag gingen maken. En daar stond me toch een schattig jochie van een jaar of 2 of 3... ongelooflijk... mooie zongebleekte haartjes in een leuke coupe (vet hip!), een stralend koppie met lachende pretoogjes en een mooi bekkie tanden, en maar naar mij te lachen en ginnegappen... Echt, als de adoptieprocedures in Nederland niet zo moeilijk waren had ik m zo meegenomen, zonder te aarzelen... (maar ik denk niet dat zijn ouders hem kwijt willen...) Wat een schatje... foto's volgen dus nog... Maar goed, benzine was weer ingeslagen en we gingen tempels bezoeken, dus maar weer verder gereden. Banteay Srei was een mooi tempelcomplex, die ook wel de vrouwencitadel genoemd wordt. De tempels waren mooi bewaard gebleven, en de graveringen in de stenen waren dus nog prachtig om te zien. Ik ging nog wel even door mijn enkel daar, door al die ongelijke paden waar je op loopt, maar dat is gelukkig goed afgekomen, ik heb er geen last van. Toen gingen we richting Beng Mealea, over een heerlijke hobbelweg, maar daar zijn Lean en ik onderhand wel in getraind... Een hobbeltje meer of minder, daar kijken wij niet meer van op. Na een uur werd de weg beter en ging de toch voorspoedig. Rond een uur of 1 waren we bij Beng Mealea en hielden we eerst even een picknick, dus kleedje uitgelegd en sandwiches maken... Die weer heerlijk smaakten, uiteraard! Daarna dus Beng Mealea in en dat..... was werkelijk geweldig..... Bij het lezen over Beng Mealea kreeg ik al kriebels in mijn buik, zo van: daar moet ik heen... en dat bleek dus inderdaad zo te zijn... Het was echt geweldig om daar doorheen te lopen...!!! Dit was een grote enorme tempel (met veel open stukken ook) die door natuur al behoorlijk verwoest was... takken, bomen, planten, alles groeide er door de stenen heen. Tel daarbij op dat er ook zat muren ingestort waren, maar toch de basis nog te zien was, en je hebt een geweldige ruine om doorheen te lopen... A la Tombraider.... A la Indiana Jones.... Oftewel: Maaike in haar element!!! Er liep een aardig oud mannetje met ons mee, als zijnde gids die helaas niet veel engels kon, maar zijn voornaamste taak was om ons de juiste route te laten lopen... Eerst over behoorlijk wat gebaande paden, gemaakt van houten bruggen en loopplanken, maar al gauw over de rotsblokken en door nauwe gangetjes... (maar goed dat hier niet teveel toeristen komen, anders zou het zonde zijn van al die prachtige stenen) We gingen door ramen heen waar precies genoeg ruimte was om langs de spijlen te gaan en daarna weer omhoog over rotsblokken om op de muur te komen... Dan weer naar beneden over een houten trappetje en weer over blokken balanceren... Langs de bomen die in de spleten in de muren groeien, onder lage deurposten door, en dan weer langs een smal randje langs een open stuk... Geloof me: ik bleef foto's maken daar... We hadden ook prachtig zonlicht waardoor sommige foto's nog mooier zijn geworden. Zucht.... mag ik hier blijven...? Helaas toch maar weer terug naar de tuktuk, die wat pech had met de uitlaat (en die daar ter plaatse wel even gerepareerd werd) waardoor we even rustig konden kijken naar een jongen die kokosnoten uit een boom haalde... Zonder veiligheidstouw de boom ingeklommen, met een bijltje om de noten los te hakken en die via een kabel naar beneden te laten glijden. Er waren ook een aantal kokosnoten die overrijp waren en die dus los naar beneden kwamen / gegooid werden... Dat was wel even dekking zoeken, er donderde zelfs eentje op een golfplatendak, die een enorme deuk had.. en daaronder werd onze tuktuk gemaakt... ai... Maar goed, alles was goed afgelopen. Lean en ik zagen zelfs nog dat ze ook hier in het warme Cambodja kunnen sleetje rijden...! Gewoon over de weg, een stuk van een plastic vat en die aan een touwtje... Kleine broer erop en grote broer trekt hem... echt zo grappig om te zien!! Vervolgens weer richting Siem Reap gereden waar we even wat souvenirshops bekeken hebben, omdat de tuktukrijder daar provisie voor krijgt als ie gasten brengt en we hoefden niet eens wat te kopen... makkelijk verdiend voor hem... daar wilden wij wel even een rondje voor lopen hoor... Toen we weer in de stad waren hebben we weer lekker gegeten bij Khmer (=cambodjaans voor Cambodjaans) Kitchen, een verrukkelijke Sweet Potato uit de oven met groenten en met een laagje kaas erop... jummie!!!
Vanochtend (maandag de 30e) was het erg vroeg opstaan.... want rond 05.00u wilden we naar Angkor Wat om de zonsopgang te bewonderen... We waren niet de enige... Helaas was het wel wat bewolkt waardoor het licht niet optimaal was voor de mooie foto's maar toch was het leuk om de Angkor Wat te zien verschijnen naarmate het lichter werd... Weer een imposant gezicht.. Daarna gingen we weer richting Guesthouse, waar ik even wat gelezen en geslapen heb om rond 08.00u even te ontbijten. Want om 09.00u hadden we de tuktukrijder weer geregeld iom ons naar het landmine-museum te brengen. Want helaas komen die nog veelvuldig voor in Cambodja (er schijnen er nog 6 tot 7 miljoen te liggen in deze streek richting de grens met Thailand...!!!), om vele slachtoffers te maken... Het museum is gesticht door iemand die ooit mijnenlegger was, en later juist de opruimer. Hij heeft dit gedaan om te zorgen dat mensen (toeristen) bewust worden van de mijnen en om donaties te kunnen vragen om de opruimwerkzaamheden te kunnen uitvoeren (met 2 dollar kunnen 3 mijnen worden opgeruimd) en hiernaast de kinderen die slachtoffer zijn geworden te kunnen helpen hun dromen te realiseren. De rondleiding werd gedaan door een van die slachtoffers, die een been miste. Ongelooflijk wat ze ook verzinnen om allerlei mijnen af te kunnen laten gaan en ozveel mogelijk slachtoffers te maken, mijnen met boobytraps aan elkaar, mijnen met in de buurt liggende spikes die alle kanten opknallen... Getver! Hij vertelde ook nog dat een vriendje van hem overleden was door een handgranaat... Tja een jochie vindt een raar metalen ding, loopt ermee naar huis met dat ding hangende aan een stok en de pin wordt door de schok van het lopen eruit getrokken... boem... vriendje weg... tranen in mijn ogen... Daarna liet hij ons nog een mijnenveld zien... gelukkig met veilige, lege mijnen uiteraard, maar wel realistisch... er kunnen op een vierkante meter zo 5 mijnen liggen! Hierna zijn Lean en ik nog even naar de markt geweest voor groenten, fruit en souvenirs. Daarna even lunchen en relaxen, en om 15.00u weer met de tuktuk wederom naar de Bayon Temple, ivm het mooie licht van de middag die op de gezichten schijnt... Hier liepen ook twee monniken rond, die dus prachtig op de foto kwamen: knaloranje gewaden voor die grijstinten van de stenen... prachtig! En toen de zonsondergang bekijken bij Pre Rup-tempel... Ook daar werd het erg druk... Een bijzondere tempel, met 3 verschillende steensoorten (grote grijze blokken, kleine oranje bakstenen en roze zandsteen), die een mooi geheel vormen. En vooral erg hoog... Zodat je dus over een heel stuk land kan kijken, met mooie bebossing die hoe verder steeds vager werd, en zelfs heel in de verte de torens van de Angkor Wat te zien waren... En dan dus de son sien sakken.... Prachtig, die kleuren, die mooie bebossing... weer genoeg foto's!! Toen hebben Lean en ik een uitgebreid diner gedaan, met springrolls, spicy beef met nootjes en fish amok (soort curry) in cocosnoot... Want ja, morgenochtend nemen we afscheid van elkaar, na ruim 2 weken samen gereisd te hebben... Zij gaat richting Thailand, voor het einde van haar reis, en ik richting Phnom Penh en daarna naar Laos... Zal wel weer even wennen zijn om alleen te reizen, want het was ons allebei goed bevallen. Het was vooral erg gezellig en het klikte goed. We hadden in ieder geval ook veel lol samen en de enige keer dat het tussen ons bijna botste, was dat wij tegelijk de tuktuk instapten links en rechts en onze hoofden dus bijna botsten... hahaha!
Lean: Het was super en veel plezier op je tropische eiland en daarna in het koude Nederland...!!! :-)))
Nou, morgen weer met de bus naar Phnom Penh, dus ik ga richting guesthouse en weer een goeie nachtrust te maken..
Veel liefs en xxxx,
Maaike
PS ik zal z.s.m. weer proberen wat foto's te uploaden.. heb er inmiddels weer zat klaarstaan... hahaha!
En trouwens, aan iedereen die een berichtje heeft achtergelaten of me heeft gemaild: geweldig dat jullie zo meegenieten met mij en ik vind het ook erg leuk om van jullie te horen!!! Daarnaast ben ik ook wel teleurgesteld in de mensen die in de afgelopen anderhalve maand niets van zich hebben laten horen, zo leer je je vrienden kennen, nietwaar??
10月26日 Mondulkiri-avonturen... en een bijl in mijn rug!!!Jeetje, daar ben ik dan weer hoor! Na een leuke trip naar de provincie Mondulkiri heb ik weer genoeg te vertellen! Alvast sorry voor weer een lang verhaal, maar ja en valt zoveel te zien en te beleven dat ik alles wel met jullie wil delen!!!
Laat ik dan maar beginnen met zondag 22 oktober : rond 07.30u zouden we opgehaald worden vanaf onze guesthouse in Kratie. Het werd uiteindelijk 08.00u maar goed. We werden naar de verzamelplaats gereden en daar werden meer mensen en meer spullen (500kg cement bijvoorbeeld.....) op de wagen geladen. Een paar mensen op het dak bij de bagage en Lean en ik bij de anderen in de (van de zijkant open) truck. Ook zagen we nog hoe een ijsje even live werd gemaakt: er werd een blok ijs geschaafd en in een bekertje gedaan, toen een stokje erin, uit het bekertje, een kleurtje of twee erop en voila! Oma had haar kleinzoon weer blijgemaakt! Toen we ongeveer een uurtje op weg waren bleken we een lekke band te hebben.... Gelukkig maar dat er 2 reservebanden mee waren gegaan! Enorm snel werd de band verwisseld en we hoefden zelfs niet uit de wagen vandaan! Tot aan Snuol zaten we dus in die truck en die bleek van daaruit door te gaan naar Phnom Penh. Maar daar hoefden wij nog even niet naar toe, dus moesten we met bagage en al overstappen naar een andere pick-up-truck.... In Snuol heb ik trouwens ook nog een klein windhoosje gezien, gewoon midden op straat, ongeveer 1 tot 1.5 meter doorsnee! Heel grappig om te zien! Anywayz: bagage op de andere truck, alle andere bagage en huisraad van een aantal andere mensen erop en dan wij dus bovenop die spullen! Erg apart zitten dus! Het was even zoeken naar een goeie zithouding en die kon ik maar niet vinden... er prikte namelijk constant wat in mijn rug... dus na ongeveer een half uur ongemakkelijk zitten besloten we even te gaan uitzoeken wat dat oncomfortabele ding nou was wat in mijn rug porde.... schaar erbij, zak opengeknipt (tja, dan de boel maar kaduuk maken hoor....) en door de bagagejongen het ding uit de zak laten halen... bleek het een bijl te zijn... hm... tja, heb ik nooit zo fijn gevonden, een bijl in mijn rug.... Verder hebben Lean en ik onderweg op de hobbeldebobbelweg nog een hobbeldebobbelsandwich gemaakt. Dit hield in: broodje snijden dan wel openscheuren, kaas ertussen gepropt en toen het lastigste gedeelte: de komkommer erop.... dus Lean sneed de komkommer, ik hield het brood vast, en telkens als zij een plakje had deed ik het broodje open, snel het plakje ertussen en broodje weer dicht (om te voorkomen dat dus het komkommetje eruit viel...)... dus je kan wel voor je zien hoe zo’n 7 komkommerplakjes op 1 broodje wordt gedaan: broodje open en dicht en open en dicht en open en dicht en .... ja.... erg lachen dus... Gelukkig kregen we hierdoor ook de andere (voornamelijk sjaggie-kijkende) mensen aan het lachen... Die maffe toeristen ook altijd.... :-P Hahahaha!!! Het was overigens wel een rotweg om overheen te rijden, vol kuilen en gaten waar de truck omheen dan wel doorheen reed (wiebeldewiebel op de bagage dus...) maar de omgeving waar we doorheen reden was prachtig... In eerste instantie was het erg jungle achtig, maar toen we dichterbij Sen Monorom (hoofdstadje Mondulkiri-provincie) kwamen werd het landschap heel Wales-achtig (he b ik me laten vertellen): heuvels overal en voornamelijk grasvelden, met lange wuivende, bloeiende graspollen, dit had nog niet eerder gezien in een Aziatisch land, prachtig! Onderweg hadden we ook nog wel wat regen gehad, waardoor we dus een groot zeil over ons heen kregen (waardoor je dus echt goed moet opletten dat je niet even ernaast gaat vallen...), erg apart met al die mensen bovenop een wiebelende truck over een hobbel de bobbelweg.... hihihi! In Sen Monorom aangekomen hadden we op advies van Frits, van het Frizz restaurant in Phnom Penh, onze intrek genomen in het PichKiri Guesthouse, dat door een vrolijke dame gerund wordt, die ons constant bananen wilde geven (ja, best lekker, maar niet teveel...). Vervolgens wilden we even naar het Guesthouse van Long Vibol gaan, aangezien daar goede tours en info te verkrijgen zou zijn. Dus wij lopend die kant op, was het een stikdonkere weg waar we langs moesten... hmmm.,.. ff een auto aanhouden om te vragen of we wel de goeie kant opgaan. Dus ja hoor een personenauto met daarin reeds 7 mensen gepropt: ja wij gaan er nu heen, rij maar mee...! Ehm... meerijden? Ja hoor! Proppen maar!! dus met zijn negenen (!!!!) in een vier-a-vijfpersoonsauto een kilometertje rijden.... Ik bij Lean op schoot, e zij moest de deur maar openmaken om mij weer te bevrijden... pfff.... maar goed we waren er, daar ff gegeten, een trip geboekt en gevraagd of ze ons ook weer die enge donkere weg terug wilden brengen (ja, dat was wel goed...)
