Maaike's profileMaaike Molenaar (somewhe...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
January 21 In de druiven en stappen in Queenstown!He he, lekker: weekend! Het is een tijdje terug dat ik zo blij was dat het weer zaterdag en zondag was en ik niet aan het werk moest... hahaha! Woensdag ging het werk helaas niet door, maar donderdag en vrijdag ben ik hard aan het werk geweest in de druiven... Pfff, het is best zwaar werk hoor! Veel bukken en laag werken, maar gelukkig was het niet al te zonnig vandaag, waardoor het niet superheet was de hele dag. Evengoed wel zonnecreme op, want verbranden doe je zo hier! Ik moest op tijd mijn bed uit, en vervolgens om 07.00u bij het uitzendbureau klaarstaan. Daarna een uur in de minibus, met nog 10 anderen, op weg naar de Burn Cottage Vineyard, een biologische / organische kwekerij (dus vol met vreselijk onkruid... hahahaha). Daar de hele dag met de planten (nog net geen boompjes) gewerkt: Onkruid wieden (zeer nodig, een organische kwekerij doet niet aan wegspuiten he...), stekken omhoog binden zodat ze goed rechtop groeien, jonge stekken vastzetten, en onnodige takken wegknippen. Anyway: de eerste 16 uurtjes werk sinds zeeeeer lange tijd zitten er weer op! ;-) Dus toen ik vrijdag zeer brak weer in mijn hotelletje aankwam, ging ik eerst ff op bed liggen hoor.... pfff.... Het is overigens een gezellige groep mensen waarmee ik werk. Het wisselt wel een beetje per dag, maar met wat Duitsers, Kiwi's (Nieuw Zeelanders dus), Engelsen en zelfs een dame uit Uruguay, vermaak ik me prima! Zaterdagochtend dacht ik, na al dat spierenwerk, moet ik weer even wat lichaamsbeweging doen om de spieren los te krijgen, dus heb ik even een rondje hardgelopen in het park, de Queenstown Gardens. Daarna lekker in de stad rondgewandeld, en even een wasje gedaan. 's Avonds was ik in eerste instantie van plan om bij een Thais restaurant te gaan eten, maar ik zag een leuk Mexicaans restaurantje, dus ik dacht: ik ga daar lekker happen. Dus zit ik daar in mijn eentje te eten (ben ik inmiddels zo gewend, maakt me niets meer uit, om een tafeltje voor een te vragen, hihihihi!), en terwijl ik mijn dessert bestel, spreekt de dame achter me me opeens aan: ben jij soms Nederlands? Ehm jaha! Nou dan kunnen we net zo goed gezellig met zijn tweetjes zitten! Dus ik was gezellig bij Manon aangeschoven. Zij is sinds december aan het rondreizen en we hebben er een gezellig avondje van gemaakt. Naar een leuke karaoke-bar gegaan (en nee, niet zelf gezongen) waar we tijdens het babbelen er achter kwamen dat we allebei voetbalfans zijn... En dan ook nog een dat ik dus voor AZ ben en zij voor Ado Den Haag... En hoe groot in de kans dat je de dag nadat in Nederland de wedstrijd Ado-AZ is gespeeld (vrijdagavond, 1-3, AZ dus gewonnen, gnagna...), aan de andere kant van de wereld een tegensupporter tegenkomt? En ook nog eens eentje die in het vak Midden Noord (harde kern van Ado) staat, terwijl ik altijd in het hardekern-vak van Az stond? Echt heel maf en stomtoevallig dus!! Na de karaoke-bar zijn we nog naar een andere dancing gegaan, beetje apres-ski-achtig, maar wel leuke dansbare muziek, waar we dus tot een uur of 2 verbleven. Toen moest ik echt naar huis, want mien voooeeten doen so seer... Want ja, een onverwacht avondje stappen op hoge hakken, terwijl je dat al een hele tijd niet meer gedaan hebt, dat hakt er wel in.... Dus richting hotel gegaan en ik kom Manon als het goed is volgende week wel weer tegen in Queenstown. Ze is nu namelijk op een korte tour naar het zuiden en komt donderdag weer terug in Q'town. Wie ik ook weer tegen ga komen is Adi, de engelsman die ik in Vietnam en Cambodja heb ontmoet! Hij gaf aan dat hij 3 februari naar Queenstown vliegt vanuit Australie... Dus ikke: Whaaaat? Daar ben ik nu en daar blijf ik nog wel een tijdje!!! Dus afgesproken dat we dan de boel in Queenstown weer onveilig gaan maken en de laatste roddels weer kunnen uitwisselen... hahahaha!