Maandag dus op een tweedaagse trip, Lean en ik ieder achterop bij een motobiker en een mooie route door de provincie gereden langs allerlei watervallen. De eerste weg naar de Bou Sra waterval was erg moeilijk, een aantal keer moesten we zelfs even afstappen en naast de moto meelopen. Maar het was de moeite waard.... Wat een prachtige waterval.... We waren ook op het juiste moment daar, net na het regenseizoen, waardoor de watervallen goed stroomden en niet te bruin waren van alle regenval dat zorgt dat modder de rivier instroomt. Eerst zagen we het bovenste gedeelte van de waterval,. wat er al prachtig uitzag, maar vervolgens, met een lastige wandeltrip naar beneden (ja zonder motobike...) zagen we het tweede gedeelte, die er zo mogelijk nog mooier uitzag.... Er stond dan ook onderaan de waterval een prachtige grote oude boom waardoor we een mooie foto hebben gemaakt: links de enorme boom en rechts een klein meisje (ikke...) voor een enorme waterval.... mens versus de machtige natuur in de puurste vorm.... adembenemend.... foto volgt dus snel!!! Toen gingen we weer naar Sen Monorom terug voor een lunchpauze waarvoor we op de markt even vers eten hadden gehaald. Daarna gingen we naar de village waar we de nacht zouden verblijven. Daar onze spullen in onze homestay gelegd, een grote rieten hut, met daarin bamboehouten banken waarop we zouden slapen... niet comfy, maar wel erg gaaf...!!! We hebben even rondgelopen door de village, waar slechts 20 gezinnen woonden, en bij diverse mensen even gestaan om hun verhaal te horen en zelfs nog een 50-jarig mannetje engelse les gegeven (wijzend naar zijn voet: this? That is foot. ah fot... no foot.... oh foooot. yesyes very well!!!). Daarna even opgefrist in de rivier (mototocht was wel viesmakend...) en lekker buiten gegeten. Vanwege de warmte, maar ook vanwege het feit dat er dus binnen gekookt was, en dus de rook van het vuurtje de tent blauw had gezet. Dit doen ze met een reden: dan blijven de muggen zoveel mogelijk weg! wel erg handig dus! Het was om 18.00u al donker, dus we hebben nog tot 19.30u buiten gezeten en onder een prachtige sterrenhemel (Melkweg gezien!!!!!) zitten kletsen. Toen toch maar richting bed... Er viel niets meer te doen en het werd om 05.00u toch weer licht, dus zouden we weer vroeg wakker zijn...
Ik werd rond 05.30 dus wakker, met een zere rug van de bamboeplanken waarop ik moest slapen. Het was wel nogal fris geworden ’s nachts, dus dat dekentje waar ik op en onder lag was wel erg goed van pas gekomen. De biggetjes, hondjes, kippen en katten liepen alweer vrolijk onder mijn slaapplaats door en het werd dus echt tijd om eruit te gaan... rond 06.00 het ontbijt: lekkere zoute pittige noedelsoep, die dus maar voor de helft op ging (nee geef mij maar een broodje of een muesli met fruit en yoghurt zoals ik nu af en toe eet). Rond 07.30u vonden Lean en ik het wel weer tijd om te vertrekken, aangezien we toch al helemaal klaar waren. Dus weer de moto op en richting de Romanear waterval gegaan, een handwerkplaatstje bezocht (waar het weefgetouw voornamelijk uit voeten en rug bestond en de dame in kwestie er dus tussen zat om te weven... en wat een werk.... een doek voor een rok duurt een maand voor het af is...) en nog naar de Dak Dan waterval gegaan. Even door het riviertje gelopen naar de overkant en daar naar beneden over een trap om de waterval van beneden te bewonderen. Het zag er weer mooi uit...! Toen was het weer tijd voor de lunch, dus op naar een restaurant. Daar tot 3 keer toe wat andere besteld, aangezien de serveerster steeds weer terug kwam omdat het toch niet gemaakt kon worden... jeetje, zo moeilijk was ik ook weer niet hoor!!! Toen maar grilled beef genomen en groenten erbij, dat kon tenminste wel... Na de lunch nog even de Sen Monorom waterval bezocht en Lean en ik hadden nog wat maffe melige foto’s gemaakt (tja, dat komt van al die watervallen). Tot slot van de trip zijn we naar de Sea Forest uitkijkpunt gegaan. Dit is een hoge berg waarvanaf je zo ongeveer de hele provincie kunt zien, waardoor de heuvels en bossen als een grote groene zee eruit zien... vandaar dus Sea-Forest.... Ongelooflijk mooi! Toen dus naar de guesthouse gereden, en in totaal dus 200 km rondgereden met de gidsen. Wat een trip! Toen een wasje gedaan (mijn lichte broek was helemaal rood van de stoffige wegen) en lekker geralaxed en opgefrist. We waren na het douchen wel een beetje teleurgesteld dat de kleur die we hadden opgedaan toch meer van de stof kwam dan van de zon, dus na het afspoelen waren we toch niet zo bruin als we dachten.... ;-)))
Dinsdag de 25e gingen we weer met de pickup-truck naar Phnom Penh. Ditmaal ietwat comfortabeler, we hadden namelijk geen huisraad mee en daardoor konden we in de achterbak op onze eigen tassen zitten. Het was echter wel een enorm vieze trip, weer over al die rode zandwegen. En een erg lange rit, zo’n 8 uur, in de volle zon, in de wind waardoor je de zon niet voelt... dus hierbij wel behoorlijk verkleurd...! Heb helemaal een zere verbrande lip opgelopen de afgelopen dagen... auwie....!!! In Phnom Penh aangekomen zijn we weer naar de Okay Guesthouse gegaan, even gedoucht en direct richting de politie om alsnog aangifte te doen van mijn verdwemen camera... En ja hoor: wat een raar corrupt zooitje!!! Eerst wilden ze niet echt mijn aangifte in behandeling nemen gezien het feit dat het een paar dagen geleden gebeurd was (tja, in de provincies spraken ze echt niet genoeg engels om wel een aangifte te doen hoor!), en daarna wilden ze wel een getuige regelen voor 15 dollar!!! Sodemieter op zeg! Welke getuige vroegen we? Nou iemand van het restaurant waar ik beroofd zou kunnen zijn. Ik heb de agent maar gezegd dat ik de eigenaar ken van dat restaurant en dat hij voor mij wel gratis wil komen... Nou, dan moest ik dat maar doen de volgende dag... Toch een kopietje meegekregen van het formulier dat ik ingevuld heb en besloten om eerst de verzekering te bellen ivm dit rare gedoe. Elvia gaf aan dat het zo ook wel in orde kwam, als ik maar iets had (ja: kopie van mijn verhaal dat ik bij politie had gedaan) en verder tot na 30 dagen nadat ik terug kom kan ik de schade verhalen. Mooi zo!!! Dus kan ik de volgende dag gewoon naar Battambang en niet met een Gratis getuige naar de politie. Ze zoeken het maar uit (maar dat zouden ze toch al niet doen...)! Even voor een camera gekeken, maar daarvoor ga ik in Siem Reap nog wel even verder kijken, niet overhaast wat kopen. Na al dat geregel had ik wel een oppepper nodig (behalve een lief mailtje dat ik had gekregen die me ook al opvrolijkte...) en we gingen lekker bij Friends restaurant tapas eten. Hier hadden we eerder ook al gegeten en het was toen zooooooo lekker.... dat we nu dus een aantal van die gerechtjes en nog meer wel wilden eten... wel beetje duurder dan gewoon (wel 9 dollar besteed...) en meer dan gewoon (maar ja, de hele dag hadden we bewust alleen maar fruit gegeten... hahaha) maar dat was het zeker wel waard. Als toetje even bij Frizz langsgeweest, maar helaas hadden ze geen choco-mousse meer... dan maar de lekkere appeltaart (beetje warm en op een andere wijze dan in Nederland... zooo lekker....) genomen. En Frits even gesproken over de diefstal (waarschijnlijk dus daar gebeurd) en dat gedoe met de politie... Hij vond het ook een rare boel, maar goed de verzekering helpt me gelukkig evengoed zo. Daarna weer naar de hostel voor een goeie nachtrust (alleen wel midden in de nacht wakker geworden en kon toen niet zo goed weer in slaap komen...).
Vanochtend de bus in naar Battambang, waar de zeer luide karaoke-dvds weer werden afgespeeld met afgrijselijke volksliedjes... VRESELIJK!!!! Gehoorapparaatjes dus maar op de batterij-UIT-stand gezet... lekker rustig...! De reis verliep verder weer voorspoedig. We waren rond 14.00u in Battambang en gingen dus even lunchen bij Sunrise Coffe House, waar ik een lekkere wrap heb gegeten. Vervolgens even hier gekeken voor een nieuwe fotocamera maar kon alleen een Canon met Japanse beschrijving vinden (ik ken alleen het woord Sushi in het Japans, en die stond er niet in...) of een Sony zonder extra accu’s.... In Siem Reap dus maar weer verder kijken. Toen nog even een lekkere ijs-cappucino met een bol ijs gedaan en daarna lekker gegeten bij Smokin’Pot (het was wel beetje pittig, dus: auwie mijn zere lip...!!!). En zometeen weer richting het hotel. In Battambang blijven we maar 1 nachtje, want morgen gaan we door naar Siem Reap met een boot, wat een schitterende tocht schijnt te zijn! En dan dus in Siem Reap voor 3 volle dagen de tempels van Angkor Wat en meer bekijken....
Veel liefs en xxx, Maaikie PS Oh ja : wanneer ik hier pin komen er dollars uit het apparaat. Je kan in Cambodja dan ook met dollars betalen, naast de nationale munt, en het wisselgeld is veelal ook in dollars. Alleen de bedragen kleiner dan 1 dollar krijg je in de nationale munt (Riel) terug. Erg apart dus en lastig in de portemonnee, die dubbele munteenheid (dikke knip met al die dollars en riel....) En Aart en Nel, ja jammer dat we elkaar net hebben misgelopen rondom Hoi An.... Maar jullie hebben het dus ook heerlijk gehad in Vietnam! Mooi zo!!
En tot slot nog even dit: Onze gids in Mondulkiri had nog een mooi gezegde: Je kan over iets duizend keer lezen, maar het is veel waardevoller om het een keer te zien... 10月21日 Kratie... en fototoestel weg... :-(Donderdagmiddag heb ik nog even wat dus met internet zitten klooien (foto’s er wel op, maar niet allemaal|? rare boel...) en daarna naar de hostel even genikst. Toen om een uurtje of vier richting het postkantoor om weer een cd foto’s naar mijn ouders te sturen (de andere zelf gehouden) en daarna richting Frizz restaurant, waar Lean na haar kookcursus afgezet zou worden. Daarna zijn we naar het restaurant Friends gegaan, dit is een soort hotelschool, waar de bediening dus studenten zijn en door leraren begeleid worden. Het is een tapas-restaurant en het eten is er verrukkelijk... hmmm.... daar ga ik vaker heen denk ik, als ik toch een paar keer in Phnom Penh terug kom... hahaha! Daarna in het hotel weer alles ingepakt, aangezien we de dag erna naar Kratie zouden gaan.
Vrijdag de 20e vroeg ons bed uit, want we werden om 07.00u opgehaald voor de bus naar Kratie. De route ernaar toe ging ook nog langs een ‘spinnenstadje’... waar je dus gefrituurde spinnen kan eten... niet geprobeerd... jukkie.. het was om 10.00u ‘s ochtends... en ik eet geen spinnen voor 12.00u, dat weet je... ;-) hahahaha! Verder was het weer een lange, moeizame, loom-makende busreis. Aangekomen in Kratie, besloten Lean en ik meteen een rondje te gaan lopen, anders kwam er niets meer van na dat gesuf in de bus. Het is een leuk schattig stadje, met vooral veel lieve schattige kindjes die ons allemaal gedag riepen en daarbij soms ook onze naam vroegen (waarschijnlijk net op school geleerd: hello, what’s your name?). Daarna even naar de kamer en ik wil een foto maken van het prachtige geschilderde uitzicht op zee op de muur van onze kamer, maar kan mijn toestel nergens meer vinden... overal gezocht... nergens te vinden... goed nadenken, waar had ik m de laatste keer gebruikt... voor de foto’s van mijn space (en op cd te zetten... GELUKKIG heb ik die nog en alvast naar huis gestuurd), maar nee ik heb m nergens laten liggen... zal dus ergens uit mijn tas zijn gejat in Phnom Penh, want daarna heb ik m niet meer gebruikt.... Maar goed, het is nu niet anders, ik kan gelukkig door het samenreizen met Lean toch foto’s krijgen en straks terug in Phnom Penh wel weer een nieuwe kopen. Kan ik ook weer verder fotograferen... In ieder geval die avond nog wel ff een brownie gehaald, als troost... jummie...!!! Dus uiteindelijk heb ik die avond wel goed geslapen.
Vanochtend zijn we vroeg ons bed uitgegaan, hebben een fiets gehuurd (veels te laag uiteraard, dus zere knieen op de koop toe...) en fietsten naar een plaatsje verderop waar we de Mekong op konden met een boot. Een erg gezellig fietstochtje, met allerlei kids langs de weg die ons gedag zeiden. Bij de boot aangekomen, hadden we nog even gewacht tot er misschien meer mensen waren om de kosten van de boot te delen. Maar dat lukte niet. Daarna gewoon maar een leuk tochtje gemaakt, waarbij de bestuurder ons naar de zoetwaterdolfijntjes bracht! De Irrawady-dolfijntjes leven zo ongeveer alleen hier in dit deel van de Mekong-rivier en het zijn aparte beestjes om te zien. Ze hebben een rond snuitje (ipv het spitse van andere dolfijntjes) en een heel klein vinnetje. We hadden er gelukkig door het lange varen wel een aantal gezien. Daarna dus weer richting de fietsen gevaren en daar in de zon weer terug gefietst. Toen waren we wel toe aan een ijskoude cola en een lekkere sandwich. ‘s Middags hebben we nog de boot genomen naar het eilandje Koh Trong, dat midden in de Mekong ligt. Daar even rondgefietst, een gratis cocos-drankje gekregen van een lief vrouwtje. Toen nog even door de rijstvelden gefietst voor mooie video-opnamen (ja dat kan ik nu nog wel doen!!) en weer terug naar de boot. Die helaas 45 minuten later dan gepland vertrok... het OV is hier ook nog niet denderend... ;-) Vervolgens even het stof afgedoucht en gauw wat gaan eten, want dat gaat er wel in na zo’n fietsdag! Ik had een heerlijke tofu-burger genomen met frietjes, en hoewel ik geen vegetarier ben smaakte die heerlijk! Toen in onze guesthouse nog even een chco-pannekoek als toetje gedeeld met Lean en nu dus weer even de space bijwerken.
Want morgen gaan we de provincie Mondul Kiri bekijken, en daar watervallen en olifanten bewonderen, en er zal weinig internet zijn daar! En ik ga maar op tijd naar bed...! wordt een lange rit morgen achter op de pick-up-truck... en ik zal me goed insmeren!!! Veel liefs en xxxx, Maaike 10月19日 Phnom Penh en wat nieuwe foto's!!!!Nou, Lean en ik waren dinsdag toch niet meer naar het Paleis geweest, maar lekker rustig middagje gedaan, aangezien we aan het einde van de middag bij het Koeung Kak meer wilden zijn voor een mooie zonsondergang. Dus even wat gelezen, wat internet gedaan, en gekeken wat ik in Cambodja allemaal nog meer wil zien behalve Phnom Penh en Angkor Wat. Dus rond een uur of 5 richting het meer gelopen. Het was alleen wat verder lopen dan we dachten en daarnaast te bewolkt voor een mooie zonsondergang, dus van de mooie foto's kwam niets meer. Maar er was wel een goed indisch restaurant daar, waar je voor $2,- een menu krijgt en daarbij stond ook nog eens: 'as much as you can eat...' Hmmmm lekker veel gegeten dus, tot Lean en ik echt geen pap meer konden zeggen, heerlijke groente-curry's, een kip-curry, en daarbij rijst en naan-brood. Smaakte verrukkelijk! Ook had ik die dag nog een mailtje gehad van Adi, die ook nog in Phnom Penh was en zijn guesthouse was eveneens in de buurt van dat restaurant. Dus hadden we daar om 20.00u afgesproken en daarna wat met hem en nog een nederlandse dame, Willemijn, wat gedronken. Daarna richting een ander barretje gegaan, 'the Drunken frog' (tja...), en daar ook weer Anders (deense jongen die ik ook in Saigon had gesproken, toen met die 'internationale tafel', kon alleen toen ff niet meer op zijn naam komen, het was niet Hetzelfde maar... ja Anders dus...) en een andere Deen, Michael. Dus gezellig met zijn zesjes geborreld. Toen was het tijd voor de rest om naar huis te gaan en Lean en ik wilden eigenlijk ook gaan, maar er kwamen net drie jongens aan die met ons wilden kletsen, dus bleven we nog even. Dit waren Peter uit Nieuw-Zeeland, Sean uit Amerika en David, maar geen idee waar die nou vandaan kwam, was ook niet zo spraakzaam. Dus uiteindelijk werd het toch weer laat voordat ik in bed lag... En ja als je dan ook nog eens niet kan slapen, omdat er een licht op het raam schijnt waar geen gordijnen zitten, en dan ook nog eens noodweer is... Keiharde regen en enorme onweer, werkelijk niet te geloven zo hard en zo lang als dat maar doorging. Overdag is het weer hier verrukkelijk (erg warm en lekker zonnig), maar zo 's nachts... tja het regenseizoen loopt tegen het einde, maar moet blijkbaar 's nachts nog even van zich laten horen.
Woensdag de 18e gingen we op tijd ons bed uit, om vroeg naar het Koninklijk Paleis te gaan en daarna naar het S21-museum, waar om 10.00u de documentaire The Killing Fields werd vertoond (anders pas weer om 15.00u). Het Paleis was wel mooi om te zien, maar nou niet echt super bijzonder. De stijl heeft veel weg van de Thaise tempels (of zijn het misschien juist Cambodjaanse tempels?), met de meerdere daken op elkaar en vooral veel pracht en praal. Ook was bij het Paleis nog de Zilveren Pagode te zien, die op de vloer echt zilveren tegels heeft, die een kilo per stuk wegen. En daarbij een aantal prachtige boeddha's, eentje met daarop een heleboel kleine diamantjes als versiering (als ogen, op de kledij enzovoort), prachtig om te zien! Helaas mochten hier geen foto's gemaakt worden. Maar goed, wij op tijd weer weg om naar het S21 Museum te gaan, oftewel het Tuol Sleng museum oftewel het museum van de Volkerenmoord / Genocide. Mijn god wat een gruwelijkheden allemaal... Deze plaats was de gevangenis waar Pol Pot en zijn kornuiten van de Rode Khmer afgrijselijke martelpraktijken uitvoerden (tja, met Hitler als voorbeeld...) om maar bekentenissen uit de mensen te krijgen (en dan dus zo verdraaien dat eruit kwam dat 'ze tegen Red Khmer zijn, dus moeten ze dood...'). Eerst hebben we dus de film bekeken, waarin een vrouw vertelde over de liefde van haar dochter en haar schoonzoon, die door de Red Khmer gescheiden werden en die ze allebei nooit meer heeft terug gezien. En het verhaal van een van de bewakers en een van de 7 (!) overlevenden van de 20.000 (!!!) gevangenen (...). Overigens waren de bewakers van de Red Khmer vaak ook voor het blok gezet: of je helpt ons, of je gaat dood, een andere keuze hadden ze niet. De Red Khmer werd ook zo paranoide dat ze ook hun eigen mensen begonnen te vermoordden. In het museum waren de gevangeniscellen te zien, van hout of van steen en de grote massa-kamer. Alle gevangenen werden daarin vastgezet met hun voieten aan een ijzeren stok en moesten stil zijn (of anders...). Dagelijks werd iedereen ondervraagd. En daarbij werden regelmatig gevangenen weggevoerd, onder het mom van een onderzoek of werk... In werkelijkheid werden ze naar het exucutie-kamp gebracht dat buiten de stad zit. Ook waren in het museum schilderijen te zien die een van de overlevenden gemaakt had. Hier zag je dus dat mensen mishandeld werden, nagels uit vingers getrokken werden, tepels afgetrokken werden, mensen ondersteboven gehangen werden (tot ze bewusteloos waren) en ook mishandeld werden met behulp van insecten en slangen etc. Verder hingen ook overal de foto's van de slachtoffers (die netjes een dossier met foto kregen, en de lijken dus enigzins geidentificeerd konden worden) en dan zie je dus al die gezichten van mensen die niet ouder zijn geworden dan die foto... mensen van 60 jaar... kinderen van 6 jaar... en zelfs moeders met baby's... Iedereen werd gemarteld en uiteindelijk vermoord (op 7 na...). Er waren zelfs ook foto's van een aantal mensen die in het complex al de dood hadden gevonden, waarvan een aantal lijken met een vreemdsoortige glimlach op het gezicht... alsof ze opgelucht waren dat ze eindelijk verlost werden van die martelpraktijken. Afschuwelijk om te zien dus...
Om even rust te hebben tussen dit museum en de killing fields (het executiekamp dus), hadden Lean en ik even een lekkere lunch gedaan, en een heeeeerlijke sandwich gegeten. Daarna dus met de tuktuk naar Choeung Ek, The Killing Fields, die een stukje buiten Phnom Penh ligt. De route ernaar toe was een behoorlijke belevenis, want toen we echt uit de stad waren, gingen we dus het asfalt af en een hobbelweg op.... en dit was dan ook echt een HOBBELWEG! Jeetje, het was maar goed dat de sandwich goed gevallen was, anders werd die er wel weer uitgehobbeld! Even gefilmd dus, de beelden zullen nogal bewegend en schokkerig zijn geloof ik... hahahaha! Maar tot zover het lachen... Want toen we bij Choeung Ek aankwamen zagen we meteen het monument dat er geplaatst was, een metershoog gebouw, met daarin honderden schedels van de mensen die daar dus de dood hadden gevonden in de vele massagraven. Om kogels te sparen werden de kelen doorgesneden of de schedels ingeslagen. Daar zijn we langs een aantal van die massagraven gelopen (die dus nu ontruimd waren). Bij een van die massagraven (waarin dus vrouwen en kinderen lagen) stond een boom, die de Killing Tree werd genoemd... en je wilt niet weten waarom... en toch vertel ik het... met weer tranen in mijn ogen... Deze boom werd namelijk gebruikt door de Red Khmer-beulen om de kinderen tegenaan te slaan om ze zo te vermoorden. Werkelijk afgrijselijk, afschuwelijk, eigenlijk zijn er geen woorden voor om dit te beschrijven...
De weg terug was gelukkig weer ontspannen, door al die hobbels, waardoor er gelukkig weer een glimlach en uiteindelijk een schaterlach uitkwam. Vanaf de guesthouse zijn we toen naar Frizz gegaan, een restaurant van een Nederlander, Frits (tja, dat konden ze niet uitspreken, dus werd het Frizz...), die ook wat zou weten over vrijwilligerswerk en een kookcursus (die Lean graag wilde doen). Dus van hem het adres gekregen van de vrijwilligersorganisatie die voor weeshuizen werk doet en die bleek dus bij ons in de straat te zitten. Verder bij Frizz dus heerlijk gegeten en Lean had de kookcursus geboekt voor de volgende dag. Ook hadden Lean en ik besloten om samen wat door Cambodja te reizen, omdat het erg gezellig is en ook bepaalde kosten toch makkelijker met zijn tweeen te delen zijn dan dat je er alleen voor op moet draaien. En aangezien we toch al redelijk dezelfde plannen hadden komt het prima uit.
Dus morgen vertrekken we naar Kratie, daarna Mondul Kiri (provincie in het oosten van het land), vervolgens even 1 nacht Phnom Penh om daarna naar Battambang te gaan en van daaruit naar Siem Reap waar de Angkor Wat is (zin in!!!!!). Daar zullen we afscheid nemen want Lean gaat naar Thailand en dan 6 november weer naar Nederland en ik ga rond de 6e naar Laos toe. Ik zal dus rond 1 november weer in Phnom Penh zijn en voor een paar dagen daar heb ik een leuke bezigheid gevonden: ik ga namelijk meehelpen in een weeshuis! Vanochtend (na weer een noodweer-nacht en nu is het weer superzonnig) ben ik naar die travelagency gegaan waar dus die vrijwilligersorganisatie ook bij zit en daar gesproken met Anneke, een gezellige dame die voor 2 weeshuizen werkt hier. En ze was uiteraard erg blij dat ik mijn hulp aanbied. Dus tussen 1 en 5 november ben ik weer in Phnom Penh voor wat vrijwilligerswerk en vertrek ik daarna richting Laos. Wat een plannen weer he... en nu maar kijken hoe het allemaal gaat verlopen... :-)))
Gisteravond heb ik trouwens ook nog gezellig met mijn paps, mams, zusjes en zwager gekletst, heerlijk om die stemmen weer even te horen! Via Skype gaat dat erg makkelijk, als je tenminste een pc kan vinden met Skype erop en daar ook nog eens een koptelefoon op zit... dat was wat lastiger te vinden, maar uiteindelijk wel gelukt en dus voor 2 cent per minuut met iedereen gebabbeld! Geweldig!!!
En ik heb weer nieuwe foto's!! Maar ik moet ff kijken hoe ik die er allemaal weer erop kan zetten, het lukte net namelijk niet... Grrrr... maar goed, nu weer 154 van de 187 foto's die ik weer heb geschoten zijn te bewonderen, veel kijkplezier!!!
Iemand nog tips om mijn foto's ergens anders neer te zetten voor het geval het niet meer op mijn space lukt? Mail me ff!!! thanks!!!
Veel liefs en heleboel xxx,
Maaikie 10月16日 Mekong-Delta en naar Cambodja!Ja, Dat was erg gezellig geworden, dat borrelen met Adi op donderdagavond... Vorral ook erg laat... We gingen gezellig bij de Go2-Club zitten en daar lekker aan het bier gezeten. Ik moest voor hem nog even wat Nederlands vertalen (voor een erg leuk nederlands meisje dat hij eerder had leren kennen), dus dat even voor hem gedaan. Toen ik daarmee klaar was, zagen een stelletje andere backpackers hem zitten en ze kenden hem van een eerdere ontmoeting. Dus wij gezellig bij ze zitten, bij Peter uit Zweden, Rachel uit Canada, en nog een jongen uit Denemarken en een meisje uit Zwitserland. Leuke internationale tafel dus, helemaal toen er nog wat Nigerianen bij kwamen zitten! En vandaar dus ook dat het erg laat werd... nog een biertje en nog een biertje... Gelukkig had ik de dag erna een relax-dagje ingepland, maar Adi moest om 07.00u de bus in voor zijn mekong-delta tour.... Pfff... en als het dan dus 02.00u al is... Dus wij richting hotel... Rolluiken dicht... uh-oh... dus maar voorzichtig op de bel gedrukt... gelukkig sliep er iemand in de receptie die dus voor de nachtbrakers de deur open moest doen... wij dus... oeps, sorry, good night! Dus Adi gedag gezegd, een fijne nacht gewenst (althans, wat ervan over was...) en een goeie reis naar Mekong-delta en Cambodja (en misschien zie ik m in Phnom Penh weer). Dus ik lekker mijn bedje in, geen wekker gezet, heerlijk uitgeslapen en lekker rustig wat ontbeten. Daarna even mijn foto's op een cdtje gezet om naar mijn ouders te sturen en ook een kopie naar mijn zusje, zodat een van de twee wel aan zal moeten komen (toch?), en ik dus met een geruct hart de foto's van mijn memorystick kan verwijderen. Toen even geluncht en richting het postkantoor om e.e.a. te versturen (naar mijn ouders even mijn vietnam-boek, wat kleding die ik niet ga dragen op de reis en al die frutsels zoals entreekaartjes, informatieboekjes enzo, en dus die cd naar mijn zusje). Daarna heb ik nog even een lekkere wijde baggy korte broek gekocht (nee, niet om de lege ruimte weer op te vullen... maar gewoon omdat die wel erg relaxed zit...) en een boek van een Vietnamese vrouw, Le Ly Hayslip: 'When heaven and earth change places' (zij heeft als jong meisje de oorlog tegen de amerikanen en republikeinen meegemaakt... zeer indrukwekkend boek als je meer over de vietnamwoorlog wil weten..). Daarna ben ik naar een parkje gegaan om even in het zonnetje wat te gaan lezen en daarbij de echte backpackervoeten te kweken (lees: van die bruingekleurde voeten, maar met duidelijke witte afdruk van je teva-sandalen... hahaha). Toen ben ik weer richting het hotel gegaan om even te puzzelen (beetje hersens laten werken met de logikwizzen...) en me om te kleden om weer de deur uit te gaan voor het diner. Als toetje was ik dit keer langs de nep-McDonalds gegaan, voor een lekker sunday-ijsje... jummie!!! Daarna nog even 1 biertje gedaan bij de Allez Boo, mijn vriendinnetje het serveerstertje gedag gezegd en richting hotel gegaan. Kom ik daar toch stomtoevallig de 3 franse dames tegen die ik ook op de trip van Halong Bay had leren kennen! Erg grappig dus, dus die weer ff gesproken. Toen op de kamer even niet gesmuld van die zo lekker uitziende pomelo van de supermarkt (getsie, die was vies... terwijl ik m normaal zo lekker vind, die grapefruit-maar-dan-zoeter-achtige vrucht...). Nog even boekje gelezen, chipje erbij en gaan slapen... Want ja, ik werd de volgende dag opgehaald voor de Mekong-Delta-trip!