Het is trouwens wel maf hoe de Kiwis je begroeten, in winkels enzo. Ze zeggen allemaal: Hi, how you doing? Eerst dacht ik nog even dat de mannen allemaal op zijn Joey's (uit Friends) me probeerden te versieren ('How you doin'...?'), maar toen de dames dat ook deden, dacht ik, oh shit, ze vragen echt serieus hoe het met me gaat... En ja, moet ik het dan ook terugvragen en een kletspraatje beginnen? Had het advies gekregen om gewoon maar te reageren met: Fine, thanks. Het is gewoon een soort ingebakken vraag, die niet echt serieus beantwoord hoeft te worden met: nou eerlijk gezegd, ik heb nogal last van mijn rug door mijn werk, en het vreselijke hete weer zit ook al niet echt mee, heb je ook al gehoord van het feit dat werken in de druiven ehm blablabla... nee dus! hahahaha!
Leuk trouwens dat ik door diverse mensen op de hoogte word gehouden hoe het in Nederland allemaal vergaat, ik geniet van die verhalen hoor!!! Helaas heb ik ook het vervelende nieuws vernomen dat een oud-klasgenootje van mij (tevens het nichtje van een vriendin van mijn moeder) afgelopen dinsdag is overleden, na een zware strijd tegen kanker... Dat zet je wel even aan het denken hoor... Dus voor iedereen: geniet van elke dag en doe wat je wilt doen... Doe ik nu ook: ik reis waarheen ik wil en geniet met volle teugen van alles wat ik meemaak... Geniet!!!
Veel liefs,
Maaikie
PS: mijn site is inmiddels de 11.000 bezoekers al gepasseerd!!! Wauwie!!! January 16 Aan de slag in Queenstown, enne: nieuwe foto's!!!Jawel, ze staan erop! De nieuwe foto's!!! Kunnen jullie eindelijk zien over wie ik het had: Auntie Lydia, de Connells, de Bowles en de Chisholms! Veel kijkplezier!
En daarnaast ben ik inmiddels van Fairlie naar Queenstown gegaan. Ik had nog een paar gezellige dagen bij Jud en Chiz en de kids gehad. We zijn nog een aantal keer naar het zwembad gegaan, waarbij ik de zorg van Bryn op me nam. We moesten ook nog naar Timaru naar Bryn's oogarts en hierbij kon ik Kieran in de auto zoethouden, met leuke kinderliedjes die ik niet ken... want ja: het bandje was in het engels... hm, dit klinkt als: alle eendjes zwemmen in het water... maar ja, wat is de engelse tekst ervan? Nee, niet: all the duckies swimming in the water.... :-P Daarna de andere twee jongens, Heath en Archie opgehaald bij een vriendin van Jud, die een ongelooflijk mooi huis had... eentje om te onthouden.. zo wil ik mijn huis ook hebben, later als ik groot ben... ;-) Zaterdag hadden we Heath, Archie en Kieran afgezet bij hun vaste babysitter en was ik met Jud, Chiz en Bryn Timaru ingegaan. Chiz ging op dvd-video-player-jacht en ik moest Jud helpen met het uitzoeken van een nieuwe zwemoutfit. Ze was helaas nog niet geslaagd, maar vond het wel fijn dat ik met mijn goeie fashion-taste haar goeie tips had gegeven... hihihi, nog een ideetje: ik word stylist... hahaha! Toen we na een uitgebreide lunch bij de babysitters aan het eind van de middag thuiskwamen moesten we als een gek aan de slag om wat te eten in elkaar te flansen, want er zouden een stel vrienden langskomen om te eten. Gelukkig is het hier in Nieuw Zeeland de traditie dat je altijd zelf wat te eten meebrengt, dus we hoefden niet alle gerechten te maken. Ik snel twee salades in elkaar gedraaid en Jud ging aan de slag met de kip en de aardappeltjes. Net op tijd klaar, ik was nog even gauw de kamer op orde aan het maken (4 kids kunnen veel troep maken...), en de visite was er. Weer een gezellig avondje, met nog eens 2 kids extra in de kamer.... Lekkere drukke boel weer dus. Zondag ben ik druk in de weer geweest om mijn tassen weer een beetje op orde te krijgen en een wasje te draaien, tussen de 5 wasjes van Jud door (ook ongelooflijk: wat 4 kids vies kunnen maken... hahaha). 