Zaterdag 14 oktober stond ik om 7.45u helemaal ingepakt (weer die zware rugzak) en uitgecheckt (van het hotel) op de stoep, om de bus in te gaan voor de Mekong-Delta-trip, die dus eindigt in Phnom Penh, Cambodja! Heb ik meteen die oversteek ook gemaakt. Al snel had ik in de bus contact met Ciarda (die daarna door naar het noorden van Vietnam gaat en daarna Laos, dus die ik daar misschien weer tegenkom?) en Louise uit Ierland en met Lean uit Nederland, uit Maastricht (nee, zij kent Hoorn niet echt! en al helemaal geen Benningbroek!!!). Na een klein reisje (van een paar uur in de bus...) stapten we over op een boot om de Mekong op te gaan, wat een grote rivier zeg! Enorm breed! Toen gingen we naar een eilandje waar we lunch hadden (om een uur of elf al, was best wel vroeg voor lunch, maar goed. Was wel een lekkere lunch, en ik had nog even gesproken met een Israelisch stel. Grappig was ook dat zij ook Adi heette, net als de engelse jongen (met Indische achtergrond, vandaar de naam). De jongen ging nog even de honden de restanten van de noodles voeren die wij niet opkregen, met stokjes... heb nu dus gezien dat zelfs de honden hier met stokjes eten... hahahaha! Daarna gingen we weer richting de boot en naar een cocos-notenfarm, waar ze heerlijke cocos-snoepjes maakten (soort caramelachtige snoepjes met cocossmaak dus) die ik uiteraard wel moest kopen... ;-) Ook was daar een bijenfarm, waar we dus heerlijke thee met honing en lemon kregen.. erg lekker zoals zij die verhoudingen deden (precies genoeg honing en lemon... hmmm...) Ook speelde er nog een bandje met live Vietnamese muziek... maar ik denk dat ik daarvoor in Cuba al teveel verwend ben... Deze muziek klonk me namelijk niet ec ht als mooie muziek in de oren. Ook was er nog de mogelijkheid om met een slang op de foto te gaan.. maar nee, dat heb ik niet gedaan... Wel even dat beest aangeraakt, om te voelen hoe een slang aanvoelt... getsie, jukkie, bah! Vervolgens weer de boot in die ons naar kleinere roeibootjes bracht, dus een vrouwtje die voorop roeide, Lean, Ciarda, Louise en ik erachter en daarachter een mannetje die ook roeide. Op de bootjes lagen ook nog de typische Vietnamese kegelvormige hoeden, dus dat werd een leuk fotomoment, allemaal een hoed op! Toen werden we weer aan land gezet om daar naar de andere kat te lopen waar de grote boot op ons wachtte, en daarbij liepen we nog langs een stelletje kinderen die een soort knikkerspelletje deden. De Israelische jongen deed even mee, wat ze natuurlijk prachtig vonden, want hij kon er niets van. Erg leuk! Aan de andere kant van de stukje land lag de boot en stapten we weer op. Die bracht ons naar de bus waarmee we verder gingen naar Can Tho, waar we ook zouden overnachten. Alleen om daar te komen, moesten we met de veerpont... en tja, onze bus was niet de enige die naar de overkant moest, enorme files dus! Dus wij alvast maar de bus uit om even de benen te strekken en alvast richting de veerpont te lopen, de bus zou ons daar dan wel weer oppikken. Dit was wel erg handig, want toen we dus bij de Mekong stonden te wachten op de bus was er net een prachtige zonsondergang te zien, geweldig mooi, al die kleuren...! zucht... Toen kwam de bus eraan en gingen we op dezelfde veerpont, om aan de overkant weer de bus in te gaan en naar het hotel te gaan. Daar in het hotel gedropt (een aantal anderen gingen naar een bungalow buiten de stad) en ik heb nog even rondgelopen in Can Tho en wat gegeten en was daarna lekker richting bedje gegaan.
Zondag er weer vroeg uitgegaan, wat ontbeten en daar zie ik toch opeens Sarah voorbij rennen! Dus gauw haar naam geroepen en ze hoorde me. Dus haar weer gesproken, zij zou ook richting Chau Doc gaan de volgende dag en de dag daarna naar Cambodja. Dus wie weet waar we elkaar nog meer zouden tegenkomen.
ehm....... sorry moet nu het internetcafe verlaten, sluit hier opeens om 21.45? Ik zal dit verhaal dus morgen afmaken... :-)))
Zo, daar ben ik weer hoor! een dagje verder, maar nu kan ik mijn verhaal ff afmaken. Anyways, Sarah dus even gesproken en mijn ontbijt even verder opgegeten. Vervolgens gingen we naar een boot, waarmee we naar de floating market gingen. De floating market in Vietnam is echt voor de locals, en bestaat dus uit grote boten die op de rivier zitten (niet die kleine bootjes in de kleine khlongs van Thailand die echt toeristisch geworden zijn). Wat erg leuk was om te zien, is dat de verkopers zich onderscheiden door op een grote mast te laten zien wat ze verkopen. En dan dus geen bordje met tekst, maar het product die aan de mast hangt! Dus een mast met daaraan een cassave, een ananas, een kool en een wortel, om te laten zien dat de kopers voor die producten bij hun terecht kunnen. Erg grappig dus! Ook waren wij een leuke attractie voor de mensen op de boten, vooral de kinderen zwaaiden hun armpjes uit hun lijf om maar naar die gekke witte mensen te zwaaien! hihihihi! We hadden ook nog even een ananas gekocht met de vier meiden, die netjes van zijn schil ontdaan werd en daarna netjes in vieren verdeeld was. Erg lekker! Ook nog even naar Sarah gezwaaid, die ook de floating market op was gegaan. Vervolgens gingen we met de boot verder naar een rijstnoedelfarm. Hier werd de rijst tot een soort pap gekookt (rijst dus niet meer herkenbaar) en die werd in grote dunne pannekoeken gestoomd. Vervolgens werd de gestoomde pannekoek op een rietenplank gelegd en in de zon gelegd om te drogen. Na het drogen werden ze een snijmachine ingedaan en kwamen er de mooie dunne rijstnoedels uit! Weet ik dat ook weer! Daarna gingen we nog door naar een tweede floating market, maar eigenlijk was dat nogal hetzelfde als de eerste. Grappig was dat de boot onderweg nog even moest tanken en we dus naar een tankstation aan het water gingen. Gewoon de benzineslang de boot in en tanken maar! Toen was het weer tijd om naar de bus te gaan en richting Chau Doc te gaan. Onderweg zijn we nog gestopt bij een krokodillenfarm en daar heb ik dus een heleboel krokodillen bij elkaar gezien, een paar duizend! En dus van klein tot groot. Daarna zijn we doorgereden naar de Sam mountain, waar een mooie tempel was, onder andere met een Lady Boeddha. Ook zijn Lean, ik en nog een andere man de berg op naar boven gelopen. Niet helemaal naar boven, want ik geloof dat ik dan helemaal al mijn vocht uit mijn lijf kwijt zou zijn... jeetje, wat was dat warm zeg!!! Dus weer naar beneden gelopen en met een fles koud water en een ventilator de temperatuur weer een beetje omlaag gehaald. Toen werden we naar het hotel gebracht en hadden lean en ik samen een kamer, lekker gezellig! Even nog naar de markt gelopen om wat fruit te halen en daarna richting een eettentje waar Lean en ik een gezellig vietnamese rijsttafel hadden besteld. Niet officieel een rijsttafel, maar doordat we allerlei verschillende gerechtjes hadden genomen zag het er wel zo uit. Vooral de varkensvlees in sojasaus, gekookt in kokosmelk was verrukkelijk!!! Alle bordjes kwamen leeg! Daarna nog even op de msn en met Sarah gemaild, die ook in Chau Doc was, maar dan in een ander hotel. Wie weet kom ik haar weer tegen in Phnom Penh of op de boot.
Maandag de 16e moesten we weer om 07.00u gereed staan en gingen we meteen de boot in. Als eerste vaarden we naar een fishing farm, waar uiteraard een heleboel vissen waren. Dit hele dorp dreef op het water en onder de schuren van de huizen hadden ze dan de bassins waar de vissen in zaten. Ook hadden we de vissen nog even gevoerd, wat een gekrioel van jewelste in het water veroorzaakte! Wat een boel vissen! Ook was het leuk om te zien dat op de paadjes tussen de huizen (lees: de loopplankjes) een paar hondjes lagen te maffen. Erg lief... Vervolgens gingen we naar een ethnische minority village, waar weer de mooiste kleden werden geweven (maar nee, toch geeneentje gekocht). Ook had het gezin daar een tweeling rondlopen van een jaar of 3m die koekjes verkochten... Dit waren werkelijk zulke liefve schatjes, dat ik maar even koekjes gekocht had... En uiteraard even wat foto's gemaakt! Ook werden we nog mooi aangekleed in de kleden en omslagdoeken die ze maakten en mochten we ermee op de foto. Ook Sarah was hier en ging verder met ons mee op de boot naar Phnom Penh, Cambodja. Dus terug op de boot even bijgekletst en elkaars foto's bekeken. Zij had ook wel een hele leuke tour gedaan vanaf Dalat naar Chau Doc, met een motorrijder (was alleen wel 50 dollar per dag...). De bootocht naar de grens duurde zo'n 3 uur, maar het was wel een leuk tochtje. We gingen onder andere door een klein kanaal langs wat dorpjes, waar weer genoeg Vietnamese kids naar ons stonden te zwaaien. Ook moesten we op een gegeven moment met zijn allen voorin de boot gaan zitten, want anders konden we niet onder een brug door... hihihi! Na dit kleine kanaal zaten we weer op de Mekong en vaarden we tot de grens met Cambodja. Daar moesten voor een aantal mensen nog de visa gereed gemaakt worden en gingen we even lunchen in een tentje daar. Even voor de laatste keer de Vietnamese Pho (noedel-soep) genomen. Toen gingen we een andere boot op... nou ja, een andere boot in dan... want dit was een dichte boot... een loeihete dichte boot wel te verstaan... jeetje echt ongelooflijk warm was het daar. Gelukkig kon je wel op en kleine voordek komen om wat frisse lucht en een briesje mee te pakken. Ook deze tocht duurde 3 uur, wat werkelijk meer dan genoeg was! Bij Phnom Penh aangekomen stapten we een bus in (niet meteen, want het was niet meteen duidelijk dat wij in die bus moesten, maar goed... lekker begin weer... ;-) ) en reden we de stad in. Ik zag meteen alweer verschillen tussen Vietnam en Cambodja; de kleding (de vrouwen dragen hier meer sarongs en doeken als kleding, waar in vietnam die pyjama-pakkies werden gedragen), er waren hier regelmatig tempels te zien (gewoon in een dorpje langs de weg waar dan opeens een grote tempel staat) en de tuktuks (de meerpersoons karretjes achter een brommertje). Nu verblijf ik de de Okay Guesthouse (klonk wel okay... ;-)), waar ik samen met Lean een kamer heb voor 3 dollar per nacht. Sarah sliep in de dorm (meer persoonskamer die je deelt met onbekenden dus), aangezien die daar maar 1 nachtje zou blijven. Dus even gezellig met zijn drieen gegeten en daarna richting internet cafe waar ik en Sarah om 21.45u dus uitgezet werden. Toen richting bed, eerst Sarah nog gedag gezegd, want die kom ik nu vrijwel zeker niet meer tegen aangezien zij maar kort in Cambodja verblijft en daarna een totaal andere reis gaat doen (naar India, voor de Himalaya-run en daarna terug naar Phnom Penh om 6 weken te kijken hoe hier het ziekenhuisgebeuren gebeurt.
Vanochtend lekker relaxed zonder wekker uitgeslapen tot 08.30u... (ja langer lukte niet...), rustig aan gedaan en zojuist met Lean het Nationaal Museum bekeken. Straks maar even kijken of het Koninklijk Paleis weer open is (hebben lange lunch geloof ik waardoor ze altijd tussen 11 en half 3 dicht zijn...)...
Ben benieuwd wat Phnom Penh en straks de rest van Cambodja me nog meer te bieden heeft!!!
Liefs en veel xxx,
Maaike 10月12日 Cu Chi-Cu Chi-ja ja-da da..... ;-)Woensdag 10-10 begon lekker relaxed op mijn kamer, ik had de dag ervoor al broodjes gekocht en die lekker met mijn smeerkaas en jam opgegeten. Ik was nogal moe, dus heb lekker uitgeslapen (na mijn ontbijt nog ff...), ik had toch geen vaste plannen. Maar goed, uiteindelijk rond 11.00u de deur uit, en lekker een rondje lopen. Eerst even lekker een ijstheetje gedaan op een terrasje waar ze een soort nevelmachine aan hadden staan, waardoor het heerlijk koel zat daar. Daarna doorgelopen naar het grote postkantoor waar ik dinsdag ook met de citytour was geweest. Daar even wat kaartjes gekocht en verstuurd (nee niet naar iedereen, gewoon ff naar thuis, naar tante Tiny en naar Aunt Lydia in Nieuw Zeeland). Daarna geluncht, en nog langer geluncht want het regende als een tierelier... dus even een goeie regenponcho gekocht (even een goeie, want die noodponcho is echt drie keer niks...) en daarna richting het Paleis van de Hereniging gelopen. Dit is het bekende paleis waar in juli 75 de tanks van Noord-Vietnam door de poorten reden, waarmee de val van Saigon werd ingeluid en het land dus weer een werd... Dit paleis wordt nog steeds gebruikt, naast het toeristische karakter, door de president. De kamers waren enorm groot om te zien en het prive-gebeuren van de president (als hij dus daar verblijft) was erg sober en stijfjes. Ook was op het dak een helikopterplatform te zien. Toen ik de verdiepingen 1 t/m 4 bekeken had ging ik helemaal naar beneden, de kelder (Bunker) in. Hier waren de oude kamers nog bewaard gebleven zoals Saigon toen bestuurd werd, met de radiokamer, decoderingskamer en de kamer waar alle beslissingen werden genomen. Zoals in mijn Trotter staat: 'hier beleef je de laatste dagen van een regime, en is er de voelbare dreiging van het Noord-Vietnamese leger'.
Daarna lekker een cappucinootje gedaan met een hazelnootlikeurtje erin en daarna richting hotel. Snel even omgekleed, wat gegeten bij Allez Boo (gezellige tent waar je meer globetrotters ziet) en door naar de bioscoop! Jawel ik had er eentje gevonden waar gewoon engels werd gesproken en met vietnamese ondertiteling (nee, die lees ik toch niet). Dus lekker even Miami Vice gekeken, met Jamie Foxx en (jummie-)Colin Farrell. Het was erg rustig in de bios... ik had gewoon een prive-bioscoop!!! hahahaha! helemaal voor mij alleen. Het was een klein zaaltje (remember Victoria II in Hoorn? nou zoiets, alleen waren de stoelen nog heel...), met allemaal tweezitsbankjes (hm, zit je dan in je eentje...) en ik zag achter me die grote filmrollen die gedraaid werden op zo'n ouderwets ding. Ik zag dat de film in totaal 6 filmrollen duurde. Echt grappig! Alleen rol 3 ging niet meteen helemaal goed, de onderste helft was bovenin beeld en andersom. Maar dat was met 3 seconden ook weer opgelost. En verder was het weer een lekkere film om te zien. Toen ik terug kwam in het hotel had ik even met Adi gesproken, een Engelse jongen die ik de avond ervoor even had geholpen met een Nederlands mailtje dat hij had gekregen. Dus even met hem wat gaan drinken in de Allez Boo. De serveerster van de avond ervoor vroeg meteen of ik nu dan wel een boyfriend had? Nou nee hoor... giechelmeid... hahaha! Maar wel gezellig mee gezeten. Wat ik trouwens hier op de straat ook heb gezien is een soort voet-badminton: een shuttle met veren en een soort plastic spiraal (zoals op van die speelgoedhamers) die de jongeren in het park met de voet aan elkaar overschieten. Erg grappig om te zien! En ook straatverkopers die met enorme stapels boeken lopen te zeulen (soms stapels die langer zijn dan zijzelf!!! zie je mij al met een stapel boeken van 2 meter hoog rondzeulen??), en maar geen boek kwijtraken... tsss...
Vandaag de 11e oktober ging om 07.00u de wekker weer, want ik had een trip naar de Cao Dai-tempel en de Cu Chi tunnels gepland. Om 08.00u de bus in waar de gids Chang zich meteen voorstelde als Slim Jim, mager mannetje als ie was... Weer een erg leuk mannetje, die veel wist te vertellen. Eerst ging de tour weer langs een handicapped-handicraft-factory, oftewel weer de lakwerken, eierschaalwerken en parelmoerwerken die door gehandicapten gemaakt werden (hm, heb dat nou wel eens gezien hoor...) en daarna door naar de Cao Dai tempel. (trouwens weer 2 nederlanders gesproken, Martine en Andre, die wat luxer aan het backpacken waren, gewoon voor vakantie dus) De Cao Dai is een bijzonder geloof, die volgens mij alleen hier bestaat. Het is een mengsel van allerlei verschillende geloven: boeddhisme, hindoisme, catholisisme, islam, confusiaansisme (leer van Confusius). En hierdoor geloven zijn dus ook in alle goden. Op zich een vreedzaam geloof: zij geloven gewoon het feit dat al die verschillende godsdiensten gewoon uiteindelijk in 1 god geloven! Zouden meer mensen moeten doen, hadden we tenminste geen geloofsoorlogen meer... De tempel was een mooie kleurrijke tempel, de vorm was als een katholieke kerk, maar dan in roze, geel, blauw, groen en allerlei andere kleurtjes en versieringen. In de tempel was het een net zo vrolijk geheel. De vloer liep geleidelijk over in een soort grote traptreden (10 stuks), waar het hoogste wat te bereiken was het Nirwana / Walhalla was. Als toerist zijnde kon je vanaf een balustrade de mis bijwonen die om 12.00u gehouden werd. Dit was er leuk om te zien. Je zag precies welke gelovingen het hoogst waren in de stappen naar het Nirwana. De mis was erg mooi om te zien, vanaf het koor hoog in de kerk werden de gebeden gezongen en de gelovingen in de kerk baden mee. Ook werd er vaak met een gong aangegeven wanneer ze weer moesten buigen en je zag dan de hele mensenmassa voorover gaan en knikkebollend voorover hangen.
Toen weer richting de bus en na een lunch naar de Cu Chi Tunnels gegaan, waar tijdens de oorlogen de Cu Chi-guerrilla's in verbleven om de vijand te verrassen. Dit waren tunnels onder de grond, op een plaats waar de Amerikanen zelf een kamp op bouwden, zonder te weten dat de vijand ('Charlie') onder hun was. Eerst kregen we een film te zien, die erg oud was, dus slechte beelden had en slecht geluid, waardoor het verhaal niet echt duidelijk te volgen was, maar goed... Daarna het bos in, waar we een kratergat te zien kregen die het gevolg was van een B52-bom van de amerikanen, mijn god wat een gat zeg! Ook kregen we de verschillende boobytraps te zien die de Viet Cong gebruikten tegen de amerikanen (niet mis hoor... alles met scherpe punten en lekker vals verscholen) en een gat in de grond die als schuilplaats werd gebruikt (lekker krappe ingang van het gat met een dekseltje van 30 bij 50 cm ofzo...). Vervolgens kregen we de mogelijkheid om met een amerikaans of chinees geweer te schieten (vraag me niet wat voor geweer, maar eentje met een pittige knal...), maar dat heb ik dus NIET gedaan!!! Alsjeblieft zeg, hoeveel Vietnamezen zijn daarmee wel niet gedood? En daar moeten wij voor de lol mee knallen? Have some RESPECT..!!! Maar goed, toen een paar mensen van de groep wel respectloos aan het knallen waren geweest, gingen we naar de tunnels... Van tevoren wel een erg benauwd idee... tunnels onder de grond (3 meter), die vroeger slechts 80 cm hoog en 60 cm breed waren, maar nu voor de toeristen groter gemaakt waren, ongeveer 80 breed bij 120 hoog ofzo... (Mam, denk aan de vliegtuigslurven, maar dan dus ieniemienie...) Pfff... durf ik dat wel?? Maar goed, mijn tas aan Martine gegeven, die er niet inging en met mijn videocamera en hoofdlamp in de aanslag de tunnel in... mijn god, wat was dat klein zeg... Van tevoren dacht ik nog: als ze voor me maar doorlopen.... maar nee... wat opstoppingen enzo... maar op de een of andere vreemde manier was het niet zo beangstigend als ik van tevoren dacht. Ik was natuurlijk wel ff lekker bezig met filmen, wat je gedachten ook wel een beetje verzet, en je loopt ook wel heel raar waar je zelf ook meer op zit te letten. Nou ja lopen, de gids noemde het eenden-pas: op je hurken, met je knieen ter hoogte van je buik / borst, een beetje naar voren waggelen. Ik heb het maar gefilmd, want dit is wel erg raar uitleggen zo. Maar goed, bedenk maar dat je door een tunnel van 80 bij 120 moet... De tunnel kon je tot 100 meter doorlopen, maar om de 30 meter kon je eruit. Ik ben er wel meteen na de eerste 30m uitgegaan, maar achteraf bedacht ik me dat ik eigenlijk wel verder had gekund, zo erg viel het me mee. Stoer van me, he!! :-))) Daarna nog even in een nagemaakte ondergrondse keuken (maar dan wel bovengronds) cassave gegeten (smaakt als aardappel) met een pindaprakje om in te dopen, en een theetje gedronken. En toen weer met de bus terug Saigon in. En wat was het druk zeg zo rond 17.00u!! Al die scooters en auto's.. Er stonden elke keer voor het stoplicht zeker 200 scooters te wachten... je weet niet wat je overkomt als je die horde dan ziet vertrekken als het groen is... Trouwens onderweg nog wel een ongeluk gezien, of tenminste, de twee scooters die op de weg lagen, de bestuurders waren beiden al weg (met ambulance?). En verder reed onze chauffeur als een gek, mijn god! ben blij dat ik dit verhaal kan tikken nu!!! Enorm snel rijden, ook door dorpjes enzo, dan weer remmen en uitwijken voor een scooter en zelfs een enorme uitwijkmanoeuvre voor een hond... ik dacht dat de bus ging kantelen joh!!! Zo erg als de bus met een behoorlijke snelheid naar links en weer terug naar rechts schoot! Pfff.... maar ik leef nog... gelukkig maar...
Net ff lekker een gebarbecued kippetje naar binnen gewerkt en een lekker ijsje toe genomen met zo'n cute parapluutje erin... je kent ze wel... heerlijk jeugdsentiment.. dus die mee genomen en ermee op de foto... sorry, moest gewoon ff... hahaha!!! En ik ga zo weer ff met Adi weer wat borrelen, die zojuist naast me is aangeschoven aan een pc. Weer ff een Saigon-biertje pakken, hij vertrekt morgen richting de Mekongdelta en daarna Cambodja.
Veel liefs en een heleboel xxx,
Maaikie 10月10日 Miss Saigon... ;-)Zo, dat was even heerlijk relaxen in Mui Ne zeg, zondag... Lekker op het strandbedje met een boekje geinstalleerd, lekker in het zonnetje, het geruis van de golven, echt relaxen! Grappig om te zien dat zodra het erg stil was op het strand (iedereen dus op zijn strandbedje lag), de kleine krabbetjes tevoorschijn kwamen uit het zand. En dan gingen wandelen, peuteren, eten en doen, erg geinig om te zien (heb dus een leuke Discovery Channel docu gemaakt... ;-)). Toen het wel erg schemerig begon te worden, ging ik naar een hangmat, waar ik lekker even verder heb gelezen, zo, wat was dat lekker zeg! Toen ff douchen, omkleden en een eettentje gezocht langs de weg. Ik moet zeggen dat de eettentjes in Mui Ne er erg mooi aangekleed uitzien, met plantjes, bamboestokken en lantaarntjes. Beter dan die ik eerder heb gezien, van die witte, neon-verlichte panden. Na het eten een filmpje gekeken op de tv en daarna naar bed, meer is er hier toch niet te doen.
Maandag 9 oktober werd ik op tijd wakker en besloot ik te ontbijten bij de aardige dames van de lunch van de dag ervoor. Ze waren weer erg blij me te zien. Even een lekker broodje jam en eentje met kaas naar binnen gewerkt. In mijn kamer daarna mijn tas weer eens gepakt en met mijn boekje naar de hangmat. Helaas begon het wel te regenen, maar ik lag daar droog onder het afdakje. Dus kon ik lekker blijven liggen..! Toen om 12.00u uitgecheckt en met tassen en al naar een tentje om te lunchen. Tijdens de lunch kreeg ik nog live-muziek van moeder en dochter (+/- 3) die tegen elkaar aan het zingen waren, erg schattig dus... Daarna kon ik de bus in. Helaas was er een Vietnamese dame naast me komen zitten die gedroogde vis mee had genomen... hmmm... daar zat een luchtje aan... maar goed, hoofd andere kant op en de lucht viel wel mee... Onderweg nog leuke dingen gezien: de planten van de dragonfruit: soort cactusachtige plant met hangende 'takken' zeg maar, waaraan die leuke knalroze vruchten hangen. Ook gezien: hoeveel bananen passen er achterop een scooter??? een heleboel!!!! mijn god, ik zag het mannetje dat er voor zat niet eens toen we erachter reden! En dan ook nog eens 1 meter in de breedte, ongeveer 1m bij 1m bij 1m aan bananen achterop dus... ongelooflijk! Ook vlak voor Ho Chi Minh City (oftewel HCMC oftewel Saigon) de red bull fabriek gezien, netjes aan de grond, zonder vleugels dus... ;-)) Bij het binnenkomen van HCMC lagen er soms enorme plassen op de weg, veroorzaakt door de regen en niet direct goed weggespoeld dus. Tja, dan zal je daar maar met je scootertje langs een grote bus rijden, terwijl die net heerlijk hard door de plas heen gaat... Splash!!! Vaak genoeg gezien hoor!
Ja ik had er wel zin in, na al dat relaxen: Saigon, de grote stad! Het is wel een moderne stad. Het scheelt zo ongeveer 50 jaar met Hanoi wat betreft de moderniteit... Hanoi is echt een hele mooie oude stad wat dat betreft. Hier zie je ook veel meer duurdere winkels en de Kentucky Fried Chicken en een nep-Mc Donalds heb ik al gesignaleerd. In Saigon kon ik meteen het hotel in waar de bus voor stopte, zit hier nu voor $7,- per nacht en dat incl internet 'at any time'... Dus kon ik mijn tas lekker kwijt in mijn kamer en meteen wat te eten scoren. Bij de buren, lekker dichtbij dus. Had wel honger, want het was al 19.00u, dus wat lekkers besteld... Wel erg hete hap... Pfff... maar ja daar moet ik maar aan wennen hoor... Mijn serveerster vond mijn blonde haar wel erg mooi, vertelde dat zij bij de kapper wel eens een ander kleurtje laat doen, maar het kan nooit zo mooi blond worden natuurlijk. Daarna ben ik naar een cafeetje in de buurt gegaan Allez Boo, waar het gezellig druk was. Wat een verschil met de eerdere plaatsen waar ik ben geweest, daar was het vaak heel erg rustig waar ik binnenkwam. Heb ook vaak genoeg alleen in een restaurant gezeten... En dan maakte het echt niet uit in welk restaurant ik ging zitten, het was gewoon overal heel erg rustig. Maar goed, bij Allez Boo gezellig met de serveerster zitten kletsen. Daarna in het hotel nog even wat gemaild en gemsnd (met paps, mams en mini) tot een uur of 0.00...
Vandaag (10-10) om 07.00u de wekker gezet, even douchen, aankleden en bij de buren even een ontbijtje nemen. Daarna in de lobby van het hotel gewacht tot ik opgehaald werd voor de Saigon tour. Want ik dacht: geen idee waar ik nu precies ben: eerst maar ff een city-tour doen! Maar het weer zat niet erg mee vandaag: regen regen en nog eens regen... (het hondje dat voor het kantoortje waar we nog even moesten wachten leek er minder erg in te hebben, liep gewoon vrolijk heen en weer.. snoepie zeg...) Gelukkig had ik wel een optimische gezellig gids, Chau, die ons de dag wel doorsleurde. We hadden een leuk klein groepje: 2 aziaten, 2 franse meiden en 2 andere hollanders naast mij. En tja even gevraagd waar deze hollanders nou weer vandaan kwamen, nou uit Baarn... (hey, eens geen mensen uit west-friesland?) Oh nou ik woon in de buurt van Hoorn. Oh, zegt de vrouw: ik heb heel lang in Hoorn gewoond... Tsss... nou vraag ik je!!! Mag ik eens nederlanders tegenkomen die NIET weten waar Benningbroek ligt?? ;-) hahaha! Maar goed, de city-tour: als eerste gingen we naar het Museum voor oorlogsmisdaden tegen Vietnam. Wel een eenzijdig beeld van de gruwelijkheden van de Amerikanen, geheel uit het oogpunt van de Vietnamezen (ook vast geen lieverdjes), maar wat een gruwelijke beelden zeg.... kreeg tranen in mijn ogen bij het zien van de foto's van mensen en kinderen (!) die door Agent Orange of Fosforbommen gruwelijk verminkt waren... ook alle foto's van de kinderen van soldaten die met Agent Orange in aanraking waren gekomen (sommigen waren wel enorm gehandicapt, werden maar 60 cm groot en konden niet lopen enzo...)... afschuwelijk... Daarna nog kindertekeningen gezien van kinderen die getekend hadden over de oorlog, de gevolgen en over vrede op de wereld... was wel erg mooi om te zien hoe zij met kinderlijke onschuld die dingen toch zo treffend wisten vast te leggen. Ongelooflijk... Vervolgens naar een fabriek geweest waar gehandicapte mensen aan het werk waren met de prachtigste lakwerken, parelmoerinlegwerken en eierschaalkunstwerken (ministukjes eierschaal op houtwerk). Daar uiteraard wat souvenirs gekocht: mijn eigen mooie eetstokjes! En een uitklapspiegeltje met op de voorkant een met parelmoer ingelegde dame, en een vietnamees poppetje met de welbekende kegelvormige hoed. Daarna door naar de Giac Lam Pagode, waar een aantal vietnamese mensen een wens deden. Ze moesten deze wens opschrijven, samen met hun naam en leeftijd, en een fles olie kopen. Deze olie werd dan in een soort standaard gegoten, terwijl hun naam, leeftijd en wens werd uitgesproken, die dan dus zou gaan uitkomen... Daarna met de bus nog wat rondgereden en een aantal mooie gebouwen gezien, zoals het stadhuis en het theater. Daarna was het tijd om te lunchen. Na de lunch richting China-Town gereden en daar over de Binh Tay Markt gelopen, was wel leuk om te zien. In het midden vand e markthallen was een soort open binennplaats met een gedenksteen voor de mensen die de markt opgericht hadden. Ook nog langs de medicijnwijk gelopen waar van de meest aparte dingen 'medicijnen' worden gemaakt, haaievinnen, zeepaardjes en uiteraard de slangen op sterk water (yuk). En een katholiek kerkje gezien in de Chinatown-wijk, ook erg apart. Vervolgens ging de tour langs de Thien Hau tempel en het Centrale Postkantoorgebouw (leek wel een soort stationshal zo groot!). Ook nog een kerk bezocht die de Notre Dame van Saigon wordt genoemd, maar dat is puur vanwege de grootte, niet omdat het op de Parijse versie lijkt. Wat wel raar was, was dat de op zich mooie beelden van Jezus, Maria, Anna, Yves en allerlei andere franse heiligen met rare neon-verlichting omlijst waren... zie je het voor je? een maria beeld met daaronder in roze en blauwe letters: Ave Maria... tsss.... Daarna zouden we nog naar het Museum van de Hereniging, maar helaas ging die net sluiten. (maar daar kan ik morgen ook wel heen gaan? hm, maybe.) Dus richting de Nha Rong Werf gereden waar een soort Ho Chi Minh-museum was. Ik moet zeggen dat ik deze leuker vind dan die in Hanoi, veel minder protserig en meer info en leuke beelden van Uncle Ho.