's Middags was het tijd om de schapen te verzamelen (ja die hebben ze ook, naast nog wat stieren en een koe...) want het was de hoogste tijd om die eens te scheren. Dus na een schapenjacht (helaas ontsnapte er eentje steeds...) kon Chiz aan de slag om ze te scheren en de lammetjes te castreren en van hun staarten te ontdoen (arme beessies...). Ook kregen een aantal een manicure... Toen de vraag van Chiz kwam of ik ook een manicure nodig had keken Jud en ik elkaar aan en lagen helemaal in een deuk... Ik had namelijk net die ochtend verteld over de humor van mijn Le:en-liefhebbende-ex-collega's, waaronder dus de 'manicure-set' van Pien... Dus mijn Le:en-liefhebbende-ex-collega's snappen wel waarom Jud en ik zo moesten lachen. Ik heb maar beleefd geweigerd, temeer omdat de manicureschaar voor de schapen er niet zo uitzag als die van jou, Pien... hahahahaha! Na een paar schapen-scheeracties te hebben aangezien, ben ik met Jud en de kids weer richting de farm gegaan om de wasjes af te maken en het eten klaar te maken.
Maandag bracht Jud me via een toeristische route naar Fairlie toe (daar wonen ze 18 km vandaan, dus genoeg te zien op de scenic-route) en nadat ze nog even een broodje en koek voor mij voor onderweg had gekocht, heb ik afscheid van ze genomen... (ik hoorde van Jud dat Heath tegen haar had gezegd: ik ga extra langzaam doen, dan mist Maaike haar bus en moet ze blijven.... aaaahhh wat lief he?) Wel erg jammer, maar ja, nu ben ik weer de heuse backpacker! Na een maand alleen maar bij familie en vrienden te hebben gezeten, is het gevoel van vrijheid (zelf bepalen waar je slaapt, wat je eet en wat je gaat doen) toch wel weer heerlijk! De rit van Fairlie naar Queenstown was werkelijk prachtig! Ik begon me af en toe werkelijk in de Lord of the Rings-set te wanen... Langs Lake Tekapo, Mount Cook en diverse mooie landschappen kwam ik gisteravond in Queenstown aan. Snel een hotel gezocht, even wat gegeten en lekker naar de film: The Holiday... (wat is Jude Law toch een lekkere vent... hahahaha). Toen in het donker in mijn dorm-kamer (deel ik met 4 anderen) omgekleed, en naar bed... Shit, waar was mijn slaapzak? Ergens onderin dus... in het donker erbij gezocht en maar gaan slapen... Vandaag druk geweest met queenstown te doorlopen, op zoek naar werk, een sofi-nummer regelen, een bankrekening regelen.... En het is allemaal gelukt, ik heb een NZ-bank-account, een aanvraag voor mijn sofi-nummer is onderweg en ik ga morgen al aan de slag, in een vineyard (in de druiven dus)!!! Dus tja ik moet het vanavond maar niet te laat maken, dus ik ga zo ff wat eten, mijn ontbijt en lunch bij de supermarkt halen en dan mijn kleding klaarleggen voor mijn werk.... Whaaaaa, ik ga weer aan het werk...!!!! hihihihihi! Ik hou jullie op de hoogte!