Nou, ik heb nu erge trek, dus ga ff een Sushi-bar of iets dergelijks opzoeken, om in gedachten met de Le:en-ers in Nederland mee te doen... ;-)
Veel liefs,
Maaikie, alias Miss Saigon ;-)) 10月8日 Relaxen in Mui Ne...Donderdagochtend een beetje uitgeslapen en weer van het heerlijke ontbijtbuffet genoten van het hotel. Daarna heb ik mijn tassen weer goed ingepakt, om vervolgens mijn grote tas in de lobby van het hotel neer te zetten. Mijn dagrugzakje weer over de schouder en even een rondje lopen in Hoi An. Rond een uur of 12.30 naar het hotel gegaan, want ik had van Sarah gehoord dat ze vandaag in Hoi An zou aankomen. Bij de receptie even gevraagd of de bus van de open tour al bijna aankwam, maar die was een half uur geleden al aangekomen? Oh, he, shit, net gemist dus. En geen idee of Sarah hier ook verblijft. Dus maar even voor het hotel op een stoel in het zonnetje gaan zitten, ik had immers aan haar doorgegeven dat ik in dit hotel zat, dus misschien komt ze nog. Na ongeveer 10 minuutjes zag ik haar opeens bij de receptie staan: ja hoor, ze zat dus wel in het hotel, in mijn oude kamer zelfs! Ze was daar met John en we gingen met zijn drieen gezellig samen lunchen. Overigens spraken John en ik voornamlijk engels met elkaar, vanwege Sarah, dan kon zij het tenminste ook allemaal volgen. In het restaurantje heb ik toen specialiteit nr 3 genomen: White Rose, een soort rijstdeegflapjes (had ze ook al in Hanoi gegeten, dankzij de collega van Koos) in de vorm van een roos, gevuld met wat garnalen en daarbij groenten in een lekker sausje. Daarna met John en Sarah een rondje gelopen in Hoi An. Even naar de Japanse overdekte brug. Dit is overigens een klein bruggetje, maar wel mooi om te zien. Mooi versierd en een grappig detail is dat aan de ene kant van de brug twee stenen apen zitten en aan de andere kant twee stenen honden. Dit is zo gedaan omdat de bouw was begonnen in het jaar van de Aap en geeindigd in... jawel: het jaar van de Hond. Daarna zijn we met zijn drieen naar de kleermaakster gelopen. De dames waren natuurlijk weer erg blij om me te zien en helemaal nu ik twee vrienden mee had genomen die ook wel wat kleding wilden laten maken. Dus kregen we banaantjes, een flesje water en ik kreeg ook nog een bus pringles mee, omdat ik zo’n lange busreis ging doen en dan moet ik wel eten mee hebben natuurlijk... zo lief! En daarnaast zouden Sarah en John de dag erna, als ze hun kleding ophaalden, ook wat te eten krijgen. Heb net per mail van Sarah begrepen dat ze White Rose kregen. De kleding was overigens leuk om te zien (maar helaas nog net niet helemaal zoals ik wilde... maar daar vind ik wel wat op... heb zelf ook een naaikitje mee... hahaha). Daarna even rondgelopen en op zoek naar een restaurantje, waar ik soep en een kipsalade had genomen. Rond een uur of 17.50 naar het hotel gelopen, waar de bus al klaarstond. Dus mijn tas gepakt, Sarah weer gedag gezegd en bijna de bus in. Er was alleen nog een ander meisje die nog op haar vriendin stond te wachten, want zij hadden 18.30 doorgekregen ipv 18.00u! De bus wilde bijna gewoon zonder haar vertrekken, maar dat konden we echt niet toestaan, want die meiden moesten in Nha Trang hun vliegtuig halen de volgende dag! Dus even uitgebreid voor de deur van de bus staan wachten, terwijl het meisje haar vriendin ging zoeken. Dit om er dus zeker van te zijn dat de bus niet zomaar vertrok zonder hun. Uiteindelijk besloot de chauffeur om 18.20 dat ze nog wel tot 18.30 wilden wachten... tsss, eindelijk... Dus toen iedereen er eindelijk was, konden we vertrekken. Onderweg richting Nha Trang (en mijn bestemming Mui Ne) veel gezien van het mid-autumnfestival. De draken waren nu nog uitbundiger aan het dansen op het ritme van de trommels en klommen in hoge palen (en dan dus te bedenken dat 1 draak uit 2 personen bestaat en die dus als een beest die stok inklimmen!) en op hoge tafels op wielen. Ik heb zelfs gezien dat ze tot de 2e verdieping van een huis kwamen met hun klimkunsten! In de bus nog gezellig met Ulli en Edith uit Munchen zitten kletsen, dit was het duitse stel dat ik ook al even had gesproken in de bus naar Hoi An. Vervolgens weer een moeizaam nachtje in de bus (geloof me, 24 uur in de bus naar spanje is comfortabeler dan dit...). In Nha Trang ontbeten met Ulli en Edith en met een kleiner groepje weer door met de bus naar Mui Ne. In Mui Ne rond 13.00u aangekomen en daar op zoek naar een leuke goedkope slaapplaats. En ook gevonden! Voor $6,- per nacht in een schattig parkje, dit is echt heel mooi gebouwd allemaal, ik slaap nu in een kamer in een soort boerderijachtig gebouw, met rieten dak. Dit allemaal in een U-vorm en in het midden een mooi tuintje met onder andere bloemenbomen. De kamer is dan wel met een ventilator ipv een airco (maar ‘s nachts echt goed uit te houden hoor) en koud water uit de kraan, maar warm water heb ik hier echt niet nodig! Dit parkje heeft ook nog eens een aardig strandje (wat niet voor alle hotels en parkjes hier geldt). Vervolgens even bikini aan en naar het strand gegaan, lekker de zee ingeweest en lekker in een hangmat gerelaxed... heerlijk na die busreis! Vervolgens even op zoek gegaan naar een plaatsje waar ik kon lunchen (genoeg hier langs de weg), want ik had inmiddels al enorme trek... tja, wat wil je ook, het was al 16.00u... oeps... Dus lekker wat gegeten en weer richting kamer gegaan. Daar een beetje tv gekeken en toen het dus eigenlijk tijd was voor het diner had ik geen honger... was ook te moe om op pad te gaan. Dus nog even wat pinda’s en chippies genomen, en dat was het maar weer voor mijn diner... slecht he... maar meer ging er echt niet in. Ook ben ik maar op tijd naar bed gegaan, ten eerste om de moeizame nacht van de bus weer in te halen en daarnaast omdat ik een tripje in het vooruitzicht had voor de volgende dag... om 05.00u ‘s ochtends...!!! Dus ik mijn wekker lekker vroeg gezet... wekker niet gehoord (heeft wel vaker kuren dat ding)... en ik werd net op tijd om 04.50u wakker! Dus wat water in mijn gezicht geplensd en snel aangekleed en naar buiten waar de moto-biker al op me stond te wachten. Als eerste gingen we naar de white dunes, de hoge witte duinen dus (nee, niet eens recht aan het strand, maar een stukje het binnenland in). Daar wat rondgelopen en ook nog ge-sandboard!!! Was wel ff eng, maar erg gaaf om te doen: op een stuk hard-plastic zo op je buik naar beneden glijden! Gelukkig wilde en aardige spaanse dame wel even mijn tas vasthouden en wat foto’s maken (ja: dan sta ik er ook weer eens op...). Volgens mij heb ik nu wel overal zand meegenomen van die duinen, maar goed... ;-) Daarna naar de Canyon gegaan: erg mooie rode rotsen, die dus met zonsopgang er nog mooier uit zouden zien… vandaar dus zo vroeg op pad... maar ja, het was een beetje bewolkt en de zon kwam pas later door... Vervolgens de Red Dunes bekeken, die dus van roder gekleurd zand waren. Dit was wat minder spectaculair dan ik dacht, en er waren een boel toeristen, waardoor ik maar heel even daar bleef. Daarna door met de scooter naar de vissersmarkt, waar het dus ‘s ochtends vroeg een drukte van jewelste is. Alle vissersboten in de haven, hun vangst verkopen aan de mensen uit Mui Ne en omliggende dorpen. Ook daar werden buffels gebruikt om de zware karren over het strand te krijgen, die ik overigens wel vaak over de weg heb zien lopen vandaag (remmen, om die beesten heen, en weer doorrijden...). Ook op het strand nog een meisje gesproken, Anh, die de 3 standaardvragen stelde: What’s your name, how old are you en where are you from? Meer engels kende ze overigens niet. Daarna weer achterop gesprongen (nou ja, zo ongeveer dan) en op naar de waterval. De moto-biker legde me uit dat ik het water in moest en dan door het riviertje moest lopen naar de waterval. Erg apart dus, maar het was de enige route naar de waterval. Na ongeveer 1.5 km lopen door het water en stukjes over de kant (oh ja, ook nog klavertjes vier gevonden! This must be my lucky day!!! Groeiden daar wel erg veel hoor... hahaha) eindelijk de waterval gevonden. Het was wel mooi om te zien allemaal, maar wat minder groot dan ik hoopte. Maar goed, het riviertje was ook niet echt groot en diep, dus meer kon ik ook niet verwachten. Rond een uur of 9 was ik weer terug bij het hotel en even ontbeten bij een restaurantje vlakbij. Daarna even in de kamer relaxen (vooral van het vroege opstaan), douchen, zonnecreme op, bikini aan en zo weer richting strand, lekker om te relaxen dus... Even opladen voor ik morgen naar Ho Chi Minh City vertrek, de grote stad, beter bekend onder de naam Saigon (maar sinds 1976 de naam van de grote leider Ho Chi Minh draagt)... Veel liefs en dikke knuffel, Maaike PS: Nel en Jan: gefeliciteerd met jullie kleinzoon en feliciteer Cis en Fer namens mij! x 10月5日 My Son (uitspreken als mi son :-P)Zo, net weer mijn buikje volgegeten voor slechts 3 euro (en dan bedoel ik ook echt vol!)...
Vanmorgen op tijd mijn bed uit, even douchen, aankleden, en naar het ontbijtbuffet. Mijn kamernummer doorgegeven, ter controle dat ik ontbijt inbegrepen heb, en naar het buffet. Jummie! dat smaakt lekker zeg! Broodje kaas (je kent ze wel, die voorverpakte plakjes kaas per stuk, net plastic, maar op vakantie smaakt het wel goed... ;-)), broodje met een soort zoete pannekoek, en wat fruit toe: ananas en dragonfruit. Dit laatste is erg grappig fruit om te zien: knalroze schil en van binnen wit vruchtvlees met allemaal kleine zwarte pitjes, net als een kiwi zeg maar. De smaak is niet echt overweldigend, eerder flauwtjes, maar het vult wel goed. Daarna mijn tas gepakt in mijn kamer (uiteraard weer het fototoestel en videocamera, bijna al een uur volgefilmd!, mee) en even op de trap voor het hotel in de zon wachten tot de bus komt. Tijdens het wachten zag ik dat tegenover het hotel een soort klooster zit, met voornamelijk monniken in een grijs gewaad. Uiteraard kwam de bus niet stipt om 08.00u, maar een half uur te laat... ach, moet kunnen, ik heb geen haast... ;-)) Daarna nog een paar korte stops om andere mensen op te halen en daarna de stad uit.... lukte alleen niet zo snel, want door de troep van de tyfoon en de bijbehorende opruimwerkzaamheden (en de daarvoor bestemde flink-in-de-weg-staande vrachtwagens) kwam de bus niet overal snel langs. We hadden wel een grappige gids mee, die een paar leuke verhalen vertelde over het Vietnamese leven. Je ziet hier bijvoorbeeld veel mensen, vooral vrouwen, rondlopen met een mondkapje tegen de vervuiling (alhoewel, ik moet zeggen dat ik dat hier nog wel vind meevallen, in Hanoi zou het erger zijn) en een aantal dragen daarbij ook lange handschoenen en bedekken hun hoofd met een petje. Dit laatste doen ze om zo wit mogelijk te blijven, puur uit ijdelheid dus. Een beetje de victoriaanse tijd dus: als je wit bent ben je tenminste geen landarbeider. De gids maakte daarover nog de opmerking: the whiter I am, the more girlfriends I have....! And you tourists want to become darker, so I will be more beautiful...! hihihi! Daarbij de opmerking dat hij dus wel een van de donkere Vietnamezen was... ;-) Ook vertelde hij over het trouwen in Vietnam en dat hij dus graag een meisje wilde die van een rijke familie kwam, want dat betekent een dikke buffel als bruidsschat! And a big buffalo is a very good barbecue!!! hihihi! De kleding die je hier trouwens ziet: de vrouwen van boven de 40 dragen voornamelijk een blouse, met daaronder een hemd die precies matching is met de broek... en dan dus ook nog in pyjama-kleurtjes (lichtblauw, lichtroze) en printjes (bloemetjes, beertjes)... net alsof ze over hun pyjama even een blouse hebben aan gedaan.... erg apart... Het ruikt hier overigens op straat veelal naar wierrook, dat iedereen nu aan het branden is ('s avonds) voor dat Mid-Autumnfestival. En ik moet zeggen dat dat beter is dan afval en vleesverwerkingen... ;-)))
In My Son aangekomen kregen we een korte uitleg over de route die we konden volgen langs de verschillende groepen tempels en ruines. De gebouwen waren gebouwd door de Cham (ook als Champa gelezen) die zich lange tijd tegen de Chinezen bleven verzetten. Dit gebeurde in de 4e t/m de 11e eeuw (ongeveer), eerst begonnen ze met houten bouwwerken, maar die overleefden de tand des tijds en oorlogen niet. Daaran begonnen ze met het bouwen van stenen tempels (Hindu-temple-towers) en dergelijke, met speciaal op elkaar gestapelde rode stenen, dit deden ze zonder specie. Ook hadden ze mooie uithouwingen in de stenen aangebracht, zoals goden, geesten, planten en dieren. My Son is sinds '99 een Unesco Wereld-Erfgoed. Ook was er nog een dansgroepje te zien die op muziek mooie bewegingen maakte. Uiteraard even gefilmd. Daarna gingen we met de bus weer terug richting Hoi An en stapte ik met een groepje op een gegeven moment uit de bus om op de boot te stappen. Lekker een stukje varen over de rivier. Nog even een winkeltje bezocht met prachtige houtsnijwerken en mooie stoelen (maar dat past niet in mijn backpack... ;-))) en daarna aanmeren in Hoi An.