Veel liefs,
Maaikie January 11 Oliebollen en hutspot in Nieuw Zeeland!!!Zo, daar ben ik weer. Ongelooflijk dat je in zo’n westers land toch weinig bereik kan hebben (mobiele telefoon en internet), maar goed, ik heb weer wat gevonden (een langzame internetverbinding bij Jud en Chiz), dus kan ik mijn verhalen weer melden. Here we go..... Vorige week heb ik een gezellig weekje gehad bij Anne, Steve en Hillary. Ik was helemaal nog vergeten te melden dat Hills samen met een vriend van hem, Jason, voor me gekookt hadden zaterdag de 30e! Ja, ik had het mooi voor elkaar, hahaha! Het was wel een makkelijke pastamaaltijd, maar ook dat gaat er altijd wel in, jummie! Na al dat uitbrakken van oud-en-nieuw had ik een rustig weekje in Christchurch. Steve en Anne waren weer aan het werk en Hillary was weinig thuis te bekennen. Dus moest ik mezelf maar vermaken met wat rondwandelen, hardlopen (alleen de heuvel van Cashmere, wijk van Christchurch, waar de Connells op wonen loop ik rustig, dan kan ik in het parkje lekker rondrennen...) en shoppen. En vooral dat laatste is goed gelukt, aangezien mijn linnen broek toch wat slijtage begon te vertonen (gaat immers al een jaartje of 5 mee op vakanties en trips), moest ik toch een nieuwe, maar wel goedkope broek zien te vinden. Dus naar een vintage-kledingzaak (laten we het maar vintage noemen ipv tweedehands... want dat staat chiquer... ;-) ), en daar een gave jeans gevonden voor het onnoemelijk hoge bedrag van 8 NZ-dollar... 4 eurootjes dus.... tsss.... En het is echt een hele gave broek! Lucky-me!! :-) Verder niets nieuws gekocht, want ik moet het ook allemaal meeslepen. Mijn tassen beginnen inmiddels een beetje uit te puilen, dus ik denk dat ik maar weer wat dingen, dan wel naar huis stuur, dan wel achter laat. Vrijdag was ik naar het centrum van Christchurch gegaan en na wat fotootjes gemaakt te hebben, naar het ziekeknhuis gelopen, waar Anne werkt. Daar een rondleiding gekregen en kennisgemaakt met haar collega’s, waaronder Rob, die in Zuid-Afrika heeft gewoond, dus met hem wat nederlandse / afrikaanse woorden gewisseld. Van hem kreeg ik ook de tip om naar de Botanic Garden te gaan, die tegenover het ziekenhuis ligt. Dus weer afscheid genomen van Anne en haar collega’s en naar de Garden gegaan. Hier was een prachtige rozentuin en diverse ’thema-Houses’ met verschillende soorten planten. Daarna weer richting het huis van de Connells in Cashmere om mijn spulletjes te pakken, want we zouden met zijn drieen (Anne, Steve en ik) richting Geraldine / Fairlie gaan naar Jud en Chiz en de kids. Na een mooie route door het binnenland van Canterbury-provence (en diverse foto-stops, waaronder een paar supergave foto’s!) kwamen we aan bij de herten-farm van Jud en Chiz. Ze wonen in een mooi landelijk gebied tussen Geraldine en Fairlie, hebben een ’oprijlaan’ van een halve kilometer ofzo, en vanuit hun huis hebben ze een prachtig uitzicht over de vallei waar de herten rondlopen. De twee oudste zonen, Heath (5 jaar) en Archie (4 jaar) waren met oma in Christchurch voor een paar daagjes, dus alleen Kieran (2 jaar) en Bryn (6 maanden) waren aanwezig. Zaterdag hebben we een korte wandeling gemaakt met Jud, Anne en Kieran (alleen de oprijlaan is al een flinke wandeling voor een peuter van 2... hahaha), en ’s avonds hebben we (speciaal voor mij, omdat ik ze moest missen zo ver van huis): Oliebollen gemaakt!!!! Ze waren niet zo lekker als die van jou, mam, maar toch wel lekker genoeg om even een Nederlands Nieuwjaarsgevoel te krijgen... ;-) En ook Kieran vond die ’olyboly’ met icing sugar wel erg lekker, hahaha! Zondag kreeg ik een rondleiding op de hertenfarm en heb ik daarna afscheid genomen van Anne en Steve die weer richting huis gingen. En aangegeven dat we elkaar misschien nogmaals zullen zien, you never know! Ik ga nu immers richting het zuiden, dus moet ik ook weer omhoog en dan kan in Christchurch weer aandoen? Maar goed, ik heb besloten nu een aantal daagjes bij Jud en Chiz te blijven voor ik richting Queenstown vertrek en heb al aangeboden: als je een oppas of hulp nodig hebt: maak dan gebruik van het feit dat ik hier ben. En dat doet Jud dan dus ook. Het weer is wel lekker de laatste dagen, dus kan ze lekker met de jongens te zwemmen terwijl ik Bryn in de gaten hou. Zo kan ze tenminste focussen op hoe het zwemmen van de jongens gaat. Maar ik moet zeggen: ik heb diep respect voor Jud met haar vier zonen... Pfff wat een geregel en georganiseer voor ze de deur uit kan... Dus ik probeer ook aan alle kanten wat mee te helpen (afwas, was opvouwen, jongens bezighouden etc), zodat ze een beetje rust her en der krijgt en haar dingen gedaan krijgt. En omgekeerd geeft ze mij ook af en toe wat kiddy-free-time... dus even de post uit de brievenbus halen (halve kilometer verderop dus…), even op internet aan de slag, een wandeling in Pioneer Park. Die laatste was een behoorlijke trip trouwens. Ik was maandag afgezet bij dat park en ben de route gaan lopen. Het was alleen wel nogal drassig van de regen de afgelopen tijd en moest ik mijn best doen om op sommige stukken niet uit te glijden... Maar goed, ik heb het gehaald, inclusief diverse oversteken over beekjes (en nee, niet omgedonderd...) en pittige klimpartijen (waarbij ik soms serieus twijfelde of het wel de juiste weg was... moet ik echt dit steile stuk omhoog klimmen? Hm, daar staat wel weer een oranje pijl, dus het zal wel...). En wat een timing, toen ik net weer uit het park was en van mijn nectarine zat te genieten in de zon, kwam Jud alweer aanrijden. En met de vraag of ik nog een andere route wilde lopen ergens anders... Hm, nee, geen overkill aan moeilijk routes graag... hahahaha! Jud was ook erg nieuwsgierig naar Nederlandse gerechten dus ik noemde op dat de stamppotten typisch Nederlands zijn, zoals de hutspot. Dus hebben we dat van de week gemaakt. De jongens moesten eerst wel erg wennen, maar door bij elke hap een stukje worst te doen, vonden ze het geweldig lekker smaken en bedankte Jud me voor dit lekkere recept! De jongens zijn niet zulke makkelijke eters, dus alles wat er vlot ingaat is meegenomen! Verder zijn hier regelmatig geweldige zonsondergangen te zien, dus ik heb al een paar geweldige foto’s gemaakt, waaronder een aantal waarvan je bijna niet gelooft dat ik ze echt zo gemaakt heb (zonder truukjes of technische snufjes van mijn camera...)... Voor de nieuwsgierigen: ze volgen snel weer!!! Nou ik heb even wat kiddy-free-time (Jud is met ze te zwemmen en Bryn is naar een andere oppas, tot een uur of 3 ofzo), dus ik ga effe lekker tutten en mijn eigen dingetjes doen, voor de chaos weer begint.... hahaha! Seeya! Veel liefs en dikke kus, Maaik PS: erg leuk al die reacties, vooral van mensen waar ik het niet van verwacht en ook van onbekenden! Geweldig, ga zo door!! Ik vind het echt super om te lezen wie allemaal van mijn verhalen genieten, dus schrijf wat in mijn gastenboek!!! :-))) January 03 Meer dan 10.000 bezoekers!!!Mensen, wat ben ik populair! Ik heb inmiddels de 10.000 bezoekers-grens gehaald!!!! Supers!!! Dank jullie wel allemaal! Enne, nu op naar de 20.000!!!
Liefs Maaikie January 01 Happy New Year!!!Joehoe! Happy newyear iedereen!!! De beste wensen voor jullie allemaal!!! Jaha, ik was al 12 uurtjes eerder dan jullie in 2007 en jullie zijn als het goed is nu nog aan feesten (of al aan het slapen)... Maar goed, even een update van mijn kerst en nieuwjaarsfeesten! Lydia en ik gingen dus vorige week zaterdag naar Anne in Christchurch, waar ik kennismaakte met haar man Steve en zijn zoon Hillary. Ook was de familie Taft er voor een gezellig ontbijt, dus zaten we met zijn 9-en te smullen van de scrambled eggs en bacon en de croissants. Na het ontbijt gingen we de spullen van de Connells (Anne, Steve en Hils dus) in de auto inladen, namen we afscheid van de Tafts en kon de reis naar Temuka, waar Leesa, de zus van Anne, woont, beginnen. En ja: ik achter het stuur.... In Lydia's auto, en Steve zat naast me (volgens Anne was dat de beste optie, hij zou het meeste geduld hebben, en ik denk inderdaad dat naast Anne of naast Lydia ik niet zo relaxed had kunnen rijden... Want het ging erg goed moet ik zeggen! Het bleef wel erg raar, maar gewoon op de linkerweghelft blijven, lukte me prima! Het scheelde uiteraard wel dat we gewoon op een snelweg zaten (die hier overigens enkelbaans is, en zonder middenberm) en ik niet al te veel afslagen had. Maar ook het afleveren van een kerstcadeau in Ashburton lukte! Dus dat scheelde weer. Toen we bijna bij Leesa's huis waren kregen we een telefoontje... of we onze komst even konden uitstellen.... Want Leesa was zo druk bezig met alles op orde brengen dat ze nog geen tijd had gehad om zich aan te kleden en tja, zo wilde ze geen belangrijke gast (lees: ikke dus!) ontvangen. Dus namen Steve en ik even een break bij een dorpscafeetje. Toen we eindelijk welkom waren kon ik eindelijk kennismaken met Leesa en Richard en hun zoons Morgan en Liam. Ze wonen op een mooie grote farm en hebben genoeg kamers (en er werden tenten in de tuin gezet) om ons allemaal te stallen. Zondag werd een rustig dagje, het weer wilde niet echt meewerken (het zou hier zomer moeten zijn, maar het is wel een verdomd koude zomer hoor... :-P) dus konden we weinig doen. Ik heb wel het spel five crowns geleerd en verloor niet eens de eerste keer! En de tweede keer ook niet. Helaas was ik niet de winnaar geworden, maar had wel een paar goeie speelrondes gehad. Hihi! Zondagavond, kerstavond dus, ben ik ook heel braaf weer naar de kerk gegaan (moet toch mijn jaarlijks quotum van 1 x halen nietwaar... ;-) ). Dit was wel een aparte gewaarwording: we kregen geen tekstboekjes, de liederen werden namelijk op een groot scherm geprojecteerd. En tja, als je dan niet zo bekend bent met engelse kerkliederen... is het erg apart meezingen... Hm, ik zat iets te hoog, hm, ik zing ff te snel, hm, lager Maaik! hahahaha! Er werd ook nog een heel leuk kerstspel opgevoerd door kinderen, waardoor de 2 uur durende mis (!) ietwat draaglijker werd... hahaha! En elke keer als de mensen in de kerk wat gingen bidden mompelde ik maar wat mee... tja, je moet wat... Maandagochtend was het cadeautjestijd!!! Lydia had voor mij een hele mooie ketting, die een kennis van haar speciaal had gemaakt. Een erg bijzondere ketting, aangezien het een patchworkpatroontje bevatte en je moet weten dat Lydia erg graag patchworkjes maakt! Een erg persoonlijk cadeau dus! Van Leesa en haar gezin kreeg ik een mooi houten pate-plankje met een mesje en lepel en Anne, Steve en Hillary gaven me een mooi fotoboek van Nieuw Zeeland ('dat ik maar net zulke mooie foto's mag maken!). Dat boek zal ik snel doornemen en dan richting huis sturen (is beetje te zwaar om mee te blijven slepen...), kunnen jullie m ook doorkijken mams!!! Daarna gingen Anne en ik pannekoeken bakken voor de kerstbrunch en we konden lekker buiten zitten op de nieuwe veranda! Daarna ben ik met Richard, Anne, Liam en Hillary naar het strand gegaan, waar we met de 4WD-truck even heerlijk offroad hebben gereden. Het was erg lachen op de achterbank, vooral toen Hils met Liam had afgesproken dat ie niet meer mocht praten tot we thuiswaren en wij hem op allerlei mogelijke manieren aan het praten probeerden te krijgen... maar hij hield vol en kreeg de beloofde 10 dollar. Weer thuisgekomen maakte Hillary nog even