Toen ik weer terug was in het hotel heb ik even bij het zwembad gelegen en daarna ging ik bij een lief vrouwtje langs om wat mooie kleding te laten maken. Ik was er gister al langs gelopen en toen vroeg ze of ik dan 'plies toemorrow' langs wilde komen. Nou vooruit dan maar. Er zijn namelijk nog wel 60 andere kleding-op-maat-winkels in dit plaatsje, en geloof me, je kan er echt niet onderuit... in elke straat zijn er minstens 7 te vinden.... Ze gaf me een paar dikke 'wehkamp'-gidsen, met de collecties van herfst-winter 06-07, zomer 06 en zo terug. Daaruit kon ik dan een model kiezen (ja, ik lijk op die blonde dame uit dat boek... en ook op die andere blonde dame ja... ;-) Maar nee, niet op Yfke Sturm... hahaha) en uit de winkel een stofje. Ze hadden allerlei mooie stofjes en wilde werkelijk alles wel voor me maken. Uiteindelijk een leuk elastisch shirtje gekozen met een mooie halslijn en een mooi blousje van een mooi kreuksatijn met een soort borduursel erop. Uiteraard volgen de foto's hier nog van. Daarna de maten opgemeten, want het wordt uiteraard geheel op maat gemaakt. Morgenmiddag is het al klaar en dat voor slechts 15 euro! Daarna in het hotel even omgekleed en op pad voor het diner. Nou, zoals ik al zei: heel lekker gegeten voor 3 euro, heerlijk Fried Wanton, ook weer een vietnamese (streek)specialiteit. En het smaakte heerlijk... hmmm....
Morgen om 18.00u vertrekt mijn bus weer, ga ik weer verder naar het zuiden. Want hoewel dit wel een schattig plaatsje is, heb ik niet de behoefte om hier langer te blijven (heb ff niet zoveel zin om ook hier allerlei musea enzo te bezoeken). En dus heb ik de Open Bus weer aangegeven dat ik weer mee ga, ditmaal naar Mui Ne. Ben benieuwd hoe het daar is... Morgen overdag zal ik hier in Hoi An nog wel ff rondstruinen en wie weet wat ik dan nog tegenkom... En uiteraard mijn shirtjes halen!!!
Veel liefs en xxx,
Maaike
PS: Ik moet wel ff zeggen dat ik me soms wel alleen voel hoor... zo raar dat het leven daar in Nederland gewoon doorgaat zonder mij en ik hier in den verre helemaal in mijn uppie zit... :-(
en PS II: Ik probeer ook wel wat vaker mensen foto's van mij te laten maken, zodat ik er zelf wat vaker opsta (zelfontspanner is toch wel wat link met al die mensen eromheen, voor je het weet sta je er rennend achter de dief aan op...), maar bij sommigen heb ik echt zoiets van: ben blij dat je mijn hoofd er tenminste helemaal opgekregen hebt... maar dan wel precies voor hetgeen dat ik ook op de foto wilde hebben... tsss... nee, dan is het met mijn oog voor fotografie toch wel wat beter gesteld...
10月4日 Hoi An, Hoi Maaike ... ;-)Gisteravond even gezellig met Sarah gegeten, lekker kip met cashewnoten, smaakt altijd lekker! Daarna de tas uit de luggage-room gehaald en het taxibusje in. Ook nog wat andere reizigers ontmoet, waaronder John, uit Nederland... uit Blokker... What's next: iemand uit Nibbik en daarna iemand uit Benningbroek? hahaha! jeetje, ongelooflijk, alle Hollanders die ik heb gesproken komen wel uit Noord-Holland vandaan! Door het taxi-busje werden we allemaal naar de touringcar gebracht, waar de tassen onderin gedaan werden en wij ons in de bus installeerden. De bus werd goed volgestouwd, dus hadden we geen extra stoelen over waar we wat makkelijker konden liggen. Na ongeveer 2 uur rijden hadden we een stopje bij een restaurant, voor degenen die nog niet gegeten hadden en om even naar de wc te gaan en tanden te poetsen enzo. Hm, nou, wc? een goot langs de muur... that's it!!! De buiten-pisbakken in de Alkmaarder Hout waren volgens mij makkelijker om als dame de behoefte boven te doen... Gelukkig was er ook nog een heerlijke ouderwetse hurk-wc met de bijbehorende geuren en kleuren... Altijd fijn... snelsnel gedaan dus... daarna buiten de tanden gepoetst en de tuin in gekwat... Net tussen de geiten en varkens in.... Nee, het was niet bepaald een luxe-wegrestaurant!!!
Daarna de bus weer in en een poging doen om wat slaap te vatten... nou dat gaat moeilijk in een bus die constant toetert omdat hij wil inhalen, dan weer moet remmen omdat dat niet echt lukt... hm... nou lekker tochtje gaat dat worden!!! Daarnaast werd ook regelmatig uitgeprobeerd of de lichten in de bus het nog wel deden. Ja hoor, dus konden ze weer uit... om tien minuten later weer te proberen.... En dan de airco die aan en uit gezet werd... om ons wakker te houden? En ook de muziekinstallatie, met de meest afgrijselijke muziek moest ook midden in de nacht even uitgeprobeerd worden.. why oh why??? Maar goed, brak en zonder gevoel in mijn kont (mijn god, ik wist echt niet meer hoe ik moest zitten...) kwamen we aan in Hue, waar ik helaas niet ga verblijven. Dit ivm mijn tour naar het zuiden, omdat ik de 20e oktober Vietnam weer moet verlaten... Mijn plan: Hoi An (ook hallo), Mui Ne en daarna Saigon (Ho Chi Minh City). In Hue aangekomen afscheid genomen van Sarah, die wel in Hue blijft. Maar goed: misschien komen we elkaar nog tegen in het zuiden of in Cambodja, waar zij ook heen gaat. Ik weer de bus in en kijk nog even naar buiten, waar ik mijn tas betjes tegen de muur van het hotelletje zie staan!!! NEEEE!!! mijn tas moet wel mee!! Ik blij dat ik nog even goed keek (ik vertrouwde het al niet helemaal...) en mijn tas direct weer in de bus gezet. Daarna in de bus en tijdens de korte ontbijtstop even een duits en een amerikaans stel gesproken en een groepje russen (alhoewel daar niet echt goed mee te praten viel... mijn russisch is niet zo goed, en hun engels was ook niet echt denderend...). De rit ging overigens ook nog door een 6 km lange tunnel, die er net sinds 1 jaar is, dat scheelde weer een rit door de bergen! Nu zit ik in hotel AnPhu in Hoi An, dit is net leuk voor een paar daagjes. Dus voor morgen een tripje naar My Son geboekt en vrijdag overdag maar even de bezienswaardigheden van de stad bekijken (niet al teveel musea meer... heb er in Hanoi al genoeg gezien) en dan vrijdagavond de bus is richting Mui Ne, waar er mooie zandstranden schijnen te zijn en hoge duinen.
Overigens is het hier wel een bende vanwege de tyfoon, die nu gelukkig helemaal over is. Er zouden nog wel regenbuien komen, als gevolg, maar hier in Hoi An is het stralend mooi weer, ik moet flink insmeren met hoge factor om niet te verbranden. Wat ik onderweg heb gezien: betonnen electriciteitspalen die geknakt waren (alsof het luciferhoutjes zijn...!), daken kapot (en mensen die het weer probeerden te repareren), boulevard van Danang die helemaal aan flarden was (palmbomen omgewaaid en zelfs de stenen uit het pad eruitgerukt! jeetje!), en verder overal bomen en takken op de straten. Ook is het nogal rustig in de straten, weinig toeristen enzo. Dus de verkopers klampen zich aan iedereen vast om maar iets te verkopen (ja, daar heb ik dus geen zin in...). Net ook nog gelezen op internet: een vliegende baby had de tyfoon overleefd! Het kindje van 13 maanden oud werd met wieg en al over een 2 verdiepingen hoog gebouw geblazen en kwam verderop in een vijver terecht waar het in de takken bleef drijven... alleen wat kleine wondjes, maar verder niets aan de hand... ongelooflijk!
Ik heb net bij een leuk restaurantje de plaatselijke specialiteit gegeten: Cao Lau. Dit zijn dikke noedels (doorsnee is vierkant), met varkensvlees, sla, croutons en een rijstpannekoekje (knapperig gebakken crepe, als een soort proekoek.. ehm kroepoek erop), en dat dat op smaak maken met een soort muntsaus en sojasaus. Smaakte goed en het was dus een gezellig knus restaurantje (Miss Ly - cafetaria). Het is hier ook volop het Mid-Autumnfestival dus momenteel komen er steeds kinderen langs over de straat met trommels, bellen en chinese draken. Erg leuk om te zien hoe de kinderen op de maat van de trommels de draak laten bewegen (heel leuk staccato). Nou, ik moet mijn arme gevoelloze kontje even wat rust gunnen door er niet meer op te zitten, dus ik ga lekker in bad in mijn hotel en daarna met een boekje richting bed, denk ik... kan ik morgen in de bus en boot weer zitten voor My Son (de Cham-vindplaatsen).
Veel liefs en knuffels,
 MaaikePS: Thinking of you too, lieffie... 10月3日 Relaxen tot de minibus vertrekt...Zo, het was dus gelukt om de foto's erop te zetten. Nu hopen dat ze het thuis nog kunnen opslaan op de pc, dan is het helemaal goed... :-))) Zondag was het erg gezellig met Koos, Dung, Minh Quan, Mai Linh en nog een ander stel met hun dochtertje. Om 16.00u afgesproken bij het Nikko Hotel, dat tegenover het park ligt. In dat park was het vol met activiteiten voor de kinderen, want het is Mid-Autumnfestival ofzo. Een soort nieuwjaarfeest voor de kinderen voor zover ik begrepen heb. Bij de ingang stonden de boxen op hun hardst met muziek en geratel, waarschijnlijk van iemand die iedereen welkom heette en vertelde wat er te doen viel ofzo, iedereen dus met de vingers in de oren erlangs om niet doof te worden... Dit feest werd allemaal gesponsord door Omo (je weet wel, die door en door schoon wast....) en dat was wel te merken aan de dingen die de kinderen konden doen: op een kliedermuur met je handen alles volkliederen (en nee, dat waren geen mooie vingerverftekeningen, echt: geklieder op niks af...) en kleien met de rode modderklei.... Tja: dan moeten de papsies en mamsies wel Omo in huis halen... ;-))) Helaas werden er geen proefpakketjes uitgedeeld zoals in Nederland bij dit soort gesponsorde activiteiten... Maar goed, wij gingen gewoon lekker in het park een rondje om het meer lopen met zijn allen, om ook de luide muziek een beetje uit de weg te gaan. De kids hebben daarna nog een rondje in de draaimolen gedaan en lekker in de zandbak met speelattribuut gespeeld (nee, ik bleef gewoon aan de kant staan hoor... :-P) Daarna zijn we met zijn allen naar een restaurant gegaan, met allerlei eten in buffetvorm. Met de vrouw van het andere stel ben ik daar langsgegaan om de echte Vietnamese specialiteiten te nemen (en niet alleen de standaarddingen), en nee, niet eens loempia's... wel een soort rijstdeegflappen met kruiden, speciaal gekruid vlees en de echte fresh springrolls. Het smaakte allemaal heerlijk. Daarna werd ik weer netjes naar de hostel gebracht en heb ik daar dus nog even de foto's op de site gezet.
Maandag 2 oktober was niet zo lekker begonnen voor mij, ik was niet echt lekker, maar toch even mijn ontbijtje genomen in de hostel... daarna naar mijn kamer en sprinten naar de wc omdat alles er razendsnel weer uit wilde... van boven en van onder... pffff hoe ga je dan op de wc zitten... hm? Daarna dus maar even een paar uur op bed gelegen, niets gedaan en geprobeerd nog wat te slapen, tussen de wc-bezoekjes door... Daarna voelde ik me weer wat beter en ging even een rondje lopen. Toen even geluncht (om 1430u ofzo pas...): soep en wat fruit. Dat bleef er gelukkig allemaal gewoon in. Daarna weer richting de hostel gelopen en 's avonds ging een kleine pizza en salade er wel in (even geen 'lijst' dit keer...). Daarna ben ik op zoek gegaan naar een bios, omdat ik had gehoord dat ze hier veelal films in het engels vertonen, met vietnamese ondertiteling. Maar helaas, de bios die ik gevonden had had alleen films in volledig vietnamees... helaas, geen superman returns in het engels voor mij... dus weer terug naar de hostel. Het was ondertussen begonnen met regenen, als gevolg van de tyfoon. Gelukkig geen harde plensbui ofzo, dus dat scheelde. Toen dus in de hostel ff het internet op gegaan, en met Sarah (engelse, die van Sapa-trip) zitten kletsen. Zij vertrekt ook dinsdagavond met de mini-bus richting zuiden, dus reizen we dan gezellig samen. Ze vertelde dat zij dinsdag naar het Ethnografisch museum wilde gaan, en laat ik daar nou nog niet zijn geweest! Dus gezellig afgesproken om dat samen te gaan doen.
Dinsdag ben ik op tijd mijn bed uit gegaan om mijn tas weer in te pakken. Een deel in mijn dagrugzak die ik in de mini-bus bij me kan houden en de rest weer goed opgeborgen in mijn grote rugzak. En nog even een deel in mijn schoudertas, die ik overdag nog meeneem naar het museum enzo. Best wel een georganiseer dan hoor... ;-)) Toen even ontbeten, waar ik Sarah weer achter de pc vond, die vertelde dat de Australische Marnie ook meeging: gezellig! Hoe meer zielen hoe meer vreugd toch! Dus met zijn drieen een taxi aangehouden, omdat het museum nogal buiten de stad ligt en dus niet te belopen is. Daar aangekomen het museum ingegaan en veel gezien over de verschillende bevolkingsgroepen die Vietnam rijk is. Erg bijzonder om te zien hoe elke 'stam' zijn eigen gebruiken, kleding en rituelen heeft. Ook was er veel te zien over de geschiedenis van Vietnam, in de zin van tijdens moeilijke tijden met bijvoorbeeld eten op de bon. Er waren ook veel teksten geschreven door mensen die het zelf meegemaakt hebben en hoe zij ermee omgingen. Ook heb ik gezien met wat voor speelgoed de kinderen zoet werden gehouden en wat de mensen deden om aan extra geld te komen: zoals breien (met werkelijk een eigen catalogus om hun werk te verkopen), pinda's roosteren en die in cafes laten verkopen ('s ochtends voor het werk bij het cafe brengen en dan 's middags opbrangst weer halen) en andere handwerk-klusjes. Daarna buiten het museum om de verschillende huizen bekeken van de verschillende stammen. Heel bijzonder om te zien hoe het ene huis er heel solide en stevig uitziet en het andere weer met meer 'pracht en praal' gebouwd is. Er was bijvoorbeeld een enorm hoog huis (werkelijk meer dan 20m hoog! en dat zonder bovenverdiepingen, alleen open ruimte) bij dat als een ontmoetingsplaats voor een bepaalde stam moet fungeren. Ook was er nog een soort grafhuis (waar mensen dus in begraven werden) met aan de buitenkant wel erg bijzondere houten figuren... De beelden moeten vruchtbaarheid voorstellen... en laat ik zeggen dat de kamasutra wat subtieler is... Daarna weer terug de taxi in met zijn drieen, waar de chauffeur een leuke cd aan had staan, dus met zijn drieen al zingend: Whitney Houstons 'The greatest love' en Mariah Careys 'I can't live (if living is without you)'. Erg gezellig dus! De taxi zette ons af in de Cha Ca straat... want daar moesten we natuurlijk heen: naar de Baguette & Chocolat!!! Lekker een broodje gedaan met een heerlijke Hot Chocolat (ja ik weet het is hier warm, maar deze moest ik hebben: met echte chocolade... jummie!!!!). Daarna nog even een paar broodjes en chocolaatjes aangeschaft (...oeps...) en richting hostel gelopen. Straks om 18.30u vertrekt de minibus dus richting het zuiden en in principe hoop ik morgenmiddag in Hoi An aan te komen. Ben erg benieuwd hoe het er daar uitziet nu de tyfoon daar langsgeweest is. De tyfoon is nu helemaal over, alleen de gevolgen zijn nog wel zichtbaar uiteraard... ik hoop een droge en complete hostel te kunnen vinden om te overnachten daar... :-S En daarnaast hebben we nu wel wat last van regenbuien, maar ik vind dat dat nog wel meevalt hier in Hanoi. Misschien is daar ook richting het zuiden meer van te merken...? Het zal mij benieuwen allemaal. Zo nog ff een happie eten met Sarah en daarna dus de bagage uit het opberghok pakken en richting minibus...