een ravage in de keuken door het tiramisu-dessert de op grond te flikkeren, gelukkig was er nog wel genoeg in de bak gebleven om op te eten. Maar wat op de grond en Hillary's broek zat werd door Hilton de hond gretig op gegeten. Had dat beest ook een goeie kerst... Daarna kwam de rest van de familie van Lydia's kant: de zonen David en Morgan en dochter Jud van haar overleden zus Diana. De dochter, Jud (afkorting voor Judith), kwam met haar man Grant (a.k.a. Chiz) en hun geweldige schattige 4 zoontjes Heath, Archie, Kieran en baby Bryn. Vooral met Bryn kon ik het erg goed vinden en daar was Jud erg blij mee: had zij tenminste haar handen vrij om andere dingen te doen! Geen probleem hoor: geef die kleine maar! Toen had ik een heuse nieuwzeelandse kerstdiner: Barbecue!!! Was weer eens wat anders dan hun gebruikelijke kalkoen, maar het smaakte prima! En evengoed lekker buiten gegeten, het weer bleef wel aardig! Op boxingday (onze tweede kerstdag dus) ben ik met Chiz, Leesa, Richard, Liam en Hillary naar de uitverkoopjes gegaan. Niets gekocht, maar ongelooflijk wat een drukte daar zeg! Verder een rustig dagje gehouden (het was helaas geen weer om te picknicken, wat ze normaal altijd op Boxingday doen...), wat met de kids gespeeld en vooral Bryn zoetgehouden. Toen moest ik helaas afscheid van ze nemen, maar wel afgesproken dat ik ook bij hun langskom, dus ik zie ze binnenkort weer! Woensdag ben ik met Lydia naar David en Morgans farm gegaan. Ze wilde daar erg graag langs en aangezien zij daarna verder zou reizen en ik bij Leesa bleef was het net zo gezellig. We hebben een mooi ritje gemaakt in de omgeving daar en daarna dus afscheid genomen. Donderdag ben ik met Leesa, Liam, Hillary en de hond Hilton naar de rivier gegaan en zijn de jongens en de hond lekker aan het zwemmen geweest. Leesa en ik hielden het maar op pootjebaden. Vrijdag was wederom een rustig dagje, ik heb namelijk een koutje gevat (komt gewoon door dat vreselijke veranderlijke weer hier... dan weer zonnig, dan weer koud en regen...) en voelde me niet echt lekker. Zaterdag ben ik met Lydia (jawel daar was ze weer) terug naar Christchurch gereden, aangezien ik besloten had opm daar oud en nieuw door te brengen en Lydia toch die dag terugging, waar ze me bij Anne en Steve (die dinsdag al waren vertrokken, en Hillary was vrijdag net weggegaan) afzette. Wederom afscheid genomen, maar weer niet voor lang. Nadat ze namelijk thuis was gekomen vond ze een pakketje op de stoep van ene familie Molenaar uit Holland! Jawel, het kerstpakketje was aangekomen mams! Weliswaar ietwat te laat, maar niet minder gemeend! En die magazines die er in zaten kon Lydia toch niet lezen, dus ze ging er vanuit dat het voor mij bestemd was. Nou, die tijdschriften wel, maar van de dropjes en chocolaatjes en krentenbrood mocht ze ook wel snoepen hoor! Dus gingen Anne en ik zondag weer richting Rangiora om de tijdschriften en wat krentenbrood (met bruine suiker, jummie!!! Thanks mam!!!) op te halen en kon ik voor de derde keer binnen een paar dagen afscheid van Lydia nemen. Gisteravond ben ik met Anne's peetdochter Claire en haar vriendinnen naar twee feestjes geweest, eentje van vriendinnen van hun en de ander was een soort hiphopfeestje, incl rap-battles (geweldig om te horen hoe snel mensen kunnen improviseren en een rap tevoorschijn babbelen!). Het was lekker laat geworden (wel 4 uur... en dan dus ervanuitgaande dat ik al om 9 uur op het eerste feestje was...), en vanochtend werd ik lekker wakker met een gevoel van: mijn voornemen: nooit meer zoveel drinken.... die wijn en wodka smaakten wel erg lekker.... maar de day after niet meer zo... Maar goed, een douche en ontbijt doen wonderen. Ik zag later dat Claire en haar vriendin er erger aan toe waren toen ik ze tegenkwam. Vandaag ben ik met Steve en Anne langs een aantal highlights van Christchurch en omgeving gereden en heb weer een paar mooie foto's kunnen maken (gelukkig dat het weer weer even meewerkte...). Verdere plannen voor komende tijd: nog een paar daagjes in Christchurch, daarna richting het zuiden naar Fairlie waar Jud, Chiz en de boys wonen en daarna naar Queenstown. Ik hou je op de hoogte!!! Veel liefs, Maaikie |
|
|
%3a+January%2c+2007&referrer=){kind=small}