Liefs en dikke zoen,
Maaike 10月1日 De eerste foto's!!!!Jawel, het is gelukt! De eerste 173 foto's staan erop!!! en ik ben hier nog maar 1,5 week.... dat belooft wat!! Je kan een slideshow bekijken of zelf doorklikken...! Veel kijkplezier!!! Sa Pa en weer terug in HanoiHoi allemaal!!! Ja, daar ben ik weer, om een mooi lang verhaal in te tikken. J Want ja, ik ben er weer een paar daagjes tussenuit geweest en heb weer genoeg te vertellen! Dus even diep ademhalen... en daar gaan we!!! Woensdagavond vertrok ik vanaf mijn hostel samen met Sarah Booth, een vrouw uit Engeland. Zij is ook een wereldreis aan het maken, alleen dan wat anders dan wat ik deed: zij is vanaf Engeland naar Frankrijk gegaan en verder alles over land getrokken, door Duitsland, Polen, Estland, Letland, Rusland, Mongolie, China en nu dus in Vietnam. Een bereisde dame dus! Was wel heel gezellig om met haar dan deze trip te doen. In de trein deelden we een coupe met Maxine and Bob from New-Zealand, wat ook erg gezellig was. Toevallig is het verhaal van Bob hetzelfde als ome Rikus toen: hij was vanuit Engeland in India gelegerd en was toen doorgegaan naar Nieuw-Zeeland waar hij Maxine ontmoette, en ging pas jaren later weer terug naar Engeland om zijn neus even te laten zien. Maar goed, in de trein was het erg lastig slapen... wiebelig, gehorig.... en als er dan gestopt wordt zit je toch ff te kijken: huh, zijn we er al?? Nee, he shit, weer in slaap proberen te komen... L Maar goed, na een nacht rijden kwamen we ’s ochtends in Lao Cai aan. Daar stond mijn naam op een lijst om naar het hotel in Sa Pa gebracht te worden, maar Sarah’s naam stond er niet bij? Heel raar, maar goed, we hebben maar weer gedag gezegd en wie weet tot later? Toen ik in het hotel aankwam, kwam Sarah ook vrij snel na mij aan, later bleek dat bij mijn naam een 2 stond, wat stond voor 2 personen. Hm, zullen ze daar Sarah mee bedoelen? Zal wel! Rare boel, want we kennen elkaar niet eens. Waarschijnlijk omdat we allebei bij dezelfde hostel onze trip hadden geboekt?
In het hotel in Sa Pa even ontbeten en om 9.45u op pad met ons groepje: ik, Sarah, Claire en Nick (zus en broer, ook engels), wandelen naar het dorpje CatCat. Prachtige uitzichten daar zeg, over de rijstvelden die trapsgewijs over de bergen verspreid liggen... weer heel wat foto-momentjes... Ook veel buffels gezien en het weven en verven van hennepdoek met indigo van een plant (ja, wiet groeit in het wild daar!). Na CatCat kwamen we aan bij een mooie waterval waar we even in de nevel konden afkoelen (nee, helaas niet zwemmen...). Deze trip was tot nu toe echter alles naar beneden, dus ja, om weer terug te moeten, hadden we weer een flinke trip naar boven! De gids stelde al voor om wat van de marihuana te plukken langs de weg, om dan na een joint wat makkelijker te kunnen lopen... ;-) Maar we hadden het op eigen krachten gered hoor... In het hotel aangekomen even geluncht, wat wel lekker smaakte na de wandeltocht! De rest van de dag hadden we vrij om door Sa Pa te lopen en rond te neuzen. Dus ging ik na de lunch eerst ff relaxen op mijn kamer, want van al dat kuitenwerk van de afgelopen dagen (ook naar Halong Bay veel gelopen) had ik dat wel ff nodig!het was alleen wel behoorlijk mistig en koud geworden tijdens de lunch, het trok echt helemaal dicht daar tussen de bergen! Maar toen dat weer wegtrok, kon ik heerlijk in het zonnetje op mijn balkonnetje zitten lezen, heerlijk zeg! Daarna nog even door Sa Pa gelopen, maar dat stelde niet zo heel veel voor allemaal. De kerk was gesloten, dus kon ik die niet eens ff bekijken. En over de markt had ik al gehoord dat Claire daar vastgepakt werd en zo ongeveer niet werd losgelaten voor ze wat gekocht had... tsss, niet ff lekker om rond te snuffelen dus.... Om 18.30u met Sarah, Claire en Nick afgesproken om te gaan eten en daar dus gezellig lang getafeld. Daarna nog met Sarah naar een internetcafeetje en wat geinternet en daarna op tijd richting bedje, want na die afgelopen nacht in de trein lonkt zo’n mooi hemelbed wel hoor... je begrijpt: het sliep heeeeeerlijk! En toen was het alweer vrijdag (29 september). Om 08.00u ontbeten met Sarah en ik had daarvoor al mijn tas ingepakt. Want vandaag zouden we gaan lopen naar een dorpje waar we ook verbleven. Dus de hoognodige dingetjes mee voor de overnachting en de wandeling en de rest in het hotel achtergelaten. De tocht was wel lekker de berg af, dus goed te doen. We liepen dwars door de rijstvelden heen en het is nu oogsttijd. Erg leuk om te zien hoe dat allemaal gedaan wordt! Ze hebben verschillende manieren van de rijst van de stengels af te krijgen. De een slaat met de stengels in een ijzeren bak zodat de korrels eraf rollen, de ander heeft weer een machine, en de volgende een machine, die wel met de voet aan gezwengeld moet worden. Onderweg weer de jongen uit Hamburg gezien en gesproken. Hij had het ook erg naar zijn zin gehad in Halong Bay en nu ook weer een leuke tocht dus! Halverwege hadden we met een grote groep een lunch gehad, wat weer heerlijk smaakte, volop fruit, en gewoon brood en kaas (nee, niet altijd lijst dus... zelfs niet als je tussen de lijstvelden luncht...). Ook tijdens deze tocht hadden we prachtige uitzichten. Toen kwamen we aan in het dorpje van de H’Mong-stam (speciale klederdrachten). In het huis waar wij zouden verblijven hadden ze een grote zolder met allemaal matrassen op de grond, dikke kussens en dikke dekens (want ja in de bergen wordt het koud ’s avonds...). En uiteraard ook klamboe’s erboven hangend, hadden we allemaal een eigen klamboe-hutje daar. Toen we de spullen neergelegd hadden gingen we in bikini naar de rivier om even lekker te zwemmen en op te frissen. Sarah, Claire en ik gingen lekker ff zwemmen en Nick bleef op de kant. Toen we een beetje uitgezwommen waren zat Nick even te kijken wat er eigenlijk daar bij de kant in het water zat... een slangetje...!! hm... ik ga niet meer zwemmen hier... hahaha! Nadat we nog even lekker in de zon hadden gelegen gingen we richting onze guesthouse waar het diner bijna opgediend werd. Er zaten nog 2 andere stellen, en tja dan kom je er dus achter dat ze allebei Nederlands zijn! Het ene stel was wel Engels en woonde sinds kort in Nederland, dus sprak nog niet zo goed nederlands, maar het andere stel, zestigers, kwamen uit Alkmaar!!! Ik heb ze nog even kunnen verblijden met het nieuws dat AZ door was in de uefa-cup (nipt, maar toch!!! Joehoe!!!!), want het zijn ook AZ-fans! Erg gezellig mee zitten kletsen, biertje van ze gekregen. Toen kregen we het voorafje: heerlijke patatjes met knoflook en kruidensmaak... jummie!!! En daarna uiteraard weer een mooie rijsttafel met allerlei lekkers. Erg gezellig werd het ook toen de waterfles met ‘ Happy Water’ op tafel kwam. Ja, gewoon in een waterfles maar het was dus rijstwijn... zo, dat is een pittig goedje zeg.... De gidsen kwamen er ook bij zitten en eentje wilde wel erg graag weten of de dames (ik, Sarah en Claire) nog single waren.. want ja, dat is toch wel reuze interessant... keep on dreaming boy... hahaha! Toen maar gaan tandenpetsen en naar bed...
Zaterdag op tijd wakker geworden van het licht en de geluiden in het dorpje. Het badje was wel hard, maar met die dikke dekens erop heb ik toch wel heerlijk geslapen hoor. Even goed ingesmeerd met zonnecreme (want dat ging best hard daar in de vallei...) en aangekleed. Toen een lekker pannekoekenontbijt gekregen, wat goed vulde voor de komende wandeldag! Daarna gingen we weer op pad, weer omhoog de bergen in. Weer langs rijstvelden en ditmaal ook door een bamboebos. We hoorden later dat de Alkmaarders met hun gids nog een dikke slang tegen waren gekomen op hun pad... hmm.. gezellig.... ;-) Toen we een heel stuk omhoog waren gekomen kwamen we bij een rotswaterval uit, waar we even gingen zitten. Het water gleed dus mooi over de rotsen naar beneden, een mooi gezicht. Daarna weer een steile afdaling naar beneden waar we over een soort mini-Golden-Gate-Bridge de rivier overstaken en vervolegns weer omhoog gingen. Daar aangekomen gingen we over de weg verder. We waren wel nogal teleurgesteld, want we liepen liever lekker door de bush-bush en langs de velden, en niet over asfalt. Maar nee, volgens de gids was er geen andere weg... hm... raar.... Toen zouden we 1.5 uur moeten lopen voor we bij onze lunchstop waren... en daar waren we na 40 minuten al... ja, ongelooflijk hoe snel wij kunnen lopen he...? Volgens mij klopte er geen bal meer van. Tijdens de lunch kwam er nog een andere groep helemaal rood en bezweet aanlopen en die hadden dus wel een bush-bush-route gelopen... en die zou niet bestaan volgens onze gids? Wat een rare boel! Na erg lang wachten kwam er eindelijk een jeep aanrijden die ons weer naar Sa Pa zou brengen. En ja hoor: halverwege kregen we een lekke band... jeetje... maar goed, er kwam al snel een andere jeep waardoor we toch door konden naar Sa Pa. De tweede chauffeur reed ook wat beter dan de eerste (dacht dat ik een whiplash kreeg in dat ding zeg.....). In het hotel even gedoucht en daarna met Nick en Claire naar een heerlijke chocolaterie gegaan... lekker een sapje met een citroentaartje erbij (die choco-taartjes leken me iets teveel van het goede zo vlak voor het diner...). Toen we daar op het terrasje zaten kwamen er ook nog een stel buffels langs... en ja hoor, gingen die gewoon rechtsaf de trap af...? Ik heb nog nooit buffels / koeien een trap zien nemen....! Later toen wij ook over de trap weer richting hotel moesten zagen we wat heerlijke buffelvlaaien liggen... Vast van eentje die niet durfde ofzo, zei Claire al... hahaha! Toen het diner in het hotel genomen, wat helaas niet helemaal naar binnen ging, in verband met het taartje wat net in mijn maag zat... hihihi. De Alkmaarders ook daar nog even gezien en gedag gezegd (en wie weet kom ik ze nog tegen, want die gaan ook naar Cambodja toe). Daarna de bus in weer naar het treinstation van Lao Cai en afscheid genomen van Claire en Nick (maar wie weet kom ik die ook nog wel tegen op weg naar het zuiden of in Cambodja). Sarah zou ik nog wel in Hanoi in de guesthouse zien. Daarna de trein in, moest ik toch verdorie in een hardsleeper coupe ipv softsleeper! En geloof me, hardsleeper is echt HARD! Sjezus amper een oog dicht gedaan en een zere rug. Ook zijn die bedjes niet echt gemaakt op mensen van 1.78m... Gelukkig had ik nog wel een pain au chocolat mee, voor de volgende ochtend... toch nog een mooi vooruitzicht... jummie! Die smaakte erg goed als ontbijt!
Daarna naar de hostel in Hanoi gelopen en gelukkig kon ik toen om 07.00u meteen mijn kamer in (en heb mijn grote rugtas weer bij me). Toen even ontbeten en een wasje gedaan in de douche en mijn kleren aan mijn waslijn in mijn kamer gehangen (ventilator erop, wordt zo droog!). Daarna nog ff gepind, wat inkoopjes gedaan: antimuggenspul van Soffell, wat een tip van Claire was: werkt als een tierelier geloof ik, en 2 bandjes voor in mijn videocamera, want bandje 1 van een uur begint al aardig vol te raken. Daarna even geluncht, een soep en een overheerlijke salade van gerookte kip, mango, avocado en mosterddressing.... jummie! Toen ff douchen, nu even internetten en ik ga zo met Koos (broer van mijn balletlerares), Dung en de kids naar een park en daarna uit eten. Vanavond hoop ik trouwens mijn foto’s tot nu toe op de site te kunnen zetten...!!!
Heel veel liefs en een dikke zoen, Maaike
PS: - Pien, erg leuk is het volgende, je kan hier in Vietnam een biertje bestellen door Ba Ba Ba te zeggen.... (is nl het biertje 333 hier...) Dus gewoon, zoals je altijd al doet... hahahaha!!! - Suus en Ap: van harte gefeliciteerd met de geboorte van Max Vormer!!! Een heuse stamhouder voor de familie!!! Ben ook erg benieuwd naar foto’s dus ont-digibeet jezelf nog meer ;-) en mail ze naar mij toe!!
|
|
|
%3a+2006%e5%b9%b410%e6%9c%88&referrer=){kind=small}
